வரும்வரை காத்திரு..4 - தொடர்கதை

அன்புள்ள நண்பர்களே!! இந்த தொடர்கதையை வெளியிட‌ இரண்டு வாரத்துக்கும் மேலாகிவிட்டது. தமிழ்மண நட்சத்திர வாரம் மற்றும் சில அலுவல்கள் காரணமாக என்னால் இந்த தொடர்கதையை எழுத முடியவில்லை. இனி தொடர்கதை தொடர்ந்து வரும்.

தொடர்கதைக்குள் செல்லலாமா..

கதை புரியாதவங்க முதல்லருந்து வாங்க‌

வரும்வரை காத்திரு..
வரும்வரை காத்திரு..2
வரும்வரை காத்திரு..3

********


என்ன ஆனாலும் நடப்பது நடக்கட்டும் என்று அவள்வீட்டுக்கு சென்று அவளுடைய அப்பாவை பார்த்து பேசலாம் என்று கிளம்பினேன்.

என்ன தைரியத்தில் கிளம்பினேன் என்று தெரியாது. என்ன நடக்கப்போகுதோ?.. அவள் அப்பா என்ன சொல்வாரோ.. அவங்க வீட்டுல என்னை ஏத்துப்பாங்களா வழியெங்கும் யோசித்துக்கொண்டே சென்றேன்.

"டிக்கெட்..டிக்கெட்" என்று கண்டக்டர் கேட்டதுக்குகூட பதில் சொல்லாமல் யோசித்ததால் "ஏய்.. என்ன யோசனை.. முதல்ல டிக்கெட் வாங்கு அப்புறம் உக்காந்து நல்லா யோசி" என்று கண்டக்டர் உரக்க கேட்டபின்தான் ஞாபகம்வந்து போகும் இடத்தை சொல்லி டிக்கெட் வாங்கினேன். ப்ரியாவின் ஊர் அவளைப்போல அழகாகவே இருந்தது. நல்ல வயல்வெளிகள், சிலுசிலுவென்று வீசும் காற்றை அனுபவித்துக்கொண்டே, ஊர் அழகை ரசித்தபடியே நடந்துவந்து கொண்டிருந்தேன்.



அவளது வீட்டை நெருங்கியதும் மனதில் பக்கென்று பயம் ஒட்டிக்கொண்டது. வீட்டை நெருங்கி கேட்டை திற‌ந்ததும் உள்ளே நிறைய தலைகளாக நிறையபேர் அங்குமிங்குமாக சென்றுகொண்டிருந்தன. ப்ரியாவின் வீட்டில் ஏதோ விசேசம் போல. சிறுவர்கள் அங்கே இருக்கும் தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். நான் உள்ளே நுழைந்ததும் அவர்கள் விளையாடுவதை விட்டுட்டு என்னையே பார்த்தபடியே என்னை பிந்தொடர்ந்தனர். அங்கு குழுமிருந்தவர்களும் என்னை நோட்டமிட்டதால் எனக்கு ஒருமாதிரியாக தப்பா எதுவும் வந்து மாட்டிக்கிட்டோமே என்று தோன்றியது.

திரும்பி செல்ல எத்தனிக்கும்போது உள்ளிருந்து ஒரு குரல்.. "தம்பி உள்ளவாங்க.. சரியான நேரத்துக்குதான் வந்திருக்கீக.. வாங்கவாங்க.. உள்ள வாங்க.. வெளிய நின்னுக்கிட்டிருக்கீக" என்றவரை பார்த்தால் ப்ரியாவின் அம்மா. "என்னங்க என்னங்க யாரு வந்திருக்காங்கன்னு பாருங்க.." என்றபடி ப்ரியாவின் அப்பாவிடம் என்னை அறிமுகம் செய்துவைத்தார். "அடடே வாங்க தம்பி.. ப்ரியாவுக்கு நிறைய உதவியெல்லாம் செஞ்சிருக்கீளாமுல்ல.. பிரியா அம்மா சொல்லிருக்காவ.. வாங்க வந்து உக்காருங்க.. நல்ல சமயத்துலதான் வந்திருக்கீக.. வந்ததுக்கூட ஒருவகையில் நல்லதாப்போச்சி.." என்றபடி அழைத்து சென்றார். எனக்கு எல்லாம் பிரமிப்பா இருந்தது. இங்க என்ன நடக்குது?.. என்று முகத்தில் கேள்வியுடனே அமர்ந்திருந்தேன்.

பின் ஒவ்வொருவராக என்னிடம்வந்து தங்களை தாங்களே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டது வியப்பாகவும் எனக்கு இது புது அனுபவமாகவும் இருந்தது.

எல்லோரும் ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். என்கண்கள் பிரியாவை தேடின.

சிறிதுநேரம் சென்றதும் எல்லோரும் ஒரே இடத்தில் குழுமினர். நானும் அவர்களுடன் கலந்து நடப்பது என்னவென்று தெரியாமல் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பரபரப்பின் உச்சியில் இருந்தேன். இவ்வளவுபேர் இருக்கிறார்கள், எப்படி அவளது அப்பாவிடம் எங்கள்காதலை சொல்வது?.. யோசனையில் மூழ்கியிருந்தேன். அருகில் எல்லோரும் கலகலப்பாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கே.. அங்கே ப்ரியா அலங்காரத்துடன் தோழிகள் புடைசூழ வந்தது எனக்கு அதிர்ச்சியானது.

ஒரு நிமிடத்தில் எல்லாம் விளங்கிவிட்டது. ஆம் இன்று அவளுக்கு இன்னொருவனுடன் கல்யாண நிச்சயதார்த்தம் நடக்கவிருந்தது. அடடா.. இது என்ன இப்படி?.. இப்போது என்ன செய்வது?..

நான் அமர்ந்திருந்ததை பார்த்த ப்ரியாவின் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பியது. எனக்கு என்னசெய்வதென்றே தெரியல.. ஆஹா வசமா மாட்டிக்கிட்டோமே இப்போ என்ன செய்வது?.. ப்ரியாவின் கண்களில் தெரிந்த அர்த்தத்தை புரிந்து கொண்டு ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அய்யர் விவாக ஒப்பந்தத்தை படிக்க தயாரானார். "நிகழும் சங்கையான யுக வருடம் தை திங்கள்....." என்று படிக்கும்போது, "நிறுத்துங்க.. நிறுத்துங்க.. ஒரு நிமிசம்.." என்ற குரல்வந்த திசையை நோக்கி எல்லோரும் திரும்பினர்.

"நிறுத்துங்க.. இந்த கல்யாணத்துல எனக்கு இஷ்டமில்லை. நான் ஒருத்தரை காதலிக்கிறேன்.,அவரைத்தான் கல்யாணம் செய்து கொள்வேன். எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்" என்ற ப்ரியாவை எல்லோரும் திகைப்புடன் பார்த்தனர். உடனே அங்கு வந்திருந்தவர்கள் குசுகுசுவென பேசிக்கொண்டனர். எல்லோருக்கும் ரொம்ப ஆச்சர்யம், திகைப்பு. எல்லோரும் அதிலிருந்து வெளியேற சிறிதுகால அவகாசம் ஆனது. உடனே ப்ரியாவுக்கு அருகிலிருந்த அவளது சித்தப்பா, "என்ன தைரியமிருந்தா இப்படி சொல்லுவ?.. என்ன கொழுப்பு.. ங்ம் ங்ம்.." என்று அடிக்கவரும்போது நான் உடனே அவரது கையை பிடித்து தடுத்தேன்.

"இனி ஒரு அடி அவமேல விழுந்தது.. அப்புறம் அவ்வளவு தான்.. ஆமா நாங்க ரெண்டுபேரும் காதலிக்கிறோம். எங்க ரெண்டுபேரையும் சேத்துவைங்க" என்றேன். "ஓஹோ இதுக்கெல்லாம் நீதான் காரணமா.. எல்லோரும் சேர்ந்து அடிங்கல.. எங்க வந்து என்ன பேச்சிபேசுறே.. எவ்வளவு தைரியம்" என்று அவளது சித்தப்பா சொன்னதும் சிலர் என்னை சூழ்ந்து அடிக்க ஆரம்பித்தனர். நானும் அவர்களை என்னால் முடிந்த அளவுக்கு தடுத்தேன். நிச்சயதார்த்த வீடு களேபரமானது. மாப்பிள்ளைக்கும் மாப்பிள்ளை சொந்தக்காரங்களுக்கும் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

நான் அடிவாங்குவதை கண்ட பிரியா தடுத்தும் அவளுக்கும் அடி விழுந்தது. உடனே அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர் "அட விடுங்கப்பா.. விடுங்கப்பா.." என்று எல்லோரையும் விளக்கிவிட்டார்.

ப்ரியாவின் அப்பா மாணிக்கம், "தம்பி எவ்வளவு மரியாதை வச்சிருந்தேன் உன்மேல.. சே.. எவ்வளவு துணிச்சல் இருந்தா இவ்வளவு கூட்டத்துலயும் ப்ரியாவ காதலிக்கிறேன்னு சொல்லிருப்ப.. இந்த விசேச வீட்டையே இவ்வளவு களேபரமா மாத்திட்டியே.. உன்னை காதலிக்கிறேன்னு அவளும் எங்கிட்ட சொல்லலியே.. இவ்வளவு ஏற்பாடும் செய்தபின்னாடி இப்படி சொன்னா எப்படிப்பா?.. என்னை இவ்வளவு கூட்டத்து முன்னாடியும் அசிங்கப்படுத்திட்டியே.. சே.. சரி அதெல்லாம் விடு. நீ என்ன வேலைப் பார்க்கிற?.. உங்க அப்பா அம்மா யாருன்னே எனக்கு தெரியாது., என்ன குலம் கோத்திரம் தெரியாமலே எங்கிருந்தோ வந்து என்பொண்ண கட்டிக்கிறேன்னு சொன்னா எப்படி தம்பி?.." என்றார்.

நான் "அய்யா., எனக்கு பக்கத்தூருங்க.. எங்கப்பா ரைஸ்மில்லுல வேலைப்பார்க்கிறாரு.. நான் பிஎஸ்சி படிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்" என்றதும் அவர், "நீ இன்னும் படிச்சிமுடிக்கலை.. அதுக்குள்ளே காதலாம் காதல். ஒரு வேலைவெட்டி கிடையாது.. எம்பொண்ண எப்படி வச்சி காப்பாத்துவ.. இத்தனவருசமா பொத்திபொத்தி வளத்த பொண்ண வேலைவெட்டி இல்லாத வெறும்பயலுக்கு கட்டிக்கொடுத்து எம்பொண்ணையும் உன்னமாதிரி கஷ்டப்பட சொல்றீயா.. எப்போ எம்பொண்ண கட்டிக்கிற தகுதி இருக்கோ.. அப்ப வா.. இப்ப போகலாம்" என்றதும் அங்கிருந்தவர்கள் திகைத்து நின்றனர்.

"போகலாம்ன்னு சொன்னேனுல்ல.. ம்ம்ம்.. ம்ம்" என்று மாணிக்கம் சொன்னதும் ப்ரியாவை பார்த்தபடி நான் அவளது வீட்டைவிட்டு வெளியேறினேன்.

மாப்பிள்ளை வீட்டாரும் சொந்தக்காரங்களும் என்னை முறைத்து பார்த்தபடி என்னை கடந்து சென்றனர்.

தொடரும்...

,

Post Comment

வரும்வரை காத்திரு.. 3 - தொடர்கதை

கதை புரியாதவங்க முதல்லருந்து வாங்க.. வரும்வரை காத்திரு..1 , வரும்வரை காத்திரு..2.

நாங்கள் அனைவரும் சூழ்நிலையறிந்து அவருடைய பின்னால் ஓடினோம்.

அங்கே... அங்கே.. அப்போது என்னோட பிரியா மயக்கமுற்று கிடந்தாள். எல்லோரும் அவளை நினைவுக்கு கொண்டுவர போராடினோம். இதற்குள் அருகில் இருந்த ஆஸ்பத்திரிக்கு ஆம்புலன்ஸ்க்கு சொல்லிட்டாங்க.

பிரியாவுக்கு மயக்கம் தெளிந்து கண்ணை திறக்க முயற்சித்தாள் அவளால் கண்திறக்க முடியவில்லை. வலியால் துடித்தாள்..

இதற்குள் காலேஜ் பூராவும் நியூஸ்பரவி பிரின்ஸ்பால் லேப்பில் இன்சார்ஜ்ஜில் இருந்த சாரிடம் "என்னாச்சி சார் எப்படி இது நடந்தது?.." கேட்டார். அப்போது அவர், "சார் அந்தபொண்ணு டெஸ்ட்டியூப்பில் ஹைட்ரோகுளோரிக் ஆசிட் ஊற்றும்போது ஆசிட் பொங்கி கண்ணில் தெறித்துவிட்டது. உடனே நாங்கள் அவளை காப்பாற்ற முயற்சித்தோம். அவளால் கண்திறக்க முடியவில்லை" என்று மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினார். "அடடா.. மாணிக்கம் பொண்ணா!! இதுவெளிய தெரிஞ்சிதுன்னா காலேஜ் இமேஜ் கெட்டுரும். எப்படியாவது அவளை காப்பாற்றியாகணும்" என்று பிரின்ஸ்பாலும் அக்கறை எடுத்துக்கொண்டார்.

ப்ரியாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சென்றார்கள். நானும் என்நண்பனும் பைக்கில் ஆம்புலன்ஸ்க்கு பின்னால் சென்றோம்.

இந்த தகவல் அவளது பெற்றோருக்கும் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர்களும் என்புள்ளைக்கு என்னாச்சி என்னாச்சி என்று கதறியபடி வந்தது மனதை உருக்கும்படியாக இருந்தது. என்நண்பர்களும் மற்றும் பர்ஸ்ட் இயர், செகண்ட் இயர் மாணவர்களும் ஆஸ்பத்திரியில் குழுமினோம். எல்லோரும் கவலையுடன் இறைவா ப்ரியாவை காப்பாற்று என்று வேண்டினோம்.

டாக்டர், "சார் ப்ரியா குணமாயிட்டாள். இந்த பொண்ணுக்கு ஆசிட் கண்ணுக்கு மிக அருகாமையில் பட்டிருந்ததால் கண்பார்வைக்கு எந்த பாதிப்புமில்லை. கண்ணில் விழுந்திருந்தால் கண்பார்வையை இழந்திருக்க வேண்டிருக்கும். இப்போது கண்ணை ரொம்ப அழுத்தக்கூடாது; கண்விரித்து பார்க்கக்கூடாது; ஒருமாத புல்ரெஸ்ட்டில் இருக்கவேண்டும். கொஞ்சகாலத்துக்கு கருப்பு கண்ணாடி அணியவேண்டும். இரண்டு நாள் கழித்து டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிக்கிருங்க.." என்று டாக்டர் சொன்னதும்தான் அனைவருடைய முகத்தில் சந்தோசம் எட்டிப்பார்த்தது.

சிறிதுநேரம் கழித்து ப்ரியா கண்விழித்தாள். அவளுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் தம்பியும் உள்ளே சென்றதும் நாங்களும் உள்ளே நுழைந்தோம். அவளுடைய பார்வை பக்கத்திலிருந்த அப்பா அம்மாவை பார்த்துட்டு முன்னால் நின்றிருந்த என்பக்கம் திரும்பியது. அவளுடைய கண்களிலிருந்து நீர் எட்டிப்பார்த்தது. நான் பார்வையாலே அவளுக்கு கவலைபடாதே என்று சொன்னேன். எங்களுடைய இருவிழிகளும் வார்த்தைகளை பரிமாறிக்கொண்டிருந்தோம்.

அவள் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த இரண்டு நாளும் காலையில் கல்லூரி செல்லும்முன் அவளை பார்த்துவிட்டுதான் செல்வேன். அவள் மனதளவில் பாதிக்கப்படிருந்தாள். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி தலையை தடவிவிட்டேன். அப்போது என்னை பற்றி அவங்கம்மா கேட்டதுக்கு என்னுடைய சீனியர் என்று அறிமுகம் செய்துவைத்தாள்.

பின்னர் ஒருமாதம் கழித்து முழுவதுமாக குணமாகி வந்தாள். எங்கள் காதல் ரொம்பவே நெருக்கமாகிருந்தது. ஒருவேளை எங்ககாதல் அவள் வீட்டுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகமாகவே இருந்தது.

எங்கவீட்டுக்கும் என்னுடைய காதல் தெரிந்து அப்பா ரொம்ப சத்தம்போட்டார். "டேய் நாமளே ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுகிட்டுருக்கோம். இதுல வேற காதல் பண்றானாம் காதல். அவங்கல்லாம் பணக்காரங்கடா; நமக்கெல்லாம் ஒத்துவராதுடா.. நான் எத்தனை கஷ்டங்களுக்கு மத்தியில் உன்னை படிக்கவச்சிருக்கேன். உன்னைய நம்பித்தான் நாங்க எல்லோரும் நம்பிருக்கோம். உனக்கெதுஆனாலும் எங்களால் தாங்கிக்க முடியாது. தயவு செய்து இந்த காதலை மறந்திடுடா.. உன்னோட நல்லதுக்குத்தான் சொல்றோம். இதுக்குமேல உன்னோட இஷ்டம்" என்று அப்பா சொன்னதுக்கு, "அப்பா எங்ககாதல் உறுதியானது.. என்ன ஆனாலும் சரி என்காதலிலிருந்து பின்வாங்கமாட்டேன். அதனால கவலைப்படாதீங்கப்பா" என்று உறுதியோடு சொன்னேன். அம்மாவும் "டேய் இந்தகாதல் கத்திரிக்காயெல்லாம் வேணான்டா" என்று வருத்தப்பட்டு சொன்னார். எதனைபற்றி கவலைப்படாமல் எங்கள்காதலில் உறுதியாக இருந்தோம்.

என்ன ஆனாலும் நடப்பது நடக்கட்டும் என்று அவள்வீட்டுக்கு சென்று அவளுடைய அப்பாவை பார்த்து பேசலாம் என்று கிளம்பினேன்.

ஆனால் அங்கே நடந்தது வேற..


தொடரும்....

,

Post Comment

வரும்வரை காத்திரு...2 - தொடர்கதை

கதை புரியாதவங்க முதல்லருந்து வாங்க.. வரும்வரை காத்திரு..1.

பஸ்ஸை நிப்பாட்டுங்க நிப்பாட்டுங்க.. என்றபடி பஸ்ஸின் பின்னால் ஒருவர் ஓடிவருவது தெரிந்தது. உடனே டிரைவரிடம் பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லி குரல்கொடுத்தேன். டிரைவரும் பஸ்ஸை ஸ்லோ பண்ணினார். ஓடிவருபவர் அருகில் வந்த‌தும் பார்த்தால் அட நம்ம பிரியா.. ஓ..பிரியா.. கைகொடுத்தேன். அவள் ஜம்ப் பண்ணி தொத்தினாள். நான் கைகொடுத்து தூக்கியதும் அவள் என்நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். "என்ன பிரியா ஒருவாரமாக ஆளேக்காணோம்.. என்னாச்சி.," என்றேன் அவளிடம்.

அவள் "என்னை பொண்ணுபார்க்க மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வந்தாங்க.."என்று சொன்னதும் தூக்கிவாரிபோட்டது.

உடனே அருகில் இருந்த என் நண்பர்கள் மூர்த்தி, இஸ்மாயில், மாரிமுத்து, ஜேம்ஸ், சீனிவாசன் வருத்தத்துடன் என்னை பார்த்தனர். நான் என்னவளின் முகம் பார்த்தேன். காலேஜ் வந்ததும் அனைவரும் இறங்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தோம்.

"டேய் என்னடா மாப்ள, இப்படி சொல்லிட்டுபோறா.. இப்ப என்ன செய்யப்போற?.." என்று மூர்த்தி கேட்டதும் "டேய் அவள்.. சும்மா சொல்றாடா; அவளோட கண்ணே காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது. அவ என்னையத்தான் லவ் பண்றாடா.., அவளை முதல் தடவை பார்த்தவுடனே தெரிந்துவிட்டது. அவளும் லவ் பண்றான்னு.." என்று நான் சொன்னதும் "அடப்பாவி., இதெல்லாம் தெரிந்து வச்சிருக்கியா..பயங்கரமான ஆளுதான் நீ" என்ற ஜேம்ஸ் என்னை கட்டிபிடித்தான். ஐந்துபேரும் சேர்ந்து என்னை தூக்கி அவர்கள் என்னோட சந்தோசத்தில் பங்கெடுத்தனர்.

"டேய்.. இரண்டாவது பிரீயட் பிராக்டிகல் கிளாஸ் இருக்கு.. ஊர சுத்த போயிராதீங்க..பின்ன வாத்தி பெயிலாக்கி விடுவார்" என்றேன் அவர்களிடம். "டேய் கரெக்டா வந்திருவோம்; கவலைப்படாதே" என்றபடி கேண்டீனுக்குள் அவர்கள் சென்றதால் நான் உள்ளே சென்றேன்.

இதற்குள் எங்க கிளாஸ் பிள்ளைகளுக்கு என்னோட லவ் மேட்டர் தெரிஞ்சிருச்சிபோல.. பரட்ட மாதிரி பத்த வைச்சிட்டாளுக. எங்க கிளாஸ்க்கு உள்ளே நுழையும்போது அவர்கள் பேசிக்கிட்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது. "ஏண்டி மாலா.. நம்ம அருண் பார்த்தியா..ஜூனியர கரெக்ட் பண்ணிட்டான்.. அருணோட ஆள் செம கியூட்டுடி.. நாமளும் இவ்வளவு நாளும் ரூட் விட்டுக்கிட்டிருந்தோம். சிக்குனான இந்த பயல்.. இதுக்கெல்லாம் லக் வேணுன்டி" என்றாள் கார்த்திகா. "ஏய் என்னாங்கப்பா.. நாந்தான் உங்க பேச்சா இருக்கேன் போல.. பொறாமை பிடிச்சவளுகளா.. போங்கடி" என்றபடி வெளியே வந்த நான் திடுக்கிட்டேன். அங்கே பிரியா கோபமாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.

எங்க கிளாஸ் அருகில் உள்ள சுவற்றில் பிரியா வெயிட் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தாள். "என்ன நீங்க.., நான் லவ் பண்றதை ஊரெல்லாம் தம்பட்டம் அடிச்சிக்கிட்டிருக்கீங்க சீனியர். இதெல்லாம் நல்லாஇல்லை ஆமா சொல்லிட்டேன்" என்று செல்லமாக சொன்னாள். "ஏய் பிரியா., நானா சொல்லல.. எல்லோரும் மோப்பம் பிடிச்சிட்டாளுக. அவர்கள் என்னோட பெஸ்ட் பிரண்ட்ஸ். அவர்கள் நாம் லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சதும் ரொம்ப சப்போர்ட்டிவ்வா இருக்காங்க.. ரொம்ப ஆர்வமா இருக்காங்க.. எப்படி சொல்லாம இருக்கமுடியும்.. சொல்லு" என்றேன்.

"சரிசரி.. உங்கள்ட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.. சாயங்காலம் கிளாஸ் முடிஞ்சதும் கேண்டீனுக்கு பின்னாடி உள்ள ஆலமரத்தடிக்கு வந்திருங்க.. ஐ லவ் யூ மை டியர் அருண்" என்றுசொல்லி முத்தம் ஒன்று கொடுத்தாள்.

"இது காணாது சாயங்காலம் வரைக்கும் போதாது., இன்னும் வேணும் பிரியா.. அப்புறம் ஒண்ணு சொல்ல மறந்துட்டேன்..எனக்கு இரண்டாவது பிரீயட்டிலிருந்து சாயங்காலம்வரைக்கும் பிராக்டிகல் கிளாஸ் இருக்கு.,சாயங்காலம்தான் முடியும். கொஞ்சம் லேட்டாகும்; பரவாயில்லையா..சரியா மை டியர் டார்லிங்" என்றேன். "அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது..எனக்கு கிளாஸ் முடிஞ்சதும் போன் பண்ணுவேன்.. வந்திரணும் என்ன" என்றாள்.

"டார்லிங் 5மணிக்குதான் முடியும். கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோயேன் பிளீஸ்" என்றேன்.

"சரி சரி சீக்கிரம் வந்திருங்க மை டியர் சீனியர்" என்று புன்னகைத்தபடியே சென்ற அவள் எதிரில் அவளுடைய கிளாஸ் லெக்சரர் வந்திட்டார். "என்ன இங்க நடக்குது" என்று கேட்டார். உடனே அவள் பதில் சொல்லும்முன் நான் முந்திக்கொண்டு "ஒண்ணுமில்ல சார். அவளுக்கு ஒரு சின்ன டவுட் கேட்டாள் சொல்லிக்கொடுத்தேன். நீ போம்மா" என்றேன். ஆங்!..ஆங்!!.. தலையாட்டியபடியே சென்றார்.

நான் வேகவேகமாக சால்ட் கண்டுபிடிப்பதில் மும்முரமாக இருந்தேன். எல்லாத்தையும் எல்லோருக்கும் முன்னாடியே தயார் செய்து மைக்ரோஅவனில் 2 மணிநேரத்துக்கு வைத்துவிட்டு காத்திருந்தேன். "டேய் அவனுக்கு இன்னிக்கி கச்சேரி இருக்குபோல..எப்பவும் கொஞ்சம் லேட்டாதான் செய்வான். இன்னிக்கி பாரு படு ஸ்பீடா செய்றான்" என்று மூர்த்தி இஸ்மாயிலிடம் சொன்னான். "டேய்.. அவனபாருடா என்னவேகமா பிரிசிபிடேட் செய்றான். நீயும் வேகமாக செய்யுடா... நீ என்ஜாய் பண்ணு மாப்ள" என்றான் இஸ்மாயில்.

நாலுமணி ஆகி காலேஜ் விட்டாச்சி..எங்களுக்கு இன்னும் பிராக்டிகல் கிளாஸ் முடியல. அந்த சமயத்தில் எனக்கு பிரியாவிடமிருந்து போன்வந்தது. "ஆஹா வந்திருச்சிடா அவனுக்கு.." , "என்னது பிரிசிபிடேட்டா.," , "இல்லப்பா அவனுக்கு சிக்னல்" என்று என் அருகில் இருந்த மூர்த்தியும் இஸ்மாயிலும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். "டேய் வேகமாக செய்து காண்பிச்சிட்டு வெளிய வரப்பாருங்கடா.. சார் அங்கயிருந்துக்கிட்டு உர்ன்னு பார்த்திக்கிட்டு இருக்காரு. பேசமா சீக்கிரம் செய்யிற வழியப்பாருங்கடா.."என்று நான் அவர்களைப்பார்த்து புன்னகைத்தபடியே என்னுடைய பிரிசிபிடேட் காண்பிக்க சென்றேன்.

"என்ன அருண்.. இவ்வளவு நேரமாயிருச்சி.. நாலரையாயிருச்சே.." என்றாள். "சொல்லுவம்மா நல்லா சொல்லுவம்மா.. லேப்ல சால்ட் பிரிசிபிடேட் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள எவ்வளவு நேரமாகும் தெரியுமா.. நீயும் தேர்ட் இயர்ல செய்யத்தானே போற.. அப்பதெரியும்" என்று நான் சொன்னதும் சரி டியர் என்றாள்.

"காலையில் கொடுத்தது பாக்கி இருக்கே.. அத தரக்கூடாதா" என்றபடி அவளை நெருங்கினேன். "ஏய் என்ன பக்கத்துல வாரே.. அதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான். சரி நம்ம குடும்ப விசயத்தபத்தி பேசுவோமா" என்றாள்.

உடனே நான், "என்பெயர் அருண். வயது 21 மாநிறம். 5 அடி 5 அங்குலம். அப்பா பெயர் ஆவுடையாப்பிள்ளை. அம்மா பெயர் பார்வதி. எனக்கு இரண்டு தம்பி ஒரு தங்கை. 2 தம்பிகளும் படிக்கிறாங்க. தங்கை படிக்கலை. அப்பா ஒரு அரிசி ஆலையில் வேலைப்பார்க்கிறார். வீட்டில் கொஞ்சம் கஷ்டம். அப்பா கஷ்டப்பட்டு படிக்கவைக்கிறார். நான் காலர்ஷிப்பில் படிக்கிறேன்" என்று நான் சொன்னதும் பிரியா கடகடவென சிரித்தாள்.

என்னப்பா சிரிக்கிற என்றதும் "இல்லீங்க ஸ்கூல்ல மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிக்கிறமாதிரி நீங்க சொன்னதும் எனக்கு சிரிப்பு தாங்கலை" என்றபடி சிரிப்பை விட்டுவிட்டு நினைத்தபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அட போப்பா என்று நான் பொய்க்கோபம் ஆனதும் "சரி சரி டியர். என்னை பற்றி சொல்லணுமின்னா, வீட்டில் நானும் என்தம்பியும்தான். அப்பா பிசினஸ் கான்ட்ராக்டர். சொத்துபத்துன்னு தோட்டம்துரவுன்னு எக்கசக்கமா இருக்கு. அப்பா பெயர் மாணிக்கம்; அம்மா புஷ்பலதா" என்றாள்.

அப்படியே கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருந்ததால் நேரம் போனதேதெரியவில்லை. அய்யயோ நேரமாயிருச்சே என்றபடி இருவரும் பஸ்ஏறி எங்கள் ஊருக்கு சென்றோம்.

இப்படியாக இரண்டுநாள்கள் கழிந்திருக்கும். ஒருநாள் நான் பிரியாவை பார்க்க சென்றேன். அவள் லேப்புக்கு சென்றிருந்ததும் அவளை தேடி அங்கு சென்றேன். பிரியா லேப்பில் பிராக்டிகல் செய்யாமல் சும்மா நின்றாள். என்ன என்றேன் அவளிடம். "அருண் நான் இன்னக்கி என்னோட கப்போர்ட் சாவி கொண்டுவரலை, மறந்துட்டேன். என்ன செய்யன்னு தெரியல.. சார் சத்தம்போட்டுட்டார்" என்று சொன்னாள். நான் உடனே என்னோட கப்போர்ட் சாவியை எடுத்துகொடுத்தேன்.

இதில் என்ன ஒற்றுமை என்றால், என்னோட டேபிளும் அவளோட டேபிளும் ஒண்ணுதான். அந்த டேபிளில் நாலு கப்போர்ட் இருக்கும். பர்ஸ்ட் இயர், செகண்ட் இயர், தேர்ட் இயர் மாணவர்களுக்கு ஆளுக்கொரு கப்போர்ட் கொடுத்திருப்பாங்க. அதில் நமக்கு கொடுத்த சாமான்கள் கண்ணாடிக்குடுவை, பியூரெட், பிப்பெட், அடுப்பு, பீங்கான் தட்டு, கோட் என்று வேதியியல் மாணவர்களுக்கு உண்டான சாமான்கள் இன்னும் நிறைய இருக்கும். எதாவது உடைந்துவிட்டாலோ அல்லது காணாமல் போனாலோ அவரவர் பொறுப்பு. ஆண்டு முடியும்போது எல்லாத்தையும் திருப்பிக்கொடுக்கணும். இல்லைன்னா ஃபைன் போட்டிருவாங்க.

அதனால் என்னோட சாவியை கொடுத்ததும் அவளுக்கு சந்தோசம் முகம் மலர்ந்தது.

நான் என்னோட வகுப்பறைக்கு வந்து பாடங்களை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். சிறிது நேரம் சென்றிருக்கும் லேப் அட்டெண்டர் எங்க வகுப்புக்கு வந்து பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்த ஹச்ஓடி யிடம் வந்து காதில் குசுகுசுவென ஏதோ சொன்னதும் அவரோட முகம் கலவரமானது. உடனே ஹச்ஓடி அவசர அவசரமாக லேப்பை நோக்கி ஓடினார்.

நாங்கள் அனைவரும் சூழ்நிலையறிந்து அவருடைய பின்னால் ஓடினோம்.

அங்கே... அங்கே.. அப்போது என்னோட பிரியா மயக்கமுற்று கிடந்தாள். எல்லோரும் அவளை நினைவுக்கு கொண்டுவர போராடினோம். இதற்குள் அருகில் இருந்த ஆஸ்பத்திரிக்கு ஆம்புலன்ஸ்க்கு சொல்லிட்டாங்க.

பிரியாவுக்கு மயக்கம் தெளிந்து கண்ணை திறக்க முயற்சித்தாள் அவளால் கண்திறக்க முடியவில்லை. வலியால் துடித்தாள்..

ஆம்புலன்ஸ் வந்து அவளை ஏற்றிக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு விரைந்தது. நானும் பின்னால் ஓடினேன்....

தொடரும்...

,

Post Comment

வரும்வரை காத்திரு - தொடர்கதை

"ஏய்!! பிரியா பிரியா.. என்னாச்சி இவ்வளவு நேரம்.. சீக்கிரம் கிளம்பு., நல்லநேரம் முடியுறதுக்குள்ள அங்கப்போகணும்" என்றேன் என்மனைவியிடம். "என்னதுரை சீக்கிரம் கிளம்பியாச்சோ. உங்களுக்கென்ன ஆம்பளைங்க சட்டுபுட்டுன்னு கிளம்பிருவீங்க.. எங்களுக்கு எல்லாவேலையையும் முடிச்சிட்டு கிளம்புறதுக்குள்ள ஒருவழி ஆயிரும்" என்றாள் பிரியா. "சரிசரி ரொம்ப சலிச்சிக்கிறாதே., சீக்கிரம் கிளம்பு நேரமாயிருச்சி"..என்றேன்.

"இங்க வந்து பாருங்க ராஜா பண்ற வேலைய‌.. அப்பாவுக்கு தப்பாம பொறந்திருக்கான்.. டேய் சும்மாயிரன்டா" என்று என்மகன் ராஜாவை அதட்டினாள் பிரியா. "அடடா.., என்ன இது உன்னோட"... என்று சொல்லியவாறே அறைக்குள் நுழைந்த நான் திக்கித்து நின்றேன். அங்கே ராஜா, பிரியாவை சேலைகட்ட விடாமல் சேலையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தான். "ஆஹா.. என்ன அழகு!! என்ன அழகு!!., இப்படி ஒரு தரிசனம் காலையிலே கிடைக்க கொடுத்துவச்சிருக்கணும்" என்றேன். உடனே பிரியா, "அய்ய..மச்சானுக்கு ஆசையப்பாரு..",என்றாள். "அய்யய்யோ.. சே சே., நான் இயற்கைக்காட்சிய சொன்னேன்.", என்றேன். "இயற்கைக்காட்சியை ரசிக்கிறஆளப்பாரு.. நீங்க எத ரசிச்சிருப்பீங்கன்னு தெரியும்.. குழந்தைய தூக்கிட்டு வெளியப்போங்க.. நான் டிரஸ் சேன்ஞ் பண்ணிட்டு வாரேன். அய்ய.. ஜொள்ளு ரொம்பத்தான் வடியுது.. கண்ணாடியில போயி துடைங்க.." என்றாள் பிரியா.

கையில் வைத்திருந்த ராஜா கீழே இறங்கிவிட்டான். அப்ப‌டியா.. என்முக‌த்துல‌ ஜொள்ளா வ‌டியுது?.. என்ற‌ப‌டி க‌ண்ணாடியில் பார்த்தேன். பார்த்த என‌க்கு ரொம்ப‌ அதிர்ச்சியாக‌ இருந்த‌து. ஆமா.. என்முகமும் மனதின் நினைவுகளும் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது.

அப்போது நான் கல்லூரியில் மூன்றாமாண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த வருசம் புது அட்மிசன் நடந்துகொண்டிருந்தது. "டேய் அருண்! நியூ அட்மிசனுக்கு நிறையபேர் கூட்டமாக வந்திருக்காங்க. பிகர்ஸ் நிறைய இருக்கும். வாடா அப்படியே.. நமக்கானது எதாவது இருக்கான்னு ஒரு அட்டடென்ஸ் போட்டுவந்திருவோம்" என்று அழைத்தார்கள். "டேய் போங்கடா., உங்களுக்கு வேறவேலையே இல்லையா.." என்றபடி சென்றேன்.

இது வழக்கமாக வருசாவருசம் நிறையபேர் அட்மிசனுக்கு வருவதும்போவதுமாக இருப்பார்கள். நியூ அட்மிசன்ன்னா கேட்கவா வேண்டும். கொண்ட்டாம்தான். எனக்கும் போகணுமென்ற ஆசைதான். ஆனால் மனது கேட்கவில்லை. கிளாஸ்ரூமை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது, ஏதோ சிந்தனையில் வந்துகொண்டிருந்த எனக்கு, வராந்தா திருப்பத்தில் வந்த ஆளை கவனிக்கவில்லை. உடம்பு ஒரு குலுக்கலுடன் அதிர்ந்ததும்தான் தெரிந்தது யார்மேலோ நேருக்குநேராக மோதிவிட்டேன் என்று. நிலைகுலைந்து தடுமாறி கீழே விழுந்துவிட்டேன். மோதிய ஆளும் கீழே விழுந்துவிட்டார். நான் மோதியது யாராக இருக்கும் என்று பார்த்த எனக்கு பிரம்மிப்பாக இருந்தது. ஒரு 18 வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மேல்தான் நான் மோதியது.

எழுந்த எனக்கு சிறிதுநேரம் நினைவுகள் எங்கோ சென்றுவிட்டது. வாவ்.. வாவ்.. என்னே ஒரு அழகு!!.. தங்கசிலைப்போல தளதளன்னு தக்காளிபோல இருந்தாள். என்கண்கள், கால்முதல் தலைவரை அவள்மேனியை ஆராய ஆரம்பித்துவிட்டது. எங்கள் இருவரின் கண்களும் பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்தன. சார் சார்., என்ற தேனினுமினிய குரலைக்கேட்டு சொக்கி நின்றேன். தோளை தொட்டு உசுப்பினாள்; ஓஹோ அழைத்தது அவள்தானோ..

"சாரிங்க, ஏதோஒரு நினைப்புல வந்தநான் தெரியாம மோதிட்டேன்; சாரி சாரி.." என்றேன். "இல்லைங்க நாந்தான் சாரி கேட்கணும். நானும் ஏதோ நினைப்புல வந்து மோதிட்டேன்" என்றாள் அவள். "இப்படி இரண்டுபேரும் எவ்வளவு நேரந்தான் சாரி கேட்டுக்கிட்டே இருப்பது; பரவாயில்லை விடுங்க.. என்ன.. வலிதான் பிச்சிடுச்சி.. எம்மாடி எவ்வளவு பெரிய மோதல்.," என்றபடி கீழே குனிந்து என்புத்தகங்களை எடுக்க கீழே குனிந்தேன். அப்போது அவளும் குனிய என்தலையும் அவள்தலையும் டம் என்ற சத்தத்துடன் பேசிக்கொண்டன. அய்யோ..வலிக்குதே.. இரண்டுபேரும் முனகினோம்.

"என்பெயர் அருண்., உங்க பேரென்ன?.." என்றேன் அவளிடம். "என்பெயர் பிரியா.. ரொம்ப சுவாரசியமா இருந்ததுல்ல நம்ம சந்திப்பு.." என்றாள். "ஆமா இப்படி நடக்குமுன்னு நான் நினைக்கல.. ஆமா உங்களை இதற்குமுன்னாடி இங்க பார்த்ததில்லையே.. நீங்க எப்படி இங்க?.." என்றேன். "நா புதுசா பர்ஸ்ட்இயர் சேர்ந்திருக்கிறேன்" என்றாள் அவள். "எந்த டிப்பார்ட்மென்ட் நீங்க.." என்றதுக்கு "நான் கெமிஸ்ட்ரி" என்றாள். "சரியாப்போச்சி.. நானும் அதே டிப்பார்ட்மென்ட் தேர்ட்இயர், சரி மீண்டும் சந்திப்போம்" என்று அவளிடமிருந்து விடைபெற்றாலும் அவளே என் இதயத்தில் குடியேறியிருந்தாள். போகும்போது அவள் என்னை வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு திரும்பித்திரும்பி பார்த்தபடி சென்று கொண்டிருந்தாள்.

சே! என்ன ஒரு அழகு..இப்போது அவள் எப்படி இருப்பாள்?.. என்ற நினைப்பு வகுப்பறையில் நடந்த பாடத்தை கவனிக்கவிடாமல் துரத்திக்கொண்டே இருந்தது.

வீட்டிற்கு வந்தபின்னும் அவளுடைய முகம் வந்துவந்துபோனது. எங்கே மறுபடியும் பார்ப்போமா என்று மனம் ஏங்கியது. பின்னர் கல்லூரியில் இரண்டுநாள்கள் அவளை பார்க்கவில்லை. அன்றுதான் முதன்முதலாக கவிதை எழுத ஆரம்பித்தேன். அவளே என் எழுத்தில் ஆக்கிரமித்திருந்தாள். இப்படியாக அவளை காணாது ஒருவாரம் போயிருந்தது. என்றாவது சந்திப்போம் என்ற நினைப்புமட்டும் மாறவேஇல்லை.

வழக்கம்போல கல்லூரிக்கு பஸ்ஏற பஸ்நிலையத்தில் காத்திருந்தேன். டேய் மச்சான்.. என்னடா படியில் நிக்காம மேலேஏறி போற..என்ற என்நண்பனுக்காக படியில் நின்றேன். பஸ் சிறிதுதூரம் சென்றிருக்கும். பஸ்ஸை நிப்பாட்டுங்க நிப்பாட்டுங்க.. என்றபடி பஸ்ஸின் பின்னால் ஒருவர் ஓடிவருவது தெரிந்தது. உடனே டிரைவரிடம் பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லி குரல்கொடுத்தேன். டிரைவரும் பஸ்ஸை ஸ்லோ பண்ணினார். ஓடிவருபவர் அருகில் வந்த‌தும் பார்த்தால் அட நம்ம பிரியா.. ஓ..பிரியா.. கைகொடுத்தேன். அவள் ஜம்ப் பண்ணி தொத்தினாள். நான் கைகொடுத்து தூக்கியதும் அவள் என்நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள். "என்ன பிரியா ஒருவாரமாக ஆளேக்காணோம்.. என்னாச்சி.," என்றேன் அவளிடம்.


தொடரும்..

*********************

அன்புள்ள நண்பர்களே!!

இன்று தந்தையர் தினம். அனைவருக்கும் என்னுடைய இனிய தந்தையர்தின வாழ்த்துக்கள்.

இந்த கதையின்மூலம் தொடர்கதை எழுத ஆரம்பித்துள்ளேன். இதன் தொடர்ச்சியை இனிவரும் நாட்களில் இதே தலைப்பில் எழுதுகிறேன்.

உங்கள் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்த்தவனாக உங்கள் ஸ்டார்ஜன்.

,

Post Comment