அவன் வரும் நேரம்

இரவு நேரம். உறக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தபோது எங்கிருந்துதான் அந்த வலி வந்ததோ தெரியவில்லை. அம்ம்ம்ம்ம்மா.... என்ற அலறலுடன் தட்டுதடுமாறி மெதுவாக எழுந்தேன். வாசலுக்கு வந்து பார்த்தால் எங்கும் இருட்டு பயம்வேறு தொற்றிக் கொண்டது. யாராவது உதவிக்கு வருகிறார்களா என்று தேடினேன். பக்கத்து வீடுகளை தட்டியதில் குறட்டை சத்தமே பதிலாய் வந்தது. அங்குமிங்கும் நடந்தேன்., பதிலே இல்லை. இந்த நேரம் துணைக்கு யாராவது இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும். அவரும் இல்லாதது வெறுப்பாய் உணர்ந்தேன். மனம் ஒருவித ஏக்கத்துடன் தவியாய் தவித்திருந்தது.

அம்மாவுக்கும் மாமி வீட்டுக்கும் போன் செய்யும் போது மனமும் வலித்தது. உறவுகளை உதறித்தள்ளி தொலைவில் தனிமையில் இருந்தது முதலில் சந்தோசமாக இருந்தாலும் இப்போது நினைக்கையில் மெல்ல தலையை சுற்றியது. தண்ணீரை அள்ளிஅள்ளி குடித்தாலும் தாகம் அடங்கவில்லை. மீண்டும் வலி வரத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்த ஆளரவமற்ற சாலையில் என் கால்கள் மெல்லமெல்ல விரைந்தன. வலி விட்டுவிட்டு வருகிறதே.. என்னால் நடக்க முடியல.. தலைசுற்றி மயக்கத்துடன் நடந்து வந்தேன். யாரோ பின்னாலிருந்து தள்ளுவது போன்று இருந்ததால் அம்ம்ம்மா.. என்றபடி மயங்கி விழுந்தேன். இதமான காற்று என் முகத்தினில் மோத சிலிர்த்தெழுந்து நினைவுகள் பயணிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. எழும்போது கால்கள் நடக்க திரணியற்று பயணித்தன.

"மரகதவல்லி மருத்துவமனை" என்ற பெயர்தாங்கி நின்ற இடத்தினிலுள்ளே கால்கள் சென்றன. என் நிலை கண்டும் அங்கிருந்த செவிலியர் கண்களில் அலட்சிய பார்வை "டாக்டர் இல்லை., காலையில்தான் வருவார்" என்ற பதிலுடன்.

நான் பொறுத்துக் கொள்வேன். வலி பொறுக்குமா?.. கத்த தொடங்கினேன். செவிலியர், "ஏம்மா, சும்மா சும்மா கத்திக்கிட்டே இருக்கே.. டாக்டர் வரட்டும்" என்றவளுக்கு மயக்கம்தான் விடையாய் கிடைத்தது என்னிடமிருந்து.

"குவா.. குவா" குரல் கொடுத்து என்னை மெல்ல கண்விழிக்க செய்தான் என் செல்லம். எழ முடியாமல் பெட்டிலிருந்து எழுந்தபோது, "வாடா.. வாடா என் செல்லக்குட்டி" என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினேன். மாமியை கண்டதும் என் கண்களையும் மீறி நீர் வடிந்தது. "மாமி..." என்று பேச எத்தனிக்கும்போது வார்த்தைக்கு பதிலாய் கண்ணீர். பரவாயில்லமா என்றபடி என் செல்லத்தை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்.

,

Post Comment

சாதிக் S/o ஜமீலா - சிறுகதை

​சாதிக் S/o ஜமீலா - சிறுகதை

"எலே சாதிக்கி!.. சாதிக்!.. இந்த பய எங்கப்போனான்?.. பள்ளிக்கோடம் போவணும். இம்ப்பூட்டு தேரமாச்சி.. ரெண்டுவா சோறு திங்காம அரக்கபரக்க ஓடுவானே" என்றபடி தோசை சுட்டு அருகிலிருந்த பாத்தரங்களில் வைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அருகிலிருந்த பிள்ளைகளும் பள்ளிக்கொடம் போவுறதுக்கு அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

"ஏ புள்ளைகளா.. அவசரப்படாதீங்கோ.. ஒவ்வொருத்தருக்கா தானே சுட்டு வைக்கமுடியும்" என்றபடி தோசையை திருப்பிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். "எலா ஜமீலா.. என்ன இம்ப்பூட்டு தேரமா சுட்டுக்கிட்டு இருக்கே.. நா அப்பவே பாத்தரத்தை வைச்சிட்டு போனேனே.. இன்னுமா சுடலை?.. எம்புள்ள பள்ளிக்கொடத்துக்கு கிளம்பிட்டான். சீக்கிரம் கொடுலா" என்றாள் பக்கத்துவீட்டு பாத்திமா. "இந்தா முடிஞ்சிருச்சி. எடுத்துக்கோ" என்றபோது சாதிக் வீட்டுக்குள் வந்தான்.

"உம்மா.. நா இஸ்மாயிலுட்ட நோட்ஸ் வாங்கப்போனேம்மா" என்றான். "சரி சரி.. இந்தா ki ரெண்டு தோசைய சாப்பிடு வாப்பா" என்றேன். "அதெல்லாம் வாணாம்மா.., பழைய சோறு சாப்பிட்டு போறேம்மா.. நேரமாச்சி" என்றான். "சரி வாப்பா.. நல்லா பெரிய படிப்பெல்லாம் படிக்கோணும் என்ன!.., க்க்ஹ்ஹும், க்க்ஹ்ஹூம்" என்று இருமியபடியே சொன்னேன். "உம்மா பாத்தும்மா.. அடுப்பு கிட்டத்துல இருக்காதேம்மா தள்ளியிருமா. இருமலா இருக்குல்ல.. டாக்குடருட்ட போன்னால்லும் போவமாட்டேன்ங்குதே, என்னம்மா இதெல்லாம்?.." என்றான் சாதிக். "அதெல்லாம் உம்மாக்கு ஒன்னுமில்ல வாப்பா. தர்மாஸ்பத்திரிக்கு போவணும்.. எங்க நேரம் கிடைக்குது?" என்றேன். "உக்கும் இப்படியே சொல்லிக்கிட்டு இரு. சரி நா ஸ்கூலுக்கு போறேம்மா" என்றபடி பைக்கட்டை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பினான்.

அவன் பள்ளிக்கொடத்துக்கு போற அழகை கண்களில் நீர் சூழ பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பாவம்! வெறும் பழையசோத்த சாப்பிட்டு போறான். எனக்கும் தோசை கொடுக்கணுன்னு ஆச. ஆனா தோச சுட்டு வித்தாதான் அன்னக்கி உலை வைக்கமுடியும். இன்னக்கி கொஞ்சம் யாபாரம் நல்லாருந்தது.

*****

எப்படில்லாம் வாழ வேண்டிய புள்ள. இப்போ தகப்பன் இல்லாதவனா ஆயிட்டானே!.. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே துபாய்க்கு போன எங்கூட்டுக்காரவுக‌ சம்பாரிச்சி சம்பாரிச்சி மொத்தத்தையும் அனுப்புனாக. தங்கச்சிமார்களுக்கு ஜாம்ஜாம்முன்னு கல்யாணம் நடத்துனாக‌.., கல்யாணத்துக்கப்பறம் நா வந்தபின்னாடி கொஞ்சநஞ்சமா செலவு செஞ்சதுல எதோ மிச்சம் வந்துச்சி.. அப்படியிருந்தும் கொஞ்சம் கஷ்டமாதான் இருந்துச்சி.. மாமாவும் மாமியும் என்ன நல்லா பாத்துக்கிட்டாக. சாதிக் வாப்பாவும் கஷ்டப்பட்டு சம்பாரிச்சாக.

துபாயில் வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கும்போது எங்வூட்டுக்காரவுகளுக்கு மிசினில் கைமாட்டிருச்சி.. முழுகையும் மாட்டிக்கிருச்சி., அங்குள்ள டாக்டருங்க, 'இவுகளுக்கு சுகர் இருக்காம்; அதனால காப்பாத்த முடியாதுன்னு' ஊருக்கு அனுப்பிச்சாட்டாங்க.. ஊருக்கு வந்தபின்னாடி நானும் எப்படியாவது காப்பாத்திப்புடலாமுன்னு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டேன். ஆனா அல்லாஹ் அவுகளை கூப்பிட்டுக்கிட்டான். எனக்கு தலையில் இடி விழுந்தமாதிரி உலகமே இருண்டுவிட்டது. என்னடா செய்வது?.. பேசாம நானும் அவுகக்கூடயே போய்சேர்ந்திரலாமுன்னு தோணிச்சி. சாதிக்கின் பிஞ்சுமுகம் பார்த்து என்னை நானே ஆறுதலாக்கிக் கொண்டேன். சாதிக் 10 வயசு. அவன படிக்க வைச்சி பெரிய ஆளாக்கணுன்னு அவன் வாப்பாவுக்கு ரொம்ப இஷ்டம்.

துபாயிலிருந்து சாதிக் வாப்பாவுக்கு கிடைத்த பணம் கடன்காட்சிக்கே சரியாப்போச்சி. இப்ப இருக்கிற ஓட்டுவீடுதான் மிச்சம்.

*****

ஆஹா மணி பத்தாகிருச்சே.. நாலு தெருவுக்கு மீன் விக்க போகணும்.. யா அல்லாஹ் இன்னக்கி மீன் நல்லா விக்கணும் என்று பிரார்த்தப்படி மீன்கூடையை சுமந்து சென்றேன். "இங்க பாருலா ஜமீலா! இன்னக்கி நல்லநல்ல மீன்லாம் கிடைச்சிருக்கி.. யாபாரத்த சுருக்கா முடிச்சிட்டுவா என்ன.. சுணங்கிராதே சரியா" என்றார் மீன் வியாபாரி மரியதாஸ்.

"மீனு வாங்கலியோ மீன்னு மீனே.. யம்மோய் மீன் வாங்கிலியோ.."

"மரியம்மா, ஏய் உபகாரம், மேரி.. நல்ல நல்ல மீனெலாம் இருக்கு.. உனக்குன்னு பந்துசா கொண்டுவந்திருகேன்லா.."

"ஏலா சாச்சி, இந்தா முதல்ல.. இந்த நீசுத்தண்ணியக்குடி.. அப்புறம் மீனு விக்கலாம். என்ன மீனெலாம் வச்சிருக்கே??.."

"நெத்திலி, ஆரா, கெண்டை, கெழுத்தி, வாவல், சூரா, சீலா.. இப்படி ஆத்துமீன்னு கடல்மீன்னு நிறைய இருக்கு.."

"விலையெல்லாம் ஆனை வில குதிர வில சொல்லுவியேலா.."

"என்ன சாச்சி.. இப்பூடி கேட்டுட்டே.. அநியாயமா வித்தா அல்லாஹ்வுக்கு யார் பதில் சொல்றதாம்."

"தெரியும் சாச்சி.. அதான் உங்கிட்ட வாங்குறோம்."

"சரி நேரமாச்சி.. நா நாலு தெருவுக்கு போவணும். வர்றேன் சாச்சி" என்றபடி மீன் விற்க சென்றேன்.

*****

"ஏய் ஜமீலா.. ஜமீலா.. என்னலா இப்படி ஆகிட்டே.. ம்ம்ம்.. பாவமா இருக்கு. உன்னய பாக்கும்போது!. இப்படி கஷ்டப்படுறதுக்கு சாதிக்கை படிப்ப நிப்பாட்டிட்டு எதாவது வேலைக்கி அனுப்ப வேண்டியது. உனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டம் தீருமுல்ல" என்ற கதிஜாவுக்கு "எம்புள்ளக்காக கஷ்டப்படாம யாருக்கா கஷ்டப்பட போறேன். இன்ஷா அல்லாஹ்! அவன் நல்லா படிச்சி நல்ல பெரிய ஆளா வரணும். அதான் சாதிக் வாப்பாவோட ஆசையும் கூட. அத நா பாக்கணும்" என்றேன். சரிதான். ஆனா உன் உடம்பு இருக்குற நிலமைய நினைச்சி பாரு. இந்தா இத சாதிக் படிப்பு செலவுக்கு வச்சிக்கோ.. அப்புறமா துட்டு வாரவுட்டு தா" என்றாள் கதிஜா.

*****

"சாதிக் பத்தாம் வகுப்பு முடிஞ்சிட்டான். நல்ல மார்க்கு வாங்கிருக்கான். 11 சேக்கணும். எதோ உங்களால இயன்ற உதவியை அக்பர் முதலாளிக்கிட்ட சொல்லி செய்ய சொன்னீங்கன்னா ரொம்ப உதவியா இருக்கும்" என்றேன் அக்பர் முதலாளியின் மனைவியான ஆயிஷாவிடம்.

"நல்ல கதையா இருக்கே.. இதுக்கு முன்னாடி வாங்குனது போறாதா.. இருக்குறது குச்சி வீட்டுல.. நெனப்பு மாளிகையோ?.. அவன வேலைக்கி அனுப்புறத விட்டுட்டு படிக்க வைக்கிறாளாம். சரிசரி.. போ, நா சொல்றேன். வந்துட்டா துட்டுதுட்டுன்னு" என்று சலித்தபடி சொன்னாள் ஆயிஷா.

*****

இன்னிக்கி பார்த்து ரொம்ப இரும்மலா இருக்கே.. ரொம்ப தலைசுற்றல்.

"யாரும்மா இங்க ஜமீலா?.. உன்னய டாக்டர் கூப்பிடுதாக.. உள்ளே போம்மா" என்று நர்ஸ் அழைத்தாள்.

டாக்டர் முத்து என்ற பெயர் பலகைக்கு முன்னால் போய் அமர்ந்தேன்.

"நீங்கதான் ஜமீலாவா.. என்னம்மா இப்படி உடம்ப வச்சிருக்கீங்க.. தொடர்ந்து இரும்மலா இருந்துச்சா.. இப்போ உங்க நுரையீரல் பக்கத்துல கேன்சர் உண்டாகிருக்கு. இப்பதான் ஆரம்பம். நீங்க தொடர்ந்து ட்ரீட்மென்ட் எடுத்தா குணப்படுத்திடலாம். விட்டுட்டீங்கன்னா உசுருக்கே ஆபத்தா முடியும். உடம்ப கவனிச்சி பாருங்க.. தோசை, இட்லி சுடுறதை, அடுப்புல வேல பாக்கிறத விடணும். சரியா" என்றார் டாக்டர்.

"என்னம்மா ஆச்சி.. டாக்டர் என்ன சொன்னாக?.." என்றான் சாதிக் கவலையோடு. "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல வாப்பா. சும்மா இருமல்தான். டானிக் மருந்தெல்லாம் கொடுத்திருக்காங்க., சரியாகிரும்; கவலப்படாதே" என்றேன் அவன் தலையை தடவியபடி.

*****

இப்படியே நாட்களும் நகர்ந்தன. சாதிக் பனிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான். மதியம் பள்ளியில் இருந்து வந்த சாதிக்கிடம் பக்கத்துவீட்டு பாத்திமா, "எலே சாதிக்!.. உங்கம்மா மீன் விக்க போகயிலே.. தலை சுத்தி கீழே விழுந்துட்டா" என்று சொன்னதும் அவன் ஆஸ்பத்திரிக்கு விரைந்தான்.

"உம்மா.. உம்மா.. என்னாச்சிம்மா.. உனக்கு கேன்சராம்!.. பாத்திமா மாமி சொன்னாங்க., ஏம்மா எங்கிட்ட சொல்லலை. எனக்காக நீ கஷ்டப்படுவதை பார்க்கும்போது ரொம்ப வேதனையா இருக்கு. நா படிப்ப நிப்பாட்டுதேன்ம்மா, படிப்ப விட உன் உசுருதான் முக்கியம். நீ வேணும் எனக்கு., என்னைய விட்டுட்டு போயிராதேம்மா" என்ற சாதிக் கண்ணீர் வடித்தான். "எனக்கு ஒண்ணும் இல்லப்பா சாதிக்! நீ படிச்சி பெரியாளாகணும் அதான் உங்க வாப்பா உம்மாவோட ஆசை. அல்லாஹ் எல்லாம் நல்லவழிய காட்டுவான். கவலைப்படாதே சாதிக்" என்றேன். அவன் கண்ணீரை துடைத்தபோது எனக்கும் கண்களில் நீர்.

இந்த நேரத்தில் முழுஆண்டு தேர்வு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சாதிக் அந்த நேரத்திலும் படித்துக்கொண்டே என்னையும் கவனித்துக் கொண்டான். என் உடல்நிலை கொஞ்சம் தேறி வருவதை உணர முடிந்தது.

"உம்மா.. உம்மா.. நா பாஸாகிட்டேம்மா., நாந்தான் ஸ்டேட் பர்ஸ்ட்.. என்னோட பேரு பேப்பருல்லாம் வந்துருக்கு.. எல்லோரும் பாராட்டியிருக்காங்க.. நா டாக்டருக்கு படிக்கப்போறேம்மா., நம்ம அக்பர் முதலாளி உதவி செய்யுறேன்னு சொல்லிருக்காவ. ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு.. இந்த வெற்றியெல்லாம் உன்னால்தான் உம்மா. இனி உன்ன சந்தோசமா வச்சிக்கிருவேன்" என்று சாதிக் ஆனந்த கண்ணீரோடு சொன்னதும் எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

"யா அல்லாஹ்! எல்லா புகழும் உனக்கே.."

அவனை உச்சிமுகர்ந்து ஆனந்த கண்ணீரோடு கட்டிய‌ணைத்தேன்..

Post Comment

பொழுது விடியட்டும் - சிறுகதை

நேசம் + யுடான்ஸ் இணைந்து வழங்கும் புற்றுநோய் விழிப்புணர்வு கதை

"ஏ.. மாரிமுத்து.! ஏ மாரிமுத்து.. எங்கிட்டு இம்ப்பூட்டு தூரோம்.. அதுவும் இந்த வேகாத வெயில்லுல விரசா போறீய‌.. செத்த நில்லுப்பா" என்ற குரல் வந்த திசையில் கோயில்பிச்சை நின்று கொண்டிருந்தான். "என்ன செய்யுறது பிச்ச!.. இந்த பொங்கலுக்கு மொவ‌ளும் மருமொவ‌னும் ஊருலருந்து 10 மணி பஸ்ஸுக்கு வாரவுகல்ல.. அதான் கூட்டியாற போறேன்.. ஆமா! நீ எங்கல போறே. அதுவும் வெள்ளையும் சொள்ளையுமா?!. சோக்கா இருக்கேலே" என்றேன். "அட நம்ம செல்வி வாராளா.. கட்டிக் கொடுத்ததுக்கப்பறம் பார்க்கவே இல்லயே.. பார்த்து எம்ப்பூட்டு நாளாச்சி.. எதாச்சும் கடிதாசி கிடிதாசி போடுவாளா மாரி?.. கண்ணுக்குள்ளே வளந்த புள்ள!.. ம்ம்ஹும். நா பக்கத்தூரு சந்தைக்கி மாடுவாங்கலான்னு போறேன்.. நீயும் வாறியா மாரி?.." என்றான் பிச்சை.

"இல்லப்பா.. இன்னக்கி மருமொவன் வாராவுல்லா.. நீ போயிட்டு வா"

"ஆமா.. ஆமா மருமொவன் கொஞ்சம் முசுரு புடிச்சவருதான். சரி சரி.. பஸ் வர்ற சத்தங்கேட்குது"

"அப்ப்பா.. எப்புடி இருக்கீய" என்றபடி வந்தாள் செல்வி. "வாங்க மாப்ளே.. எப்டி இருக்கீய.. சொகந்தானா.. வீட்டுல எல்லோரும் சவுக்கியந்தானா?.." என்றதுக்கு "ம்ம்.. நல்லாருக்காங்க.. நல்லாருக்காங்க" என்றார் மாப்பிள்ளை. "மாப்ளே.. எப்படி இருக்கீங்க.. செல்விம்மா எப்படி இருக்கே.. பார்த்து எம்ப்பூட்டு நாளாச்சி" என்று பிச்சை கேட்டதுக்கு "பிச்ச சித்தப்பா.., எப்படி இருக்கீய.. வீட்டுல எல்லோரும் நல்லாருக்காங்களா" என்றாள் செல்வி.

"மாரி!.. புள்ளைகள கூட்டிட்டு வீட்டுக்கு போ.. நா சந்தைக்கி போயிட்டு வாரேன். பஸ்ஸு கிளம்ப போவுது. நா வாரேன்" என்றபடி பிச்சை பஸ்ஸில் ஏறினான்.

"ஏய்ய்ய் ஆறுமொவம்.. இவுகள வீட்டுல கொண்டுபோய் இறக்கிவிட்டுரு.. செல்வி.. ரெண்டுபேரும் வீட்டுக்கு போங்க. நா செத்த பொடிநடையா வாரேன்" என்று வண்டிக்காரனிடம் சொல்லி அவர்களை மாட்டு வண்டியில் ஏற்றிவிட்டு நான் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தேன். மனம் பழையவற்றை அசை போட ஆரம்பித்தது.

இந்தா போறானே கோயில்பிச்சை. என்னோட 3 வயசு சின்னவன்தான். ஆனா, சின்ன வயசுலருந்து இவந்தான் எனக்கு எல்லாமே. அப்போம் நாங்கெல்லாம் விளாடாத விளாட்டே இல்லை. பள்ளிக்கொடம் பக்கத்துல நிழலுக்குக்கூட‌போனது கிடையாது. வாத்திக்கும் எனக்கும் சின்ன தகராறாகி சிலேட்ட கொண்டு அவர் மண்டைல போட்டதுக்கு அப்புறம் படிப்ப மூட்டை கட்டுனதுதான். படிப்பு சுத்தமா மண்டைல ஏறல. ஆனா பிச்சை அப்படியில்லை. நல்லா படிப்பான். அதுனால அவனுக்கு விவரமெல்லாம் அத்துப்படி. ஆனா அவனால மேக்கொண்டு படிக்கமுடியல.

எங்கப்பாவுக்கு நஞ்சை, புஞ்சை தோட்டம்துரவுன்னு எக்கசக்கமா உண்டு. சீட்டு, குடி, பந்தயம்முன்னு இருந்த சொத்தை அழிக்க ஆரம்பிச்சார். அம்மாவையும் எங்களையும் அடிப்பாரு. அம்மா பாவம். அப்பாவ நினைச்சி கவலப்பட்டு கவலப்பட்டு நோயில விழுந்துருச்சி. அம்மாவையும் தங்கச்சி, தம்பிகளை காப்பாத்துறக்காக சின்ன வயசுலயே விவசாயத்துல எறங்கியாச்சி. பிச்சையும் என்கூட விவசாயத்துல எறங்கிட்டான்.

அப்பாவுக்கு ஏதோ நோய் வந்திருச்சி.

"நானும் எனக்கு தெரிஞ்ச வைத்தியமுல்லாம் செஞ்சுட்டேன். இனி ஆண்டவன் விட்ட வழி. மாரி உங்கப்பா பொழைக்கிறது கஷ்டம்தான்."
"வைத்தியரே.. டவுண் ஆசுபத்திரிக்கு கொண்டு போலாமுங்களா.."
"ம்ஹூம் தேறுறது கஷ்டந்தேன்."

அப்பா போன‌கவலையிலே அம்மாவும் போய் சேர்ந்திருச்சி. அப்பா விட்டுட்டு போன கொஞ்சநஞ்சத்தை வச்சி தங்கச்சியையும் கரை சேர்த்துப்புட்டேன். தம்பிகளையும் என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு ஒருநிலைக்கு கொண்டு வந்தேன்.

செண்பகம் வந்தபின்னாடி எல்லாமே மாறிச்சி.. "ஏலே மாரி! செல்வி பொறந்தபின்னாடி செழிப்பாவுல்ல இருக்கே.. ரொம்ப சந்தோசமா இருக்குடே" என்று பிச்சை சொன்னபோது எனக்கும் சந்தோசமாக இருந்தது.

ஆனா கொஞ்சநாள்ல என் உடம்பெல்லாம் சிறுசிறு கட்டிபோல பொக்களம் பொக்களமா இருந்ததை பார்த்து "ஏன்யா.. என்னைய்யா.. உடம்பெல்லாம் இப்படி இருக்கு. உங் அப்பாருக்கு உள்ள வியாதி தொத்திருச்சா.. என்னஏதுன்னு வைத்தியருக்கிட்ட கேளுய்யா" என்று செம்பவம் சொன்னபோது அதிர்ச்சியா இருந்தது.

வைத்தியரும் ஏதேதோ பச்சயில மருந்தெல்லாம் கொடுத்து சரிபடுத்தினார்.

"ஏலே மாரி! இவுக ‌டவுண்லருந்து வந்துருக்காவ. எதோ கவருமென்ன்ட்டுலருந்து பணம் கொடுக்காங்களாம். எதோ எல்ஐசி யாம். மாசாமாசம் கொஞ்ச ரூவா கொடுத்தா போதுமா., ஒரு பத்து பதினைஞ்சு வருசத்துல ஒரு லட்சமா கொடுப்பாகளாம். நானும் சேந்துட்டேன். நீயும் சேருறியாலே" என்றான் பிச்சை.

"எலே பிச்ச.. நமக்கெல்லாம் எதுக்குலே இதெல்லாம். வயசு போன காலத்துல இதெல்லாம் தேவையா" என்றேன்.

"பின்னாடி உதவுமுல்லே.." என்றான். சரி அவன் சொன்னா சரியாத்தான் இருக்குமுன்னு கைநாட்ட வச்சிப்புட்டேன்.


"செல்வியும் வளர்ந்து பெருசாயிட்டா.. ஒரு நல்ல வரனா பாத்துமுடிங்கன்னு" செம்பவம் அடிக்கடி நச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவளுக்கென்ன தெரியப்போவுது?.. நா படுதபாடு!. இருந்ததையெல்லாம் தங்கச்சிக்கும் தம்பிகளுக்கும் பிரிச்சி கொடுத்து மிச்சமீதி இருந்ததை கொண்டும் கடனஉடன வாங்கி செல்வியோட கல்யாணத்தை செய்யலாமுன்னு நினைச்சேன்.

கல்யாணத்தன்னக்கி மாப்பிள வீட்டுக்காரவுக வரதட்சண பாக்கி அதுஇதுன்னு சொல்லி ரொம்ப கிராக்கி பண்ணிப்புட்டாக. அவுகள சரிக்கட்டி புள்ளைய ஆனந்த கண்ணீரோடு மறுவீட்டுக்கு வழிஅனுப்பினேன்.

அப்ப போன செல்வி இப்பதான் ஊருக்கு வாரா. ம்ம்ம்.. என்ன செய்ய?.. என்று நினைத்தபடியே வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.


"ஏன்யா.. இம்ப்பூட்டு தேரம்..." என்று செம்பவம் கேட்டதற்கு "ஏபுள்ள! வருத வழியில நம்ம செட்டியார் கடையில மளிகை சாமான் சொல்லிட்டு அப்டியே நாம் தாஸ் நல்ல இளசா கிடாக்கறி வச்சிருந்தான்; மாப்புள நல்லா சாப்பிடுவாகல்ல அதான் வாங்கியாந்துட்டேன்., சட்டுபுட்டுன்னு செஞ்சிப்புடு. புள்ளைக பசி தாங்கமாட்டாக, காப்பித்தண்ணி எதாச்சும் கொடுத்தியாப்புல்ல‌" என்றேன். "ம்ம்ஹாம்.. ஆச்சுப்பா., எதுக்குப்பா இதெல்லாம்" என்ற செல்விக்கு "கல்யாணத்தக்கப்பறம் இப்பதான் வந்திருக்கிய.. சும்மாரு புள்ள" என்றபோது எனக்கு கண்களில் நீர் கோர்த்திருந்தது.

பொங்கலன்று, செல்வி புதுத்துணி பட்டு உடுத்தியிருந்ததை பாக்க ரொம்ப சந்தோசமா இருந்தது. என் கண்ணே பட்டுரும் போல., அந்த அம்மனே நேருல வந்தா மாதிரி இருந்துச்சி. செம்பவம் திருஷ்டி சுத்திப்போட்டாள். "செல்வி நம்மூரு கொட்டாயில எங்கவீட்டு பிள்ளை படம் போட்டிருக்கான்; போயிட்டு வாங்க" என்று சொல்லி அனுப்பினோம்.

"ஏய்.. செம்பவம், செம்பவம்.. எங்கடி போயிட்டே?., வயக்காட்டுக்கு உரம், பூச்சிமருந்து வாங்கியாந்துட்டு அப்டியே சந்தக்கி போயிட்டு சாமானெல்லாம் வாங்கியாந்துறேன் சரியாபுள்ள" என்றபடி கிளம்பும்போது மாமா என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினேன்.

"மாமா, நா ஊருக்கு கிளம்புறேன்" என்றார் மாப்ளே. "என்ன மாப்ள.. அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டீக.. வந்து ஒருவாரம்தான் ஆச்சி.. இருந்துட்டு போலாம்ல" என்றேன். "இல்ல மாமா., ஊருல சோலி நெறையா இருக்கு. நா கிளம்புறேன்" என்றார். "அப்பஞ்சரி., நல்லபடியா போயிட்டு வாங்க. செல்விய எப்பவந்து கூட்டிட்டு போவீக., அடுத்தவாரம் வருவீயளா" என்றேன் மாப்பிள்ளையிடம். "செல்வி, இனிமே எங்கூட வரமாட்டா. இனிமே இங்கதான் இருக்கப்போறா.."என்றதும் எங்களுக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. "என்ன சொல்லுதீய மாப்ளே?.. ஏன் என்னாச்சி?!" என்றேன் அதிர்ச்சியுடன். "அத அவள்ட்டேயே கேட்டுக்கோங்க.. நா வாரேன்" என்றதும் எனக்கு ஒருமாதிரி ஆனது. என்ன சொல்றதுன்னே தெரில. உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு "சரிங்க.. போயிட்டு வாங்க. அப்ப ஆறுமொவத்த அனுப்பி வைக்கிறேன்., வண்டி வரும்" என்றேன். மனது பாரமாவே இருந்தது.

"ஏலே மாரி! பொங்கல்லாம் சிறப்பா இருந்திச்சா வோய்!.. மொவளும் மருமொவனும் வந்திருந்தாவல்ல" என்றான் பிச்சை சந்தையில் நிற்கும்போது. நான் மௌனமாய் நின்றேன். "ஏலே மாரி! நா கேட்டுட்டே இருக்கேன். ஊமையா நிக்குறே.. என்னடே ஒருமாதிரியா இருக்கே.. உடம்புகிடம்பு சரியில்லையா.. என்னாச்சி சொல்லுலே" என்றான். "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லப்பா. செல்விய கட்டிக்கொடுத்த நேரமே சரியில்ல. இப்ப வீட்டுல வந்து கிடக்கப்போறா. மாப்பிள்ளை உட்டுட்டு போயிட்டாரு. இனிமே வரமாட்டாராம். என்னஏதுன்னு தெரியலே எனக்கு என்ன செய்றதுன்னே தெரில" என்றேன். "அய்யயோ.. இப்படி ஆகிருச்சே.. ரொம்ப கஷ்டமாவுல்ல இருக்கு. இரு என்னஏதுன்னு கேப்போம்" என்றான் பிச்சை.

"ஏலே செல்வி! என்ன புள்ள பிரச்சன உங்க ரெண்டுபேருக்குள்ள?. சொல்லுலே.." என்றேன் அருகில் செம்பவமும் பிச்சையும் இருந்தார்கள்.

"அப்ப்பா.. அதுவந்துப்பா.." என்றாள் கண்ணீருடன். அவளால் சொல்லமுடியவில்லை. "கல்யாணமாகி 6 மாசமாகியும் வயித்துல ஒரு புழுபூச்சிக்கூட தங்கல. டவுண்ல வள்ளியம்மை டாக்டருக்கிட்ட போயி என்னஏதுன்னு கேக்கும்போது அவுக ஸ்கேன் பண்ணி பாத்துட்டு கர்ப்பபையில கட்டி இருக்குதாம். அத ஆப்ரேசன் பண்ணி எடுத்தாதான் குழந்த பொறக்குமாம். ஏற்கனவே என்னைய கரிச்சி கொட்டிக்கிட்டு இருந்தாவ. இப்ப இதுன்னு தெரிஞ்சி ஒரே அடிஉதைதான். அவரு வேற கல்யாணம் பண்ணப்போறாறாம். கட்டிய ஆப்ரேசனு பண்ணினா உன்கூட வாழுவேன். இல்லைன்னா அப்படியே உங்க வீட்டுலே இருந்துக்கோன்னு சொல்லிட்டாருப்ப்பா.. ம்ம்ம்.." என்று அவள் சொல்லும்போது எங்களுக்கு ஒரே அழுகையானது. என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

"சரிம்மா கவலப்படாதே.. எல்லாம் சரியாகிரும்" என்று அவளை தேற்றினோம். ஒரே கவலையாக இருந்தது.

"மாப்பிள்ளைக்கு போன்போட்டு பேசுணும் பிச்ச, போன்போட்டு தா" என்றேன். "மாப்ளே.. நீங்கதான் பெரியமனசு பண்ணி செல்விய ஏத்துக்கணும். ஊருக்கு வாங்க மாப்ளே.. எல்லாம் சரியாகிரும். பேசிக்கலாம்" என்றதுக்கு "அதான் செல்வி எல்லாம் சொல்லிருப்பாளே.. நா என்ன பேசுறதுக்கு இருக்கு?.. போன வையுங்கய்யா" என்று மொகத்துல அடிச்சமாதிரி சொல்லிட்டாரு.

எனக்கும் முன்புபோல ஓடியாடமுடியவில்லை. அடிக்கடி உடம்புக்கு முடியாம போனது. செல்விக்கு ஆப்ரேசன் பண்ண பணத்துக்கு எங்கப்போவேன்?.. இருந்த நஞ்சபுஞ்ச காணி நிலம், எல்லாத்தையும் வித்துதான் செல்விக்கு கல்யாணம் பண்ணிவச்சேன். இப்ப இருக்குற ஓட்டுவீடு தான் மிச்சம். ஏதோ வயல்ல கொஞ்சம் இருக்கு. அதுவும் கடன்ல இருக்கு. இது எதுவும் காணாதே. என்ன செய்ய?.. ஒரே யோசனையா இருந்துச்சி.

"மாரி கவலப்படாத மாரி., எல்லாம் அந்த அம்மன் அகிலாண்டேஸ்வரி கொடுக்கிற சோதன. எல்லாம் சரியாகிரும். நானும் என்னால முடிஞ்சத செய்யுறேன். பண்ணையாருக்கிட்ட எதுவும் கேட்டியா மாரி?.." என்றான் பிச்சை.

"ஏற்கனவே கல்யாணத்துக்கு வாங்கின கடனே முடியல. அதுக்குள்ள பணமா?.. என்று இல்லன்னு சொல்லிட்டாருப்பா. நானும் நிறைய பேருட்ட கேட்டுருக்கேன். எல்லாம் அகிலாண்டேஸ்வரி பாத்துப்பா. ம்ம்ம்ம்.." என்றேன்.

"என்னய்யா.. எதாச்சும் பணம் கிடைச்சுதா.. இப்ப என்னய்யா பண்ணப்போறே கவலப்படாதய்யா.. மனச போட்டு குழப்பிக்காதய்யா., எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்" என்றாள் செம்பவம்.

"என்ன செய்றதுபுள்ள.. எல்லாத்துட்டயும் கேட்டு பாத்துட்டேன். இன்னா தாரேன் அன்னா தாரேன் தான் சொல்றாக. சரி பாப்போம். பொழுது விடியட்டும்" என்றேன். செம்பவம் என் அருகில் இருந்து தலையை கோதிவிட்டபடி தடவிக்கொண்டிருந்தாள். அது எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது.

நித்திரை என்னை தழுவ கண்களை மெல்ல மூடினேன்.

"என்னயிது.. என்னக்கும் இல்லாத திருநாளா இந்த மனுசன் இம்ப்ப்பூட்டு தேரம் தூங்கறாவுகளே.. எய்யா.. எழுந்திருய்யா., எய்ய்யா.," என்று உலுக்கியவள் அசைவற்று கிடந்ததை பார்த்ததும் "அய்யய்யோ... என் ராசா., என்ன விட்டுட்டு போயிட்டீயா.." என்று கதறினாள் செண்பகம்.

,

Post Comment

அவளா இவள்?.. 250வது இடுகை

"டே..டேய்.., எங்கடா பாத்துட்டு போறே?.. கொஞ்சன்னா செத்துருப்பியே.. ஆளும் மூஞ்சியும் பாரு!.. சரியான சாவுக்கிராக்கி" என்ற ஆட்டோக்காரன் திட்டிக்கொண்டே சென்றான். செவி நரம்புகள் மூளைக்கு சென்றனவா என்று தெரியாது. அந்த ஜனநெருக்கடியிலும் அவள் மட்டும் காலையில் பூக்கும் பனிபடர்ந்த ஒற்றை ரோஜாப்போல அழகாய் பூத்திருந்தாள்.

அவளை கடந்ததும்தான் 'ஒருவேளை இது அவளா இருக்குமோ?' என்றெண்ணியது மனம். சே சே.. இருக்காது என்றாலும் மனது அவள்தான் என்று அடித்து சொல்லியது. பார்த்தது ஒரு நிமிடம்தான் என்றாலும் நினைவெல்லாம் அவளே நிறைந்திருந்தாள். பார்க்காமலாவது இருந்திருக்கலாம். அவளருகில் செல்வதற்குள் பஸ்ஏறி சென்றுவிட்டாளே.. இப்போ எங்கிருக்காளோ தெரியலியே..

"டேய் கணேஷ்.. காலேஜ் பஸ் வந்திருச்சிடா; அங்க என்னடா பாத்துட்டு இருக்கே.. சீக்கிரம் வாடா" என்று மூர்த்தி என் தோளை உலுக்கியதும் பஸ்ஸில் ஏறினேன். "பாடம் ந‌டத்துறத கவனிக்காம அங்க என்ன யோசனை" என்று சாக்பீஸை என்மேல் எறிந்த பாலா சார், "எங்கே நீரிலிருந்து ஹைட்ரஜனை டீஹைட்ரேட் செய்யும் முறையை சொல்லுங்க சார்?" என்றார். நான் பதிலறியாது நின்றிருந்தேன். "என்ன அதுக்குள்ள மறந்துருச்சா.., சரிசரி உட்கார்ந்து தொல" என்ற வசவுகள் எனக்கு புதுசா என்ன!.

மறக்கக்கூடியவளா அவள். சிறுவயதில் ஒன்றாய் படித்து விளையாண்டு மகிழ்ந்த காலங்கள் இப்போதும் நினைவிலிருந்து மாறலியே.. பள்ளியில் படிக்கும்போது எனக்கும் அவளுக்கும் இடையே யார் முதல்ராங்க் வாங்குவது என்ற ஒரே போட்டிதான். ஒருதடவை அரையாண்டு தேர்வுகள் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, நான் பள்ளியறை வாசலில் கைவைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தேன். அவள் வரும்போது நான் வாசலில் கைவைத்திருந்ததை அவள் கவனிக்கவில்லை. விருட்டென உள்ளே நுழைந்த அவள் என்கையில் மோதி நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தாள். விழுந்த வேகத்தில் தலையில் அடிபட்டு விட்டது. அவளால் பரிட்சை எழுத முடியாமல் போயிவிட்டது.

வேதனையில் மனம் துடித்து அவளிடம் சாரி சொன்னேன். டேக்இட்ஈஸியாக எடுத்துக்கொண்ட அவள் என்னிடம் நெருங்கி பழகினாள். ஆண்டுவிழாவில் அவளின் (அழகுமலர் ஆட...அபிநயங்கள் கூட‌) நாட்டிய நடனம் கண்டு மெய்சிலிர்த்தேன். பள்ளியை விட்டு இருவரும் பிரியும்போது இனம்புரியாத உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது. இது காதலா?...

மறுநாள், பாலா சாரின் வகுப்பை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் செல்போன் அலறியதை கேட்ட பாலா சார், "போங்க சார்!.. உங்க வேலையெல்லாம் முடித்துக்கொண்டு வந்தால்போதும். வெளியே போறீங்களா" என்று கத்தினார்.

அடசே.., என்றபடி வெளியே வந்த நான், மொபைலில் வந்த நம்பரை பார்த்தால் ஒரு புதிய நம்பர். இதென்ன புது நம்பரா இருக்கு; யாராக இருக்கும் என்றெண்ணியபடியே ஹலோ என்றேன்.

மறுமுனை "ஹலோ கணேஷ்தானே இது!.. எப்படிங்க இருக்கீங்க?.." என்றது ஒரு பெண்குரலில்.

"நான் நல்லாருக்கேன். யாரு நீங்க!.. தெரியலியே..குரலும் பரிச்சயப்படலியே" என்றேன்.

"நல்லா யோசிச்சு பாருங்க‌.. யாருன்னு தெரியும்?!" என்றாள்.

"ம்ஹூம் ஞாபகத்துக்கு வரலியே.. சீக்கிரம் சொல்லுங்க. இங்க பாலா சார் என்னை காய்ச்சி எடுத்துருவார்" என்றேன்.

"நேத்து பஸ்ஸ்டாண்டுல நீங்க என்னை பார்த்துட்டு போனதாக என் பிரண்டு சொன்னாள். பேசுறதுக்குள்ள பஸ் வந்ததால் போயிட்டேன். மறுபடியும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு வந்தால் பேசுவோம். எனக்கும் இங்க மாலதி டீச்சர் வர்ற நேரமாகிருச்சி. பை பார் நவ்" என்றபடி போனை கட் பண்ணினாள்.

ஒருவேளை இது அவளா இருக்குமோ?.. என்று நினைக்கும்போதே மனம் சந்தோசத்தில் துள்ளியது. அன்றுமுழுவதும் அவள்தான் நிறைந்திருந்தாள்.

இன்று மாற்றம்கண்ட அம்மாவுக்கு புதிதாக தெரிந்தேன். எப்படியாவது அவளை பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற உத்வேகம்தான் இருந்தது. பரபரப்பான சாலையில் ஜனத்திரள்கள் மத்தியில் அவள்மட்டும் தனித்திருக்க மாட்டாளா என்று கண்கள் தேடின.

"ஏய் விஜி! என்னடி இன்னக்கி காலேஜ் வரலியா?.. யாரையோ எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்கே?. என்னடி விசயம்" என்று கேட்ட மீராவுக்கு "அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லடி" என்றாள் விஜி. 'இன்னக்கி பார்த்து 7சி நேரத்தோட வந்திருச்சே.., இப்போ கணேஷ் தேடிக்கிட்டு இருப்பாரே.. பார்க்கமுடியாம போயிருச்சே' என்ற வருத்தம் அவளுக்கு.

"ஹலோ யாரு கணேஷா!.. சாரிங்க., இன்றும் பார்க்கமுடியாம போயிருச்சே" என்றாள்.

"அதெல்லாம் பரவாயில்லீங்க. ஆமா உங்க பெயரை சொல்லவே இல்லியே" _ கணேஷ்.

"விஜி" _ விஜி.

"வாவ்.. நைஸ் நேம்"

"தேங்க்ஸ்

“என் செல்நம்பர் எப்படி கிடைத்தது?..”என்றேன். “என் பிரண்டு கொடுத்தாள். நாளைக்கு எப்படியாவது சந்திக்கணும். பை சீ யூ” என்றபடி போனை கட் செய்தாள். எனக்கு நடப்பதெல்லாம் கனவா இல்லை நிஜமா என்றே தெரியவில்லை. ஆனந்த‌த்தில் மனம் துள்ளி பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகடித்து பறந்தது. அடுத்தமுறை சந்திக்கும்போது எப்படியாவது என்காதலை அவளுக்கு தெரியப்படுத்தி விடவேண்டும்.

மறுநாள், அவளுக்காக‌ கொஞ்ச நேரத்தோடு பஸ்ஸ்டாண்டிற்கு வந்து காத்திருந்தேன். அவள் வருவாளா?.. அவள் வருவாளா?.. என் உடைந்துபோன நெஞ்சை ஒட்டவைக்க அவள் வருவாளா?.. என்று பாடலாம் போல இருந்தது. நேரம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. அவள் தோழிகள் வந்தாலும் அவளை மட்டும் காணவில்லை. ‘என்னடா இது?.. இன்று சந்திக்க வருகிறேன்; என்றாளே! இன்னும் ஆளைக் காணவில்லையே. என்ன ஆனதோ அவளுக்கு?..’ மனம் பதைபதைப்பாய் இருந்தது.

“ஹலோ விஜியா.. எங்கிருக்கீங்க. வரலியே என்னாச்சி?..” என்றேன்.

“சாரி கணேஷ்!.. கிளம்பும்போது கால் சுளுக்கிவிட்டது. நடக்க முடியவில்லை” என்றாள்.

“அய்யய்யோ.. என்னாச்சி. இப்போ எப்படி இருக்கு.. டாக்டரிடம் காண்பித்தீங்களா” என்றேன். “தைலம் போட்டு தடவியிருக்கேன். டாக்டர் 2 நாள்ல சரியாகிரும் என்றிருக்கிறார். இப்போ வலி பரவாயில்லை” என்றாள். “சே!.. இப்படி ஆகிருச்சே விஜி., உடம்ப பாத்துக்கோங்க., எல்லாம் சரியாகிடும். கவலைப்படாதீங்க” என்று சொன்னாலும் மனம் கேட்கவில்லை. அவளுக்கு வலியென்றதும் என்மனதும் சேர்ந்து வலித்தது.‌

இரண்டு நாட்கள் கழித்து,

இன்று எப்படியும் வருவாள். என் காதலை அவளிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பில் இருந்தேன். தூரத்தில் அவள் தோழிகள் புடைசூழ வந்து கொண்டிருந்தாள். இங்கே என்மனம் குதூகலித்து எப்படி சொல்ல எப்படி ஆரம்பிக்க..,என்ற தயக்கம்தான் மேலிருந்தது. என்காதலை ஏற்றுக்கொள்வாளா.. பேசியிருக்கும்போது இருந்த தைரியம்., இன்று நேரில் காணும்போது இல்லையே. என்ன செய்ய?! என்ற தவிப்பில் இருந்தேன்

சிறிதுதூரத்தில், விஜி அவளது தோழிகளுடன் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது இந்தபக்கம் பார்ப்பதும் அங்கே பார்ப்பதுமாக எனக்கு எதிரே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

நான் அவளருகே சென்று பேச எத்தனிக்கும்போது என்னை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள். எனக்கு உள்ளூற மனதில் குறுகுறுப்பும் பயமும் சேர்ந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

விஜி என்னிடம் வந்து, “ஹலோ மிஸ்டர், என்ன வேணும் உங்களுக்கு! நானும் அங்கே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்கள் நடவடிக்கையே சரியில்லையே. யார் நீங்க?..” என்றதும் எனக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

“ஹலோ என்னை தெரியலியா.. தெரியாத மாதிரி கேக்குறீங்க.. நல்லா யோசித்து பாருங்க” என்றேன் பதபதைப்புடன்.

“ஹலோ யாருன்னே தெரியலைங்கிறேன். அப்புறம் எப்படி தெரியாதமாதிரி இருப்பது?.. என்ன விளையாடுறீங்களா?.. ஈவ் டீசிங் பண்றீங்கன்னு போலீஸ்ல சொல்லவா?!..”

“நாந்தான் கணேஷ். என்னை தெரியலியா.. தினமும் போனில் பேசியிருக்கீங்க.. தெரியலைன்னு சொல்றீங்களே என்னங்க விஜி!.”

“என்னது நான் உங்ககூட டெய்லி பேசினேனா.. சான்ஸே இல்ல. நீங்க யாருன்னே தெரியாதே.. என் பேர் எப்படி தெரியும்!” என்றாள் விஜி வியப்புடன்.

“ஆமா விஜி.. நாந்தான் கணேஷ். என்ன நம்புங்க. டெய்லி பேசியிருக்கீங்க. 2 நாளுக்கு முன்னாடி உங்களுக்கு கால் சுளுக்கிருந்ததே.. இப்போ பரவாயில்லையா” என்றேன் விளக்கமாக‌.

அவள் வியப்புடன், “அப்படியா.. நான் யார்க்கூடவும் பேசலியே., இதுல எங்கேயோ தப்பு நடந்துருக்கே.. எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கு.”

“நீங்க நம்பலைன்னா என் மொபைல்லயும் உங்க மொபைல்லயும் கால்ஹிஸ்ட்ரி பாருங்க. அப்ப புரியும்” என்றேன் வருத்ததுடன்.

"இதுல என் தோழியோட அண்ணனுக்கு தானே போன் செய்தேன். இதுல எப்படி உங்க நம்பர்!!....... ஆ!!.. அடடா.. ஒரு நம்பர் மாறியிருக்குது அட ஆமா!!!!. அவர் பேரும் கணேஷ்தான். ஓ.. ஐ ம் சாரி. தப்பான நம்பருக்கு பேசிட்டேன். இது இந்தளவுக்கு போகுமுன்னு நா நினைக்கலை. எதுவும் தப்பா நினைச்சு மனதை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க" என்றாள்.

விஜி இப்படி சொன்னதும் எனக்கு ஒருமாதிரியாக இருந்தது. இத்தனை நாள் காதல் முடிவுக்கு வந்ததை எண்ணி வருத்தமாக இருந்தது.

விஜிக்கு அவள் மனதில், இவனுடன்தான் பேசியிருக்கிறோமா; இதயத்தை கொள்ளை கொண்ட காதலன் இவந்தான் என்றதும் வெட்கமும் வேதனையும் கலந்து முகத்தினில் தெரிந்தது.

“ஏய் விஜி! அங்க என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே.. 7சி வந்திருச்சி. சீக்கிரம் வா” என்று மீரா அழைத்ததும் விஜி ஒன்றும் சொல்லாமல் மௌனமாய் அங்கிருந்து நகன்றாள்.

நான் உடனே விஜியிடம், “விஜி! மறுபடியும் எப்போ போன் பண்ணுவீங்க” என்றேன்.

அவள் என்னை குறுகுறு பார்வையுடன் வெட்கம் கலந்த புன்னகையை வீசினாள்.

“போலாம் ரைட்” என்று 7சி கண்டக்டர் விசில் கொடுத்தார்.

Post Comment

கரகர மொறுமொறு - 13/12/2010

அன்புள்ள நண்பர்களே!! எல்லோரும் நலமா..

கடந்த டிசம்பர் 9ம்தேதி என்னுடைய பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் மறக்க முடியாத அனுபவமாக அமைந்தது. வலையுலக நண்பர்கள், நண்பர்கள் , உறவினர்கள் அனைவரும் வாழ்த்தியது மிக மகிழ்ச்சியாக அமைந்தது. வலைப்பூ, பேஸ்புக், மெயில் மற்றும் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு என்னுடைய பிறந்தநாளுக்கு வாழ்த்துக்கள் சொல்லி என்னை வாழ்த்திய அனைத்து அன்பு உள்ளங்களுக்கும் என் நன்றிகள்.

*************

சமீபத்தில் டில்லியில் நடைபெற்ற தமிழ்2010 கருத்தரங்க செய்திகளை முத்துலட்சுமி மேடம் பதிவின் மூலம் படிக்கும்போது ரொம்ப சந்தோசமாக இருக்கிறது. அதில்,

/// நம் தமிழின் குறிஞ்சி முல்லை நிலப்பரப்பைப்போன்று பனிப்ரதேசங்களிலிருந்தும் தமிழ் இன்று எழுதப்படுகிறது என்று அவர் சொல்லும்போது சுவிஸ் ஹேமாவின் கவிதைப்பக்கம் வெளிவந்த காற்றுவெளி இதழ் பற்றிய காட்சிக் காட்டப்பட்டது.///

வாழ்த்துகள் ஹேமா. இன்னும் பலரின் படைப்புகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. மேலும் விவரங்களுக்கு முத்துலட்சுமி மேடம் பதிவினை படித்துப் பாருங்கள்.

***********

ஊருக்கு கிளம்பும் சூழலை எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். சில காரணங்களினால் தள்ளிப்போய்க் கொண்டிருக்கிறது. கூடிய விரைவில் தாயகம் திரும்புவேன் என்ற செய்தியை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது கிடைக்கின்ற ஆனந்ததுக்கு அளவே இல்லை. குடும்பம், நண்பர்கள், உறவினர்களை சந்திக்கவேண்டும் என்ற‌ ஆவல் உள்மனதில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஊருக்கு போகணும் என்ற நினைப்பாவே இருப்பதால் நாட்கள் மெல்ல மெல்ல நத்தை போல ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எழுதவேண்டும். உங்களிடம் நிறைய விசயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தாலும் எழுத உக்கார்ந்தால் 2 வரிக்கூட தாண்ட முடியவில்லை. ‌ நண்பர் அப்துல்காதர் ஒரு தொடர்பதிவுக்கு அழைத்திருந்தார். அந்த கட்டுரையை பாதி எழுதினாற்போல இருக்கிறது.

************

ஒரு சிறிய ஒருபாரா கதை ஒன்றை எழுதியுள்ளேன். படித்துப் பாருங்கள் நண்பர்களே..


சில்லறைக்காசுகள்

"அய்யா.. தர்மம் பண்ணுங்க சாமி" என்றவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். "ஏம்ப்பா நல்லாதானே இருக்கே., உழைச்சி சாப்பிடலாமே" என்ற எனக்கு அவன் சொன்னது அதிர்ச்சிதான். "எனக்கு மட்டும் பிச்சை எடுக்கணுன்னு ஆசையா என்ன!!. இந்த 2150 ல எல்லாமே நகரமயமாக்கல், பொருளாதார வீக்கம், விலைவாசி ஏற்றம். இப்படியே போனா, எனக்கு பிச்சை எடுக்கக்கூட தெம்பு இருக்காது. உங்களுக்கு இந்த நிலமை வர்றதுக்குள்ள யோசிங்க சார்."

***********

Post Comment

கடைசி பஸ்..

ஆளரவம‌ற்ற வெறிச்சோடிய சாலையை முனைடீக்கடையில் உள்ள ஒற்றைபல்பு ஒளிரூட்டிக் கொண்டிருந்தது. அந்த டீக்கடை கூரையின் ஓலைகள் டமடம.. டமடம.. என்று இடித்த இடி எங்கே தன்மேல் விழுந்துவிடுமோ என்று அஞ்சிக் கொண்டிருந்தன. பளிச்.. பளிச்.. என மின்னல் வேறு கண்ணை பறித்துக் கொள்வதுபோல மிர‌ட்டியது. ரோட்டில் கிடந்த‌ குப்பைகளெல்லாம் 'நாங்கல்லாம் வேறெடத்துக்கு போறோமே..' என்றபடி பறந்தன. மாடசாமி டீக்கடை என்றிருந்த போர்டு காற்றுக்குஏற்ப தாளம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.

'அய்யயோ மழை தூத்தப் போவுதே.. இன்னக்கி யாபாரம் அம்புட்டுதேன்.. பத்தர மணிக்கே வரும் கடைசி பஸ், இன்னக்கி பார்த்து பதினோறு மணிஆகியும் காணலியே.. பஸ் வந்தாலாவது எதாவது யாபாரம் இருக்கும். மழைவேற.. சே.. பெரிய தூத்தல் வர்றதுக்குள்ள வீடுபோய் சேர்ந்திரணும்..' என்று நினைத்தபடியே எல்லாச் சாமானையும் சட்டுபுட்டுன்னு எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

முட்டாய் பாட்டலெல்லாம் அழுக்கா இருக்கு.. காலம்பர வந்து துடச்சி வைக்கணும்.. நாளைக்கி வர்ற பால்காரனுக்கு பாக்கிய 2நாளு கழிச்சி தாரேன்னு சொல்லணும். புள்ளைங்க ஆசப்படுற மாதிரி எப்படியாவது கடனஉடன வாங்கியாவது கறிச்சோறு ஆக்கிப்புடணும். எத்தன நாளைக்கிதான் கூழும் கஞ்சியையும் பச்சமுளகாய கடிச்சிக்கிட்டு குடிக்கிறது. ம்ம்ம்.. ம்ம்ம்.., என்ன செய்ய.. வருமானந்தேன் இல்ல.. கருப்பண்ண சாமி.. நீதான் அம்பட்டையும் கொடுக்கணும் என்றதுக்கு கருப்பண்ண சாமி படத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

கடய சாத்திட்டு சிமிண்டு சாக்கை தலையில் போட்டபடி 2 எட்டுதான் நடந்திருப்பேன்.. கண்ணெல்லாம் கூசியது.. தூரத்தில் கடைசி பஸ் வந்துகொண்டிருந்தது. ஆட்கள் இறங்கினால் எதாவது யாபாரம் இருக்குமே என்று நினைத்தபடி கடையை நோக்கி திரும்பவும் நடந்தேன். ஒரு பயப்புள்ளயும் இறங்குனமாதிரி தெரியல.. சரி மழைத் தூத்துறதுக்குள்ள வீட்டுக்கு போயிருவோம் என்றபடி நடந்தேன். பஸ்ஸும் திரும்பி போயிட்டான்.

கொஞ்சதூரம் சென்றிருப்பேன்.. யாரோ பின்னால் "மாடசாமி அண்ணே மாடசாமி அண்ணே" என்று அழைத்தபடியே வருவது தெரிந்து திரும்பி பார்த்தேன். 'என்னடா இது கூப்பிட்டமாதிரி இருந்துதே.. ஒருத்தரையும் காணோமே.. ஒருவேள மோகினி பிசாசா இருக்குமோ' என்று மனதுக்குள் கிலி பிடித்துக் கொண்டது.

"எலேய் மாடசாமி!.. ராத்திரி வரும்போது பாத்து பரிவிச்சி வாலே.. மோகினி நடமாட்டம் இருக்குதாம்.. நம்ம மூக்கைய்யா தாத்தா சொன்னாருலே.. வாரபோற ஆள்களையெல்லாம் பயம்காட்டுதாம்.. மோகினிய பாத்துட்டு ரெண்டுமூணு பேரு காய்ச்ச வந்து கிடக்கானுவ.. ரத்தக்குறி பாக்காம விடாதாம்லே.. ஜாக்கிரதையா வாலே" என்று நடராஜன் சொன்னபோது நான் நம்பவில்லை. "எலே.. நா எத்தனவாட்டி ராத்திரி நேரம் தன்னந்தனியா வந்திருக்கேன்.. ஒருநாளாவது..?.. மோகினியாவது கீகினியாவது... நானாவது பயப்படுறதாவது.. நல்லா கதகட்டி விட்டிருக்கானுவ.. நீயும் நம்பிக்கிட்டு இருக்கியே.." என்ற என் வீராவசனம் தவிடுபொடியாகிரும்போல.

மனது திக்திக் என்று அடித்துக் கொண்டது. மறுபடியும் என்னை கூப்பிடுவது போல ஒரு சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தால் யாரையும் காணல.. காற்று பலமாக ஊஊஊ..ஊஊவென இரைச்சலுடன் மரமெல்லாம் ஆடியது. ஊஊ..ஊஊவ்வ்வ்வ்... ஊஊஊ தூரத்தில் எங்கோ நாய் குலைப்பது கேட்டது. என்னை அழைப்பது போல இப்போதும் அதே குரல்.. நடையில் கொஞ்சம் வேகம் கூட்டினேன்.. பின்னால் வருபவரும் என்னைப் போல நடையில் வேகம்.

கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்வரை யாரையும் காணவில்லை. 'கருப்பண்ண சாமி என்னைய பத்திரமா வீட்டுல கொண்டுபோய் சேத்துரு' என்று வேண்டியபடியே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தேன். சே.. வீட்டுக்கு 2 பர்லாங் நடக்கணுமே. குளத்தாங்கரை பக்கம் வந்தாச்சி.. ஓடினேன்.. பின்னால் வருபவரும் ஓடிவருவதுபோல திமுதிமுவென சத்தம்.

'ஆஆ.. அய்ய்யோ அம்மா..' என்று கத்தியபடி கீழே விழுந்தேன். முட்டியிலிருந்து ரத்தம் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. புள்ளைங்களுக்காக கையில் வச்சிருந்த பண்டமெல்லாம் அங்கொன்னும் இங்கொன்னுமாக சிதறிக் கிடந்தது. கீழே கிடந்தவற்றை எல்லாம் தூசித்தட்டி பையில் அள்ளிப்போட்டேன். மழைச் சாரல் முகத்தில் அறைந்தது. கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்வரை யாரையும் காணவில்லை. முட்டி ரொம்ப வலித்தது. முன்புபோல வேகமாக நடக்க முடியவில்லை.

இப்போது அந்த உருவம் மிக அருகில்.. 'அய்யோ என்னை அடிக்காம விடாதுபோல.. இன்னக்கி நா அம்புட்டுதேன்' பயத்தில் அந்த மழைநேரத்திலும் வேர்த்துக் கொட்டியதை துடைத்தபடியே வந்தேன். "மாடசாமி அண்ணே.. மாடசாமி அண்ணே" என்று மிக அருகில் குரல் கேட்டது. என் தோள்பட்டையில் ஒரு கைவிழுந்து என்னை நிறுத்தியது.

"அய்யோ.. என்ன விட்டுரு.. விட்டுரு.. நா புள்ளக்குட்டிக்காரென்" பயத்தில் அழுகை வந்தது. அய்யோ என்ன மாடசாமி அண்ணே.. இப்படி ஆகிட்டீங்க என்றதும் திரும்பி பார்த்தால் அங்கே ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

"யாருப்பா நீயி.." என்றேன் திகைப்புடன். "அண்ணே என்னத்தெரியலியா.. நல்லா யோச்சிப்பாருங்க" என்ற அவனுக்கு "யாருன்னு தெரியலியேப்பா" என்றேன். உடனே அவன் "நாந்தான் செல்லாத்தா பாட்டியோட பேரன்., எம்பேரு முத்து. சின்னவயசுல வீட்டவிட்டு ஓடிப்போனேனே.. ஞாபகம் இல்லயா.. உங்க கடையில வந்து சல்லியம் பண்ணுவேனே.." என்றான்.

"அடப்பாவி நீயா அது" என்ற திகைப்பில் நான். "சரிண்ணே.. வீட்டுக்கு எப்படி போகணும்.. ஊருக்கு வந்து ரொம்ப வருசமாச்சா.. வழி தெரியல.. எப்படி போகணும்?." என்றானே பார்க்கலாம். "எலேய் இதுக்கா இப்படி?.. நானும் என்னவோ ஏதோன்னு பயந்து சே.. இத அங்கேவச்சு கேட்டுருக்கலாமுல்ல.. பின்னாடியே துரத்துற.." என்றேன்.

"என்னண்ணே.. நா எத்தனதடவ உங்கள்ட்ட விளாண்டிருக்கேன். சும்மா விளாட்டுக்குதாண்ணே., விளாட்டு காட்டினேனே" என்றான். "நீ விளாடுறது நாதேன் கிடைச்சேனா.. சரிசரி இந்தா இப்படியே சோத்தாங்கை பக்கமா கொஞ்சதூரம் போனீன்னா அங்க மாரியம்மன் கோவில் வரும். அதுலருந்து ரெண்டுதெரு தள்ளி குத்துக்கல் தெரு வரும். அதுல நாலாவது கிழக்க பாத்தவீடுதான் உங்கவீடு. சீக்கிரம்.. காலாகாலத்துல போய்ச்சேரு.. பத்திரமா போலே" என்று சொன்னேன்.

"சரிண்ணே" என்றபடி அவன் நடந்துபோனதை பார்த்தபடியே நான் வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருந்தேன். 'பாவிப்பய.. என்னைய பயங்காட்டி இப்படி ஆக்கிப்புட்டானே' என்று நினைத்தபடியே வீடுபோய் சேர்ந்தேன்.

காலையில், "அண்ணே.. ரெண்டு சாயா கொடுண்ணே" என்ற குரல்வந்த திசையை பார்த்தால் அங்கே முத்து நின்று கொண்டிருந்தான். "என்னல முத்து ராத்திரி நா சொன்னமாதிரி போனீயா.. வீட்டுக்கு வழி தெரிஞ்சுதா., இல்ல வழி தெரியாம முழிச்சிக்கிட்டு நின்னியா.." என்றேன் அவனிடம்.

"மாடசாமி அண்ணே!! என்ன உளருதீரு.. நானாவது எங்கவீட்டுக்கு வழி தெரியாம நிக்கிறதாவது. நான் வந்து ஒரு வாரமாச்சே. ராத்திரி வழி கேட்டேன்னு சொல்தீரு.. காலையிலேயே தண்ணிகிண்ணி போட்டுட்டீரா" என்று சொன்ன அவனை திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது பின்னாலிருந்து "மாடசாமி அண்ணே.. மாடசாமி அண்ணே.." என்று யாரோ கூப்பிடுவதுபோல இருந்தது.

,

Post Comment

வெளிநாட்டு அப்பா

"என்ன‌ங்க நம்ம பையன் இப்ப நல்லா நடக்கிறாங்க.. அப்பா அம்மா என்று நல்லா பேசுறான்ங்க.. பல்லெல்லாம் முளைச்சிருக்கு" என்ற என் மனைவியிடம் "அப்படியா.. பேசுறானா.. பல் முளச்சிருக்கா.. முன்னாடி தவண்டுக்கிட்டுதானே இருந்தான். இப்ப நடக்கிறானா., கொடுப்பா அவன்ட்ட போனை" என்றேன்.

"டேய் கண்ணா.. எப்படிடா இருக்கே.. என் செல்லம்., புச்சிக்குட்டி., ச்ச்சூ ச்சூ.. தங்கக்கட்டி, அம்மா என்ன சொல்றாங்க., என் கண்ணுல்ல., என் செல்லம்" என்று என் கண்ணனிடம் கொஞ்சினேன். "அப்..பா, அப்ப்..பா, அப்ப்..பா அம்ம்ம்..மா அம்மா......" என்ற குரலைக் கேட்டு கொஞ்ச நேரம் என்னை நான் மறந்தேன். கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம் போல..

"கண்ணா, உனக்கு என்னல்லாம் வேணும், சொல்லுடா என் தங்கம். அப்பா வாங்கித்தருவேனா என்ன" என்றேன் கண்ணனிடம்.

"அப்..பா நெனக்கு கா..ருரு பொம்ம.. சாக்குலேட்டு., குச்சிமுட்டாயி அம்ம்ப்பூட்டும்" என்றான் கண்ணன். "சரிடா செல்லம் அப்பா உனக்கு அம்ம்ப்பூட்டும் வாங்கி அனுப்புறேன் என்ன சமத்தா இருக்கணும் என்ன" என்றதுக்கு "என்னங்க.. எப்படி பேசுறான் பாத்தீங்களா., அங்க ஓடுறான் இங்க ஓடுறான்., சுட்டி சரியான சுட்டி.. எல்லாம் உங்களே மாதிரியேன்னு உங்கம்மா அடிக்கடி சொல்வாக‌.. அவன பாக்கும்போதெல்லாம் உங்க ஞாபகந்தான் வருது.. நீங்கதான் அங்க இருந்துக்கிட்டு., சே.. எவ்வளோ கஷ்டமா இருக்கு தெரியுமா?.. உங்கள பிரிஞ்சி இத்தன வருசம் இருந்தாச்சி.. சீக்கிரம் வாங்க" என்றாள் என் மனைவி.

"சரிடா செல்லம்., உன்னோட பீலிங்ஸ்தான் எனக்கும்.. நானும் என்ன செய்ய., நா இங்கவந்து கஷ்டப்பட்டாதான் நாலுகாசு சம்பாரிக்க முடியும். நாமும் வாழ்க்கையில் உசரணுமில்லயா. கவலைப்படாதே கூடிய சீக்கிரம் வந்துருவேன். ஒரு நாலுமாசம் பொறுத்துக்கோ., அய்யா வந்துருவேன், சரியாடா செல்லம்" என்று என்னவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னேன்.

வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து இந்த வருசத்தோட 7 வருசம் முடியப்போகுது. முதல் தரம் ஊருக்கு போகும்போது தங்கச்சிய கல்யாணம் செய்துவைத்து அந்த கடனுக்காக திரும்பவும் கஷ்டப்பட்டு வேலைசெய்து இன்னும் கடன் அடைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பின்னர் லட்சுமியை பெண்பார்த்ததும் கல்யாணத்துக்காக திரும்பவும் ஒருவருடத்தில் ஊருக்கு செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை.

முதலாளியிடம் கெஞ்சி கூத்தாடி வாங்கிய 4 மாதம் லீவு நாலே நாளானது. கண்ணீர் மல்க என்னவளிடம் விடைபெற்ற காட்சி இன்னும் கண்ணுக்குள்ளே இருக்கு. பின்னர் கண்ணன் பிறந்ததும் அவனை பார்க்கும் ஆவல் கூடிக்கொண்டே போனது. முதலாளியிடம் லீவு கேட்டதும் தாமதம்.. அவன் உடனே "நீ அப்படியே ஊர்ல இருந்துக்கோ.. நா வேற ஆளை பாத்துக்கிருவேன். என்ன? ஒரே லீவு.. லீவு... அதெல்லாம் முடியாது" என்று பொரிந்து தள்ளிட்டான். கண்ணீர் மல்க அவனை கெஞ்சியதில் ஒரு மாத லீவில் கைக்குழந்தையா இருந்த என் கண்ணனை பார்க்க போனது. இப்ப அவனுக்கு 3 வயசு ஆகப்போகுது. இப்ப எப்படி இருக்கானோ என் செல்லம்.

கண்ணா.. நீ எப்படிடா இருக்கே.. என் செல்லம். ‌டேய் கண்ணா.,உன் இனிமையான மழலை குரலுக்கு எத்தனை தவங்கள் செய்திருப்போம் நானும் என்னவளும். உன் மொழியின் அர்த்தம் எந்த அகராதியிலும் இல்லையடா., உன்னிடம் பேசும்நேரம் விலை மதிக்கமுடியாது. உன்னை நினைக்கும்போது கவிதைகளாய் ஆனேன். உன்னை மடியில் வைத்து தாலாட்ட ஆசை. உன்னை என் மார்பினில் தூங்கவைக்க ஆசை. நீ பெய்யும் சிறுநீருக்காக என் ஆடைகளெல்லாம் ஏங்குதடா. உன்னை கடைவீதிக்கு அழைத்து செல்ல ஆசையடா என் தங்கக்குட்டி. உன்னால் உறக்கம் எனக்கு தூரமாகிவிட்டதடா. இன்னும் எத்தனை ஆசைகள் என்னுள் புதைந்திருக்கிறதோ எனக்கே தெரியவில்லையடா. ஏங்கித் தவிக்குதடா என் உள்ளம்.. என் செல்லம்.

"வாப்பா.. எப்படி இருக்கே.. உடம்பெல்லாம் நல்லாருக்கா.. உன்ன பார்த்து எத்தன வருசமாச்சி.." என்ற‌ அப்பா, அம்மாவின் ஆனந்த கண்ணீரில் என்னை மறந்தேன். "வாங்க வாங்க" என்ற தங்கை, தம்பிகள் மற்றும் உறவினர்களின் வரவேற்பு மழையில் நனைந்தேன். "வாங்க வாங்க... என்னங்க... என்னங்க... எப்படி இருக்கீங்க.. நல்லாருக்கீங்களா" என்று லட்சுமியின் உதடுகளில் புன்னகையும் கண்களில் நீருமாய் என்னை வரவேற்றாள். "லட்சுமி.. லட்சுமி.. நா நல்லாருக்கேன்டா.. நீ எப்படிடா இருக்கே.." என்றபடி அவளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டேன்.

"லட்சுமி.. கண்ணனை எங்கப்பா.. எங்கேருக்கிறான். அவன பாக்கலியே" என்று லட்சுமியிடம் கேட்டேன். "ஆமாங்க.. உங்கள பாத்த சந்தோசத்துல.. அவன் இங்கதானே விளையாடிக்கிட்டு இருந்தான். கண்ணா டேய் கண்ணா.. நீ இங்கருக்கியா.. அப்பா வந்துருக்காரு வா" என்று லட்சுமி கண்ணனை அழைத்து வந்தாள்.

அவன் என்னை பார்த்ததும் அவன் கண்களுக்குள் ஒரு மிரட்சி. "வா வா என் செல்லம்.. அப்பா வந்துருக்கேன்டா செல்லம்" என்று கண்களில் ஆனந்த கண்ணீருடன் இரு கரம் நீட்டி அழைக்கிறேன். நான் உடனே அவனை கைகளில் தூக்குகிறேன். அவன் என் முகத்தை பார்த்ததும் கண்களில் நீருடன் "அம்மா... அம்மா.. ம்ம்ம்ம்.." என்ற அழுகையுடன் தூக்கி வைத்திருந்த என்னிலிருந்து பொலபொலவென இறங்கி அவன் அம்மாவை நோக்கி ஓடினான். "கண்ணா... அப்பா வந்துருக்காடா.. அப்பாட்ட போடா.. ஆசையா கூப்பிடுதாருல்ல.. போம்மா செல்லம்" என்று லட்சுமி கண்ணனிடம் சொன்னாள்.

நான் அருகே செல்லும்போது அவன் வீல்லென்று அழத் தொடங்கினான். எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆனது. அம்மாவின் முந்தானைக்கு பின்னால் ஒளிந்து கொண்டான். "கண்ணா.. அப்பா உனக்கு பொம்ம.. காரூரு.. சாக்குலேட்டு எல்லாம் வாங்கி வந்துருக்காக.." - லட்சுமி. "அப்பா உனக்கு நிறைய சாமான்லாம் வாங்கி வந்துருக்கேன்.. வாம்ம்மா.. செல்லம்" என்று கண்ணனை அழைத்தேன்.

"அப்பா.. அப்பா.. போன்ல நீ பேசுவில்ல.. அப்பா பேசுவியே.. அப்பா" என்று லட்சுமி கண்ணனுக்கு எடுத்துச் சொன்னாள். அவன் உடனே குடுகுடுவென வெளியில் ஓடிச் சென்று எதையோ எடுத்து வந்தான்.

"அப்ப்..பா அப்ப்ப்...பா அப்பா., ம்ம்ம்ம்..." என்று அவன் கையில் வைத்திருந்த என் மனைவியின் செல்போனை காதில் வைத்துக் கொண்டு பேசினான். உடனே அவன் எங்களை பார்த்து "அப்ப்..பா.. ஈ ஈ.." என்று செல்போனை சுட்டிக்காட்டியதும் நானும் என்னவளும் திக்கித்து நின்றோம்.

,

Post Comment

நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்

"சீக்கிரம் வாங்க..சீக்கிரம் வாங்க.. நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ் கிளம்பபோகுது" என்று சொல்லியபடியே ஓடிக்கொண்டிருந்த அப்பாவுக்கு பின்னால் நானும் குடுகுடுவென ஓடினேன். அம்மாவும் அக்காவும் மூச்சிறைக்க ஓடிவந்து கொண்டிருந்தனர். ரயிலில் ஏறியதும், "அம்மா தண்ணி" என்ற அக்காவை பார்த்தபடி அம்மா, "என்னங்க.. தண்ணி பாட்டில் வாங்கிட்டுவாங்க.. தண்ணி எடுத்துவர மறந்திருச்சி.." என்று அப்பாவிடம் சொன்னாள். "ஆமா உனக்கு வேறவேலையே இல்லியா.. எப்பப்பாரு அவசரம்தான்.. ட்ரெயின் கிளம்பபோவுது.. இப்ப எப்படி வாங்கமுடியும்.. இருஇரு அடுத்த ஸ்டேசன்ல வாங்கிரலாம்" என்ற அப்பாவை அம்மா பார்த்தாள்.

"சரிசரி வாங்கிட்டுவாரேன்.. முறைக்காதே" என்றபடி அப்பா ரயிலிருந்து இறங்கி தண்ணி வாங்கச் சென்றார். தண்ணி வாங்கிட்டுவர்றதுக்குள்ள ரயில் கிளம்பிருச்சி. அப்பா உடனே மீதிகாசை வாங்கிக்காம ஓட்டமும் நடையுமாக ஓடிவந்துக் கொண்டிருந்தார். "அப்பா சீக்கிரம் வாங்கோ.. என்னங்க சீக்கிரம் வாங்க" என்று ரயிலிருந்து நாங்கள் கத்திக்கொண்டிருந்தோம்.

அப்பா ஒருவழியாக எங்கள் பெட்டிக்குவந்து ரயிலில் தொத்தி ஏறினார். "அப்பாடா.. அப்பா வந்தாச்சி" என்ற சந்தோசம் எங்களுக்கு. "சந்தோசமா இப்போ சந்தோசமா.. நா தான் அப்பவே சொன்னேன்ல அடுத்த ஸ்டேசன்ல வாங்கிக்கிரலாமுன்னு.. கேட்டாத்தானே.. ரயில் போயிருந்ததுன்னா தெரியும் சங்கதி.. இந்தா புடி தண்ணிய.." அப்பாவுக்கு கோபமா இருந்தது. அம்மா அருகில் இருந்துகொண்டு, "ஏ.. அப்பாவுக்கு கோவத்த பாரேன்.. அழகா இருக்குல்ல., அந்த மூக்கப்பாரேன்.. நல்லாருக்குல்ல" என்றபடி தண்ணிய அம்மா குடித்தபடி, "ஏட்டி.. அப்பாவுக்கு தண்ணி வேனுன்னா குடிச்சிட்டு கொடுடி" என்றாள் அம்மா அக்காவிடம்.

"ஆனாலும் உனக்கு ரொம்ப குசும்புதாம்மா.. நீயே அப்பாவுக்கு கொடுத்துக்கோ..உங்க ரெண்டுபேரோட சங்கதியில என்னய இழுக்கிற.. அடிவிழவா.. ம்ஹுக்கும் ம்ஹுக்கும்" என்று அக்கா தலையை வெடுக்கென திருப்பினாள்.

நான் இதையெல்லாம் கண்டுக்காம ரயிலில் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். ரயிலில் போவதென்றால் கொள்ள ஆசைதான். கூகூ.. கூக்கூ.. குச்சி..குச்சி..குச்சிகுச்சி.. கூ என கூவிக்கொண்டே தடக் தடக் என்ற சத்தத்துடன் போகும்போது ஜாலிதான். இப்ப நாங்க எங்க மாமி வீட்டுக்கு தின்னவேலிக்கு போயிக்கிட்டு இருக்கோம். அங்க மாமி, மாமா, கார்த்திக் அத்தான், வித்யா, ரவி இருக்காங்க.

அங்க, கார்த்திக்கூடயும், ரவிக்கூடயும் விளையாடிக்கிட்டே இருந்தால் நேரம் போவதே தெரியாது. அப்புறம் அந்த குட்டச்சி வித்யா இருக்காலே.. பயங்கரமான ஆளு, என்ன பண்ணுவா தெரியுமா.. எப்பப்பார்த்தாலும் சண்டபோடுவா, ஒரே போட்டிதான் எங்களுக்குள்ள. ஆனா அவ என்னையே குறுகுறுன்னு பாக்கும்போது என்னவோ ஒரு மாதிரியா இருக்கும்.

பக்கத்து வீட்டு ராஜ்க்கு நாங்க தின்னவேலிக்கு ரயில்ல போறது, அவனுக்கு ஒரே பொறாமையா இருக்கும். ஹே ஹே.. நாளைக்கு நாங்க தின்னவேலிக்கி போறோமேன்னு சொன்னதும் "ரொம்ப கோலி வுடாதடா, நாங்களும் எங்க மாமி வீட்டுக்கு போவோமில்ல.. உட்றா., உட்றா.. நல்லா வுட்றா கோலி" என்றதும் எனக்கு ஒண்ணும் சொல்லத் தெரியல. ஆனா அவங்க மாமி வீடு எதோ ஒரு ஊருன்னு சொன்னான். பேரு தெரியல..

ர‌யில் தாம்பரம் தாண்டி சென்று கொண்டிருந்தது. "டேய்..டேய் குரு.. என்னடா ஒரு இடத்துல இருக்க மாட்டியா.. அங்கேயுமிங்கேயும் ஓடிக்கிட்டு இருக்கே.. கீழ விழுந்துடாதடா" என்று என்னை கைபிடித்து இழுத்துச் சென்றாள் அம்மா.

"அம்மா விடுமா..விடுமா" என்று நான் சொன்னதை கண்டுக்காம அம்மா இழுத்துச் சென்றாள். "டேய் என்னடா.. எங்கடா போனே.." அப்பா சத்தம் போட்டார். நான் உம்மென்று கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்பாவும் அம்மாவும் எதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அக்கா ஜன்னலில் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஹை.. அக்கா நா அங்க, அடுத்த கேரேய‌ஜ் வரைக்கும் போனேனே.. எத்தன எத்தன பேரு.. ரொம்ப ஜாலியா இருக்குது. வாரியா நாம போவோம். ஜாலியா இருக்கும்" என்று சொல்லியபடி அக்காவை அழைத்து சென்றேன். "டேய் டேய் இங்க இருடா.. எங்க போறீங்க.." என்று அம்மா சொன்னதை கண்டுக்காமல் நானும் அக்காவும் குடுகுடுவென ஓடினோம்.

ஒவ்வொரு பெட்டியா சென்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். சிறிது நேரம் சென்றதும் அக்கா, அம்மா இருக்கும் பெட்டிக்கு ஓடிவிட்டாள். சே.. அக்கா ஓடிட்டாளே என்று நினைத்தபடியே வந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது ரயில் நின்றது. சிலர் இறங்கினார்கள். சிலர் ஏறினார்கள். நான் அம்மா இருக்கும் பெட்டியில் சென்று பார்த்தால் அங்கே..

அங்கே நான் உக்கார்ந்திருந்த ஜன்னலோரத்தில் வேற ஒருத்தி உக்கார்ந்திருந்தாள். எனக்கு பயங்கர கோபம். "உன் இடம் போச்சா., போச்சா.. வெளிய போனில்ல.. உன் இடம் போச்சே" என்று எதிர் ஜன்னல் இருக்கையிலிருந்து அக்கா சொன்னதும் மேலும் கோபம் கோபமா வந்தது. என் இடத்தில் உக்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்ப‌வளை நெருங்கி அவளது தோளை திருப்பினேன் கோவத்துடன்.

உக்கார்ந்திருந்தவள் திரும்பி என்னை பார்த்து, கண்களால் என்னவென்று கேட்க, ஒன்றுமில்லை என்று தலையாட்டினேன். நான் அவளையே குறுகுறுவென பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். டேய் என்னடா, எங்கபோனே.. இவன் எப்போதும் இப்படிதாங்க.. துருதுருன்னு இருப்பான்; பேரு குரு, செகண்ட் கிளாஸ் படிக்கிறான். பெரியவ காயத்ரி., ஃபோர்த் படிக்கிறாள் என்று அம்மா, அந்த பொண்ணோட அம்மாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

"எங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு., இவ பேரு மகாலட்சுமி. ரெண்டு படிக்கிறாள். நாங்க லீவுக்கு எங்கம்மா வீட்டுக்கு வருசாவருசம் போவோம்............" இருவரும் பேசியதில் தோழிகளாயினர்.

நான், ஆண்டி மடியில் இருந்தபடியே அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னவென்று தெரியவில்லை. உடனே அவள் என்னை திரும்பிப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். "என் பேரு குரு; உன் பெயரென்ன" என நான் கேட்க, அவள் மெல்ல, "மகாலட்சுமி" என்றாள். "வாரியா விளையாடுவோமா.," என்றதும் அவள் "ஓ விளையாடுவோமா" என்றபடி என் கையை பிடித்தபடி வந்தாள். நாங்கள் இருவரும் நன்றாக விளையாடிக்கொண்டு இருக்கும்போது அவள், "அம்மா தேடுவாங்க., போவோமா" என்றாள். நானும் எதுவும் சொல்லாமல் அவள் பின்னே சென்றேன்.

அவளுக்கு என்னை ரொம்ப பிடித்துப்போனது. என் அருகிலே இருந்தாள். சில மணி நேரங்கள் கழிந்திருக்கும், "அப்போ நாங்க போயிட்டுவாரோம். நீங்க ஊருக்கு போனதும் போன் பண்ணுங்க.. பக்கத்துலதானே ஒரு தடவை எங்க வீட்டுக்கு வாங்க.. கிளம்புறோம்" என்றபடி மகாலட்சுமியின் அம்மா எங்கம்மாவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். எங்கம்மாவும், "கண்டிப்பா உங்க ஊருக்கு வாரேன். போன் பண்ணுங்க" என்றாள்.

அவளும் அவங்கம்மாவும் அப்பாவும் லக்கேஜ்ஜை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். எதோ என்னில் மாற்றம். நானும் அவர்கள் பின்னால் சென்றேன் என்னையும் அறியாமல்.

"டேய்.. டேய் குரு இங்க என்னடா பண்ணிக்கிட்டு இருக்க.. வாசல்ல நிக்கிறியே., வாடா உள்ள" என்றபடி அம்மா என் கையை பிடித்து இழுத்து வந்தாள்.

கூகூ.. கூக்கூ.. குச்சி..குச்சி..குச்சிகுச்சி.. கூ என கூவிக்கொண்டே சென்றது ரயிலுடன் என் மனமும்.

,

Post Comment

சிவா - (சவால் சிறுகதை)

"அம்மா சீக்கிரம் வாம்மா., நா கிளம்பணும், நேரமாச்சி" என்று அம்மா லட்சுமியை சிவா அழைத்தான். "இருடா, செத்த நேரம் பொறு, ராகு காலம் முடியட்டும். அப்புறமா கிளம்புப்பா" என்றாள். "என்னம்மா இதெல்லாம் பாத்துக்கிட்டு., இன்னும் அந்த காலத்துலேயே இருக்கீங்களே.. சே" என்று சிவா சொன்னான்.

"போடா உனக்கெங்க இதெல்லாம் தெரியப்போவுது.. சரி சரி.. பாத்து பத்திரமா போயிட்டு வா. புது இடம் புதுபுது ஆளுங்க; எல்லாத்தையும் அனுசரிச்சி நடந்துக்கணும். யார்க்கிட்டயும் கோவப்படக்கூடாது. உடம்ப பாத்துக்கோ.. எப்போதும் கவனமா இருக்கணும். உன் தங்கச்சிகளுக்கு கல்யாணம் பண்ணனும். வீட்டுக்கடனையெல்லாம் அடைக்கணும். நாங்கெல்லாம் உன்னநம்பித்தான் இருக்கிறோம். சரிப்பா நீ போயிட்டுவா, அடிக்கடி போன் பண்ணிக்கோ சரியா போயிட்டுவா" என்று லட்சுமி சொன்னதை சிவா கேட்டு தலையாட்டினான்.

"அம்மா சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுக்கிட்டியா.. நல்லபடியா போயிட்டுவாப்பா.." என்று அப்பா மூர்த்தி சொன்னார்." போயிட்டு வாரேன் ப்ரியா, காயத்ரி.. அப்பா அம்மா சொல்படி கேட்டு நல்லாருக்கணும். அப்பா அம்மாவ கவனமா பாத்துக்கோங்க" என்று சொல்லியவாறே தங்கைகளிடம் விடை பெற்றான் சிவா.

சிவா ஒரு வேலையில்லா பட்டதாரி.. எம்எஸ்சி கம்யூட்டர் சயன்ஸ் படித்துவிட்டு வேலையில்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். இப்போது அவனுக்கு சென்னையில் ஒரு கம்பெனியில் வேலை கிடைத்து சென்னைக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறான்.

சென்னை நகரம் அப்போதுதான் விழிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. என்ன இனிமையான காலைப்பொழுது. அந்த இனிமையை அனுபவித்தபடி பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினான்.

************

"ட்ரிங் ட்ரிங்.. ட்ரிங் ட்ரிங்.." போன் அலறிக்கொண்டிருந்தது. யாரு இந்த நேரத்துல.. சே காலைத்தூக்கம் போயிருச்சே.. - கணேஷ் பெட்சீட்டை உதறியபடி எழுந்தான்.

"ஹலோ யாரு.. இந்த நேரத்துல போன் பண்றீங்க.." என்றவனுக்கு "டேய் நாந்தான்டா பரந்தாமன் பேசுறேன்.. என்னடா இன்னும் தூக்கம்.. சீக்கிரம் கிளம்பிவாடா.. இன்னக்கி நியூ அப்பாயிண்ட்மென்ட்ஸ் எல்லாம் இருக்கு.. நா வேற போர்டு மீட்டிங்குக்கு போகணும்.. நிறைய வேல இருக்கு.. சீக்கிரம் வரல.. தேடி வந்து உதப்பேன்.. " என்று பரந்தாமன் சொன்னார்.

"பாஸ்.. இதோ வந்துடுறேன் பாஸ்.. இன்னும் அரைமணி நேரத்தில அங்க இருப்பேன்" என்று சொல்லியபடி அரக்க பரக்க கிளம்பினான். கணேஷ் பரந்தாமனுக்கு உதவியாளராக வேலை செய்கிறான். மாதம் பதினைந்து ஆயிரம் சம்பளம். மனைவி, ஒரே செல்ல மகன் என்று அளவான குடும்பம்.

"என்னங்க என்னங்க காபி சாப்பிடுங்களேன்.. " - பரந்தாமனின் மனைவி காமாட்சி.

"இன்னக்கி நிறைய வேலைகள்.. நினைச்சி பார்க்கும்போது டென்சனா இருக்கு.. இந்த கணேஷ் வருவதற்கு லேட்டாக்கிட கூடாதே., ஆமா காமினி என்ன இன்னும் எழுந்திருக்கலியா.. " - பரந்தாமன்.

"பாவம்ங்க கணேஷ்.. நல்ல பையன்., கல்யாணமாகி 2 வருசம்தான் ஆகுது. ஆனாலும் நீங்க இப்படி பண்ணக்கூடாது. இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் வளையுறான். காமினி எழுந்திருக்க இன்னும் ஒரு மணி நேரமாகும்." - காமாட்சி.

"உம்பொண்ணுக்கு ரொம்பதான் செல்லம் கொடுக்கிறே.. பாத்துக்கோ., பின்னாடி வருத்தப்படுவே.." என்று சொல்லியபடியே ரூமுக்குள் சென்றார் பரந்தாமன்.

"ஹலோ யார் பேசுறது.. "
"அய்யா நா மாரிமுத்து பேசுறேன். "
"என்னப்பா விசயம்.."

"அய்யா.. நாம அன்னக்கி ஒரு இடத்தை பார்த்தோமில்ல.. அந்த இடத்துக்கு சொந்தக்காரன் மசியமாட்டேங்குறான். நானும் பேசிப் பாத்துட்டேன். நம்ம வழிக்கி வரமாட்டேங்குறான். என்ன செய்யலாம் அய்யா.. "

"டேய் என்னடா இது சின்னப்புள்ளத்தனமா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கே.. வழிக்கு வரலைன்னா நம்ம ஆள்களோட போயி ரெண்டு தட்டு தட்டிரு.. அப்புறம்பாரு தன்னால வழிக்கு வந்துருவான். ‍‍"

************

சே.. வருகிற பஸ்லாம் கூட்டமாயிருக்கே.. சரி சரி இந்த பஸ்ல ஏறிருவோம். அப்போதான் கம்பெனி இன்டர்வியூக்கு சீக்கிரம் போகமுடியும் என்று நினைத்தபடியே சிவா கூட்டமாக இருந்த 12பி பஸ்ஸில் அடித்துபிடித்து ஏறினான்.

ஏம்ப்பா படியில நிக்கிறவங்கெல்லாம் உள்ள ஏறிவாங்க.. டிக்கெட் டிக்கெட் கேட்டு வாங்குங்க என்று கண்டக்டர் குரல் கொடுத்து கொண்டிருந்தார்.

சிவா படியிலிருந்து மேலேறினான். கால் வைக்க இடமில்லை. ஆட்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒட்டிக்கொண்டு மேலே உள்ள கம்பியை பிடித்தபடியே நின்று கொண்டிருந்தனர். அந்தளவுக்கு நெருக்கடி.

தேனாம்பேட்டை நாலாவது சிக்னல் எது என்று சிவா கண்டக்டரிடம் கேட்டுக்கொண்டு பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினான்.

சிறிது தூர நடைபயணத்தில் உள்ள அந்த பெரிய பில்டிங் உள்ளே, பரந்தாமன் எக்ஸ்போர்ட் அன்ட் இம்போர்ட் கம்பெனி சிவாவை வரவேற்றது.

"ஐ யம் சிவா, ப்ரம் திருநெல்வேலி. இன்டர்வியூக்காக வந்திருக்கிறேன்" என்று அங்குள்ள ரிசப்சனிஸ்ட்டிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான்.

"பிளீஸ் டேக் யுவர் சீட்., கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க.. இப்ப கூப்பிடுவாங்க" என்றாள் ரிசப்சனிஸ்ட் புன்னகை மாறாமல். அவள் போனில் பேசும் அழகை ரசித்தபடியே அருகில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான் சிவா.

இன்டர்வியூவில் சிவாவின் நேர்த்தியான பதில்களும் அவனுடைய நடவடிக்கைகளும் பரந்தாமனுக்கு ரொம்ப பிடித்துப் போயிருந்தது.

"சிவா., உங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. நீங்க நாளைக்கே வேலையில சேந்திருங்க.. அப்புறம் தங்குவதற்கு வசதிகள், வேலை எப்படி என்று எல்லாம் பிஏ கணேஷ்க்கிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சிக்கோங்க.. எதுவும் சந்தேகமென்றால் கேட்கலாம்."

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்.." என்றவனுக்கு "தேங்க்ஸ் எல்லாம் எதுக்குப்பா., வேலையில சின்சியரா இருங்க, அது போதும்.. ஹா ஹா ஹா" என்று சிரித்தார் பரந்தாமன்.

***********

ஹைய்யா, வேலை கிடைச்சிருச்சி.. இனி கவலையில்லை என்று மனதில் மகிழ்ச்சி பொங்க வந்த சிவா எதிரே வந்த ஆளை கவனிக்காமல் மோதிவிட்டான். இருவரும் கீழே விழுந்தனர். சுதாரித்து எழுந்த சிவா எதிரே நிற்பவளை பார்த்து சொக்கிப்போய் மதிமயங்கி நின்றான்.

"ஏய் மிஸ்டர் கண்ணு தெரியல..............."என்று காமினி சிவாவை பார்த்து திட்டிக்கொண்டே இருந்தாள். எதுவுமே காதில் வாங்காதவன்போல அவளையே பார்த்தபடியே நின்றிருந்த சிவாவின் வாயிலிருந்து வந்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு பிரமித்து நின்றாள் காமினி.

"ஐ லவ் யூ... ஐ லவ் யூ.."

காமினி சிவாவை முறைத்துப் பார்த்தபடியே சென்றதும் சுயநினைவுக்கு வந்தவனாக அவள் போகும் திசையை பார்த்த சிவாவுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

ஆஹா.. அவள் எம்டி ரூமுக்குள்ள போறாளே.. வசமா மாட்டிக்கிட்டோமே.. என்று நினைத்தபடியே சென்றவன் எதிரில் கணேஷ் நின்று கொண்டிருந்தான். "என்ன பாஸ் பார்த்தஉடனே லவ்வா.. அதுவும் எம்டி பொண்ணுக்கிட்டே லவ்வ சொல்லிருக்கீங்க.. ரொம்ப தைரியம்தான்., ம்ம்ம்.. நடக்கட்டும்.. பார்த்து நடந்துக்கோங்க.. பெரிய இடம்......." என்று கணேஷ் சொல்ல கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் சிவா.

ஒரு பத்துநிமிடம் கழித்து எம்டி ரூமிலிருந்து காமினி வெளிப்பட்டாள். கோபமாய் சிவா அருகினில் வந்தாள்.

"ஹலோ உங்க பேரு சிவாவா.. உங்கள பத்தி அப்பா சொன்னாரு. வேலைக்கி சேர்ந்த அன்னக்கே தகிடுதத்தம் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா.. இருங்க அப்பாட்ட சொல்லிக்கொடுக்கிறேன்." என்றாள் சிவாவிடம் கோபமுடன்.

"சாரி, நீங்க எம்டி பொண்ணுன்னு தெரியாது. உங்கள முதன்முதல்ல பார்த்ததுமே எனக்குள்ள ஒரு மாற்றம். எதோ பத்துவருசம் பழகினமாதிரி ஒரு பிலீங். உங்கள ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. என் மனசுல நீங்கதான் நிறைஞ்சிருக்கீங்க.. காதல் என்பது ஜாதி, மதம், அந்தஸ்து பாக்காம வரக்கூடியது. உங்கள முதல்ல பாக்கும்போதே காதல் வந்திருச்சி.. என்னோட மனசுல இருந்ததை சொல்லிட்டேன். என்னை ஏத்துக்கிறதும் ஏத்துக்காததும் உங்க இஷ்டம்" என்று சிவா காமினியிடம் சொன்னான்.

அதற்கு விடையாய் காமினியிடமிருந்து புன்முறுவல் கிடைத்ததை அறிந்த சிவா சந்தோசத்தில் துள்ளினான். "சிவா, ஒரு நிமிசம்!!.. நானும் உங்க நிலமையில்தான் இருக்கிறேன்" என்று காமினி சொன்னதும் இருவர் மனதும் ரெக்கைக் கட்டி பறந்தது.

************

"டேய் மாரி.. நம்ம ஆளுகளையெல்லாம் எங்கடா.. நாளைக்கி ஒரு பார்ட்டி சிங்கப்பூர்ல இருந்து இந்தியாவுக்கு தங்கம் கடத்திக்கிட்டு வாரான். அவனை எப்படியாவது மடக்கி அந்த தங்கத்தை அடிச்சிக்கிட்டு வந்துருங்க.. ஒரு நாலுபேர் மட்டும் போங்க.. ராயப்பேட்டைல சங்கர் ரொம்ப ஆட்டம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கான். அவன நேரம் பாத்து தூக்கிருங்க.. எந்த மிஸ்டேக்கும் இல்லாம பாத்துக்கோங்க நம்ம பேர் ரிப்பேர் ஆகிடக்கூடாது. காரியம் கச்சிதமாக இருக்கணும். எதாவது மிஸ் ஆச்சி.. தொலைச்சிடுவேன் தொலைச்சி.." என்றார் பரந்தாமன்.

"அதெல்லாம் தப்புஎதும் நடக்காம பாத்துக்கிறோம்.. அய்யா அதுவந்து... அதுவந்து..." என்று மாரிமுத்து தலையை சொறிந்தபடியே சொன்னான்.

"என்னடா அதுவந்து இதுவந்துன்னு சொல்லிக்கிட்டு.. பணம்தானே, நீ இதெல்லாம் செஞ்சி முடிச்சிட்டுவா, உனக்கு நிறைய தாரேன்" என்றார் பரந்தாமன்.

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைங்கய்யா.. நா சொன்னா கோவிக்ககூடாது......" என்று மாரிமுத்து இழுத்தான்.

"என்னன்னு சொல்லித் தொலையேன்டா.. உசிர வாங்குதே" - பரந்தாமன்.

"அதுவந்து, நம்ம காமினியும் புதுசா வேலைக்கு வந்தானே சிவா., அவனும் லவ் பண்றாங்க‌ய்யா" - மாரிமுத்து

இதைகேட்ட பரந்தாமனுக்கு கண்கள் சிவந்தது.

"என்ன தைரியம் அவனுக்கு.. எங்கிட்ட வேலை பாத்துக்கிட்டு.. எம்பொண்ணயே லவ் பண்றானாக்கும். சரி அவன் கதையை நா பாத்துக்கிறேன்" - பரந்தாமன்.

"சரி அய்யா நா போயிட்டு வாரேன்" என்றபடி மாரிமுத்து சென்றான்.

சே என்ன செய்யலாம் இவனை.. இப்படி பண்ணிட்டானே., எவ்வளவு நம்பிக்கை அவன்மேல வச்சிருந்தேன்.

"ஹலோ யாரு கஜாவா.. எம்பொண்ணு பின்னாடி சிவான்னு ஒருத்தன் சுத்திக்கிட்டு இருக்கான். அவன நீ ரெண்டு தட்டு தட்டிரு" என்றார் பரந்தாமன் போனில் யாரையோ அழைத்து.

"சரிங்கய்யா.. நா பாத்துக்கிறேன்" என்றது மறுமுனையில் ஒரு குரல்.

மாரிமுத்துவும் பரந்தாமனும் பேசியதை ஒரு உருவம் திரைக்கு பின்னாலிருந்து கேட்டு அதிர்ச்சியானது.

*************

"சிவா நீ இன்னக்கி சாயங்காலம் பெசன்ட்நகர் பீச்சு பக்கத்துல இருக்கிற பார்க்கு வந்துடுவியா.. உன்ன பாக்கணும்போல இருக்கு.. உங்கிட்ட நிறைய பேசவேண்டியிருக்கிறது". என்றாள் காமினி சிவாவிடம்.

"வழக்கமா வர்ற இடம்தானே வந்துருவேன் காமினி" என்றான் சிவா.


"டேய் அதோ பாருங்கடா அதோ போறானே அவன்தான்.. தூக்கிரு" என்று கஜா சொன்னதும் ட்ரைவர் சீட்டில் இருந்தவன் ஆக்ஸிலேட்டரை வேகமாக அழுத்தினான்.

"சிவா... சிவா.. தள்ளிப்போ.. கார் வேகமா வருகிறது.." என்று சிவா வரும் திசைக்கு எதிர் ரோட்டிலிருந்து காமினி கத்தியபடியே ஓடிவந்தாள்.

சிவா சுதாரிப்பதற்குள் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் இருவரும் ஆளுக்கொரு திசையில் தூக்கி எறியப்பட்டனர். ஏற்றிய கார் மின்னல் வேகத்தில் காணாமல் போனது.

"நா எங்கிருக்கேன் எங்கிருக்கேன்" என்று சுயநினைவுக்கு வந்தவளாய் கண்விழித்தாள் காமினி.

"மேடம் உங்களுக்கு ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி இப்போ ராயபுரம் லட்சுமி ஆஸ்பிட்டல்ல இருக்கீங்க.. ஸ்ரைன் பண்ணிக்காதீங்க.. ஃபுல் ரெஸ்ட் எடுங்க" என்று சொல்லியபடி நர்ஸ் சென்றாள்.

"அய்யோ சிவாவுக்கு என்னாச்சின்னு தெரியலியே.. என்னால்தானே இப்படி ஆச்சி.. இப்போ என்ன செய்வேன். சிவா நீ எங்கிருக்க.." என்று காமினி கத்தியதும் நர்ஸும் டாக்டரும் ஓடிவந்தனர்.

"ஹலோ.. ஸ்ரைன் பண்ணாதீங்க., காம் டவுன். தூங்குங்க" என்று நர்ஸ் காமினியை சமாதானப்படுத்தினாள்.

"அதெல்லாம் முடியாது.. என் சிவாவுக்கு என்னாச்சின்னு தெரியல, நா போகணும்.. என்ன விடுங்க டாக்டர்.." என்று கூச்சலிட்டாள்.

டாக்டர் நர்ஸிடம் "இவங்களை பாத்துக்கோங்க" என்றபடி பக்கத்து வார்டுக்கு சென்றார்.

டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்.

**************

"அய்யா.. ஒரு சின்ன தப்பு நடந்துப்போச்சி.. நா சிவாவை தூக்கும்போது காமினி குறுக்கே வந்து விழுந்துட்டாள். அவளை லட்சுமி ஆஸ்பிட்டலில் சேத்திருக்காங்க.." என்றான்.

"அட சூப்பரா சொன்னவேலையை செஞ்சிருக்கியே.. வெல்டன். இந்தமாதிரி அடியாள் இருக்கிறவரைக்கும் என்னை யாராலும் அசைச்சுக்கமுடியாது ஹா ஹா ஹா ஹா.." என்று பலமாக சிரித்தார் பரந்தாமன்.

"அய்யா என்ன மன்னிச்சிருங்கய்யா., நா அடுத்த தடவ ஒழுங்கா செய்வேன். என்ன விட்டுருங்கய்யா" என்று கஜா பரந்தாமன் காலில் விழுந்து கதறினான்.

"தடிமாட்டு பசங்களா.. நீங்கெல்லாம் சோத்தை திங்கிறதுக்குதான் லாயக்கு.. சொன்னவேலையை அரைகுறையா செய்வீங்கன்னு தெரிஞ்சிதான் நானே சிவாவை அடிச்சி இங்க இழுத்துட்டு வந்துட்டேன். என் துப்பாக்கிக்கு வேலை கொடுத்திட்டீங்களேடா" என்று பரந்தாமன் சொல்லியபடி துப்பாக்கியை எடுத்து கஜாவையும் அவன் கூட்டாளியையும் சுட்டார்.

"டேய் மாரிமுத்து.. இத கிளீன் பண்ணிருடா.." என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போது காமினி அங்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

காமினியை அங்கே பார்த்ததும் "அய்யோ காமினி.. உனக்கு என்னாச்சி.. யாரோ கார் ஏத்திட்டாங்க என்றதும் பதறிவிட்டேன். ஆஸ்பத்திரிக்கு வர்றதுக்குள்ள நீயே...." என்று பரந்தாமன் சொல்லி முடிக்குமுன்னே காமினி கையை காட்டி நிறுத்தினாள்.

"என்ன வேஷம் கலைஞ்சிருச்சேன்னு பதறுகிறீங்களா அப்பா.. சே.. அந்த அப்பா என்ற வார்த்தையை சொல்றதுக்கே கேவலமா இருக்கு.. போதும் உங்க போலி பாசமெல்லாம்.. சொந்த மகளையே கார் ஏத்தி கொல்லப் பாத்திருக்கீங்களே.. நீயெல்லாம் ஒரு அப்பா.. தூ..." என்று காமினி சொன்னாள்.

"சரிதான் நிறுத்துடீ.. உட்டா பேசிக்கிட்டே இருக்க.. நா இப்படித்தான்.. சின்னவயசிலேருந்து கஷ்டப்பட்டு இந்த நிலைமைக்கு வந்திருக்கிறேன் என்றால் எல்லாத்தையும் கவுத்திட்டுதான். உன்ன பணத்தோட அருமை தெரியாமலே வளர்த்திருக்கேன் பாரு.. நீ இதுவும் பேசுவே இதுக்கு மேலயும் பேசுவே.. டேய் இவளையும் பிடிச்சி கட்டுங்கடா" என்று பலமாக சிரித்தார் பரந்தாமன்.

"சார் சார்,, எங்கள விட்டுருங்க சார்.. நாங்க எங்காவது கண்காணாம போயிருகிறோம்.. எங்கள சேத்து வையுங்க சார், பிளீஸ்" என்றான் சிவா.

"ஆமாம்பா.. எங்க காதலை பிரித்துவிடாதீங்க" என்றாள் காமினி.

சில நேர யோசனைக்கு பின்னர், "சரி சரி.. உங்க ரெண்டு பேரையும் விட்டுறேன். ஆனா.. நாளைக்கு கோகினூர் வைரம் கண்காட்சிக்கு வருது. சிவா நீ அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டால் உங்கள விட்டுறேன்" என்றார் பரந்தாமன்.

"இல்ல நா போறேன் அப்பா" ‍- காமினி என்றதுக்கு சிவா, "நாந்தான் போவேன்" என்றான். "இல்ல முடியாது நாந்தான் போவேன் சிவா" என்றாள் காமினி.

அருகில் நின்றிருந்த பரந்தாமனின் கைகளில் இருந்த துப்பாக்கியை தட்டிவிட்டு சிவா கையிலெடுத்து,

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

"ஹா ஹா ஹா ஹா.. ரெண்டு பேரும் சண்டையிடவேண்டாம். உன் காதலன் உயிரோட வேணுமென்றால் காமினி நீயே போ.." என்றார் பரந்தாமன்.

காமினி வைரத்தை எடுத்துவர மாரிமுத்துவுடன் கிளம்பினாள். மறுபடியும் சிவாவை கட்டிப்போட்டார்கள்.

**************

"ஹா ஹா ஹா ஹா.. இனி நாந்தான் இந்தியாவுலே பெரிய பணக்காரன். என்னையாரும் அசைக்க முடியாது.. ஆஹா என்ன அற்புதமா இருக்கு.. என் ராசா செல்லம்.. டேய் மாரி இங்கபாரேன்.. எவ்வளவு அழகா இருக்கு.." என்ற பரந்தாமனின் கைகளில் கோகினூர் வைரம் பளபளத்தது.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பரந்தாமன்.

"புலிக்கு பிறந்தது பூனையாகாதுன்னு நிரூபிச்சிட்டே காமினி. எனக்கு தப்பாம பிற‌ந்துருக்கே காமினி.. எவ்வளவு நாளா இதுமேல ஆசை.. தெரியுமா" என்ற பரந்தாமனின் கண்களில் ஆசை வெறி மிளிர்ந்தது.

காமினியை கட்டியணைக்க ஆசையோடு பரந்தாமன் வந்தார். திடீரென டமால் சத்தம் கேட்டு அனைவரும் அதிர்ந்தனர். காமினி கையில் வைத்திருந்த துப்பாக்கி பரந்தாமனின் மூளையோடு விளையாடியது.

பரந்தாமனின் உயிரற்ற உடல் மண்ணில் சரிந்தது.

*************

அன்பு நண்பர்களே!!.. இந்த சிறுகதையை நண்பர் பரிசல்காரன் நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பியுள்ளேன்.

,

Post Comment

வங்க கரையோரம்...

"எலே..ஜோசப்பு.. அந்தோணி அண்ணன எங்கல.. நேரமாயிக்கிட்டு இருக்கு.. கட‌லுக்கு போவணுமில்லயா.." என்று ஆரோக்கியம் தன் இளைய மகனிடம் கேட்டபடி மீன்களை வெயிலில் உலர்த்திக் கொண்டிருந்தாள். "எம்மா.. அவனோட சேக்காளி பிச்சைக்கூட வெளியில போயிருக்காம்மா" என்றான் ஜோசப்.

"ஆமா.. எப்பப்பாரு அவன்கூடயே சுத்திக்கிட்டு அலையுதான். அவனும் சரியில்ல., அவனோட சேருமானமும் சரியில்ல..வெறுவாக்கட்டவன்.
மேரி மாதா தான் அவனுக்கு நல்ல புத்திய கொடுக்கணும். வரட்டும் அந்தோணி. ரெண்டு டோஸ் விட்டாத்தான் சரியா வருவான். வட்டிக்காரன் வேற வருவான்., பணம் கொடுக்கணும்" என்றாள் ஆரோக்கியம்.

"சரில ஜோசப்பு.. அண்ண வந்தா அந்த போட்டுல மோட்டாரெல்லாம் நல்லாருக்கா.,வலைய சரிப்பாக்கச் சொல்லு.. நா இந்த மீனுகள வித்துட்டு செத்த தேரத்துல வந்துருவேன். நீ செல்வியக்கா வீட்டுக்கு போயி அம்மா ரூவா கேட்டாகன்னு சொல்லி பணம் வாங்க ஒரு எட்டுபோயிட்டு வா என்ன.. நா கிளம்புறேம்முல.. வீட்ட பாத்துக்கோ" என்று சொல்லியபடி ஆரோக்கியம் மீன்கூடையை தலையில் சுமந்தபடி சென்றாள்.

**********************

"மீன் வாங்கலியோ.. மீன் மீன்னு.. யம்மோய் மீன்னு வாங்கலியோ.."

"ஏய் எலா சாச்சி.. என்ன மீனெல்லாம் வச்சிருக்கே.."

"பாறை, மத்தி, வஞ்சிரம், வாவல், சூர, கெழுத்தி எல்லா மீனும் வச்சிருக்கேன்லா சாச்சி"

"எல்லாம் பழசுமாதிரி இருக்கு.."

"பழசுல்லாம் கிடையாது சாச்சி.,எம்புள்ள ராத்திரிதான் கொண்டு வந்தான். இத்தன வருசமா வாங்குற., உனக்குபோயி பழசு தருவேனா சாச்சி."

"சரி சரி சும்மா கேட்டேன். ஆமா சாச்சா போனதுக்கு அப்புறம் அந்தோணிதான் கடலுக்கு போறானாலா சாச்சி. பாவம் கொஞ்சவயசுலே சாச்சா போயி சேந்துட்டாரே.. பாவம் நீயும் ரெண்டு புள்ளகள வச்சிக்கிட்டு கஷ்டப்படுதே.. கடவுள் உனக்கு வழி காட்டுவாரு.. கவலபடாதேலா சரியா"

"ம்ம்.. என்ன செய்ய.. அவரு சேருமானம் சரியில்லாத சேக்காளிக்கூட சேந்து போயி சேந்துட்டாரு. சரி சரி நா நாலுத் தெருவுக்கு போவணும் வாரேன்லா சாச்சி."

"மீன் வாங்கலியோ.. மீன் மீன்னு.. மீன்னு வாங்கலியோ.."

"ஏய்ய்.. ஏய்.. எலே அந்தோணி.. கூப்பிடறது காதுல விழலியோ..வீட்டுக்கு போலே.. நா செத்த நேரத்துல வருவேன்" என்று தெருவில் போய்க்கொண்டிருந்த அந்தோணியிடம் சொன்னாள் ஆரோக்கியம்.

*************

"எல அந்தோணி.. உம்மனசுல என்ன நினச்சிக்கிட்டு இருக்க., அந்த பிச்சபயக்கூட சுத்திக்கிட்டு அலையுதே., உங்கப்பா போனதுக்கு அப்புறம் உங்க ரெண்டுபேத்தையும் வளக்க எவ்வளவு கஷ்டப்படுதேன். உங்கப்பா எப்படி செத்தாருன்னு தெரிஞ்சிருந்தும் எப்படில உனக்கு இப்படி சுத்துறதுக்கு மனசு வருது. நாங்கல்லாம் உன்னநம்பிதான் இருக்கோம். உனக்கு எதாவது ஒண்ணு ஆச்சுன்னா எங்களால‌ தாங்கிக்கிக்க முடியுமா.. சொல்லு... ம்ம்ம்..ஹூம்.." சேலை முந்தானையை கொண்டு கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"அழுவாதம்மா அழுவாத.. சரி சரி நீ சொல்றபடியே இருக்கிறேன். பிச்ச நல்ல பயல்ம்மா... நீ நினைக்கிறமாதிரி கிடையாது. அவன் எனக்கு நிறய உதவி செஞ்சிருக்கான்ம்மா.. நா முதலாளிய பாத்து பேசிருக்கேன்.. பணம்தர்றதா சொல்லிருக்காவ., போட்டுக்கு வாடக கொடுக்கணும். நீ கவலப்படாதே நா இருக்கேன் சரியா" என்றான் அந்தோணி.

"சரிப்பா,, நீ நல்லாருக்கணும் அதான் என்னோட ஆசை" என்றாள் ஆரோக்கியம்.

"அம்மா.. அம்மா.. விளக்கு வைக்கிற நேரமாச்சி.. கருக்கல்லா ஆகிருச்சி.. நா கடலுக்கு போயிட்டு வாரேம்ம்மா.." என்று வலையை தோளில்போட்டுக் கொண்டு அந்தோணி கிளம்பினான்.

"சரிப்பா., இந்த அரிசிய சாப்பிட்டு போ..இந்தாப்பா" என்று அம்மா கொடுத்த அரிசியை வாயில்போட்டு கொறித்துக் கொண்டே சென்றான் அந்தோணி.

கர்த்தாவே.. இன்னக்கி நிறைய மீன் கிடைக்கணும் என்று வேண்டியபடியே போட்டில் ஏறி அமர்ந்தான்.

**********

கடலில் காற்று இதமாக வீசிக் கொண்டிருந்ததை சுகமாக அனுபவித்தான் அந்தோணி. இது வழக்கமா இருந்தாலும் இன்று மனதுக்கு கொஞ்சம் இதமாக இருந்தது. கடலலை அவனை ஒரு அன்னைபோல தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது.

அவனுக்கு அம்மா சொன்னது நினைவலைகளாய் நெஞ்சில் அலைமோதியது. அவனுடைய மனதும் அலைகளோடு பயணித்தது.

எங்கப்பா சூசை, தினமும் கடலுக்கு போயி மீன் பிடிச்சி கொண்டு வருவார். எங்கப்பா ராசிக்கு நிறைய மீன்கள் வலையில விழுமாம். எங்கப்பா பிடிச்சிட்டு வர்ற மீன்கள் நல்ல விலைக்கு போகுமாம். நல்ல வருமானம் வரும். எங்கம்மா இத சொல்லி சொல்லி பெருமைப்பட்டுக்குவாங்க. எங்கப்பாவுக்கு எங்க குப்பத்துல‌ நல்ல பேரு. ஆனா அவரோட சேக்காளிக எல்லோரும் எங்கப்பாவ குடிக்க வச்சி அவருக்கிட்டருந்து பணத்த கறந்துருவாங்க. எங்கப்பாவும் குடிபோதைக்கு அடிமையாகி வீட்டுல அம்மாவையும் எங்களையும் அடிப்பாரு.

தினமும் அடிதான். நாளாகநாளாக அப்பா கடலுக்கு போறதே இல்ல.. எப்பாவாச்சும் போவாரு. வீட்டுல ரொம்ப கஷ்டமானதால அம்மா வீடுகளுக்கு போயி பத்துப்பாத்திரம் தேச்சாதான் எங்களுக்கு ஒரு நேர கஞ்சி கிடைக்கும். அம்மாவும் அப்பாவுக்கு எவ்வளவோ சொல்லிப் பாத்துச்சி., அப்பா திருந்தவே இல்ல. ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னாடி கடலுக்கு போனவரு போனவர்தான். திரும்பி வரவே இல்ல.

ம்ம்.. என்ன செய்ய.. எல்லாம் விதி. படிக்கவேண்டிய வயசுலயே கடலுக்கு வந்தாச்சு..

கடல் ஒரு அமுதசுரபி. நீங்க என்ன கேட்டாலும் இல்லைன்னு சொல்லாம தரும். கடல்தான் எங்களுக்கு எல்லாமே. இங்குள்ளவர்களுக்கு இந்த கடல் ஒரு அன்னை போல. இங்குள்ள எல்லோருக்கும் இந்த கடல் அத்துப்படி. எந்த நேரத்துல என்ன சூழ்நிலை இருக்கும். கடல் எப்போ உள்வாங்கும்;கடல் எப்போ சீறும்; இயற்கை மாற்றங்கள் எப்படி இருக்கும் என்பதை கடலலைகள் சொல்லாமல் சொல்லும். மேலும் சில அறிகுறிகளும் தெரியும். அதைவைத்து யாரும் அன்னக்கி கடலுக்கு போக மாட்டோம்.

கடலுக்கு போறவங்க திரும்பி வர்றது மறுஜென்மம் எடுக்கிறமாதிரி. எங்களுக்கு எப்போ என்ன நடக்குமுன்னு தெரியாது. நாங்க திரும்பி வரும் நேரத்துல‌ எங்க குடும்பத்துல இருக்கிற அம்மா, மனைவி, பிள்ளைங்க என்று எல்லோரும் கரையில் காத்து இருப்பாங்க. நாங்க திரும்பி வர்றத பாக்கிற எங்களுக்கும் அவங்களுக்கும் வருகிற சந்தோசத்துக்கு அளவே இல்ல.

நாங்க போகும்போது அரிசி கொடுத்து வழியனுப்பி வைக்கிறவங்க விளக்கு ஏத்தி அதை அணையாம பாத்துக்கிருவாங்க. அணைந்தால் கடலுக்குள்
போனவங்களுக்கு ஏதோ ஆகிப்போச்சின்னு ஒரு நம்பிக்கை.

இருட்ட ஆரம்பிக்கும்போது கடலுக்கு போகிற நாங்க, நடுசாமம் கழிச்சி விடியிற சமயத்துல மீன் பிடிச்சிட்டு வருவோம். வந்தவுடனே மீன் வியாபாரிங்க மீன பூராவும் ஏலத்துல எடுத்துக்கிருவாங்க.. அவங்க வச்சதுதான் விலை. எதுத்து பேசினா மறுநாளைக்கு மீன் எடுக்க மாட்டாங்க. ஒரு கூடை மீன் இருநூறு முன்னூறு ரூபாய்க்குதான் தர ரேட்டுக்கு போகும். என்ன செய்ய..

சில நேரங்களில் மீன் எதுவும் கிடைக்கலின்னா அன்னக்கி பட்டினிதான்.

இதுதான் எங்களோட வாழ்க்கை.


************

"எலே.. அந்தோணி.. இன்னக்கி மீன் கிடைச்சுதாலே" என்றார் முதலாளி. "ஆமா முதலாளி.. நேற்றைவிட இன்னக்கி கொஞ்சம் கம்மிதான்" என்ற அந்தோணிக்கு "சரி சரி.. மீன வித்து காச வீட்டுல கொடுத்திரு.., நா டவுனு வரைக்கும் போயிட்டு வாரேன்" என்றபடி சென்றார்.

"ஏய்.. அந்தோணி.. உன்னோட மீன ஏலத்துக்கு கொண்டுவா.. சீக்கிரம் நேரமாவுது.." என்று அழைத்தான் மீன் ஏலம் நடத்துபவன்.

"சரிண்ணே.. இந்தா கொண்டு வாரேன்.." என்றபடி அந்தோணி மீனை ஏலத்தில் வைத்தான்.

கர்த்தாவே!.. நல்ல விலைக்கு எடுக்கணுமே என்று மனதில் வேண்டிக்கொண்டான். முதலாளிக்கு பணம் கொடுக்கணும்., போட்டு வாடகை கொடுக்கணும்., கடன்காரங்க‌ளுக்கு கொடுக்கணும்., இதெல்லாம் போகத்தான் அவனுக்கு எதாவது மிஞ்சும்.

ஏலம் முடிந்து கையில் வந்த பணத்தை எண்ணிப்பார்த்தான். நேற்றைவிட குறைவு.

எல்லோருக்கும் கொடுத்ததுபோக மிச்சமிருந்த பணம் சட்டைப் பாக்கெட்டிலிருந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

மனதில் பாரத்துடன் அவனுடைய கால்கள் சென்றன.. வீட்டை நோக்கி....

,

Post Comment

இக்பால் - சிறுகதை

தடக் தடக் என்று மும்பை எக்ஸ்பிரஸின் சத்தம் என்னை மேலும் தூங்கவிடாமல் அடிக்கடி இம்சித்தது. பக்கத்தில் இருந்தவர் வேறு என்னை எரிச்சலாக்கிக் கொண்டிருந்தார். ஆமா..தூங்கித்தூங்கி என்மேல் சரிந்து விழுந்துகொண்டிருந்தால் எரிச்சலாக இருக்காதா.. இருந்தாலும் இந்த பயணம் எனக்கு ஒரு சந்தோசத்தைதான் தருகிறது. புது அனுபவம்.

நேற்று மாலை 4 மணிக்கு நெல்லையிலிருந்து கிளம்பியது., மும்பைக்கு 36 மணிநேரமா இருந்தாலும் எப்படியும் நாளைக்கு அதிகாலையில் போய்ச்சேரும். சிலநேரம் லேட்டாகிருமோ என்ற பயம். சீக்கிரம் போகணும்.. இல்லைன்னா காரியமே கெட்டுரும். எல்லாம் நல்லபடியாக நான் நினைத்ததெல்லாம் நடக்கணும் ஆண்டவனிடம் வேண்டிக்கொண்டு மெல்ல என் இமைகள் மூடியது.

உறங்கியும் உறங்காமலும் என்னுடைய‌ நினைவுகளும் பயணித்தது.

கஷ்டப்பட்டு படிக்கவைத்த வாப்பா எத்தனை நாள்தான் என் தேவைகளை நிறைவேற்றுவார்?.. அதற்காக நான் ஊதாரியாகவும் இருக்கவில்லை. படித்துமுடித்து வேலை தேடிக்கிட்டு இருக்கிறேன்.. வேலை என்னுடன் கண்ணாம்ப்பூச்சி ஆடிக்கிட்டு இருக்கு.. எனக்கு அடுத்து 2 தங்கைகளும் ஒரு தம்பியும் என்று அளவான குடும்பம்தான். ஆமா.. எதிலும் அளவுதான். நடுத்தர குடும்பத்தில் இதெல்லாம் சகஜம்தானே..

"எலே.., உன்னமாதிரிதானே இஸ்மாயிலு படிச்சான்.., அவன் சட்டுபுட்டுன்னு வேலைக்கி போயி ஜம்முன்னு இருக்கான்., நீயும் இருக்கியே, நாலு இடத்துக்கு போயி பாரு.. சும்மா வீட்டிலேயே முடங்கிகிடக்காதலே" என்றார் வாப்பா.

"சும்மா சும்மா என்னையே குத்தம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதீக.. நான் என்ன சும்மாவா இருக்கிறேன்... இஸ்மாயிலு நல்லா இருக்கான்னா அவன் வாப்பா லஞ்சம்கிஞ்சம் கொடுத்து வேல வாங்கிகொடுத்தாரு அவன் வாப்பா. இங்க இருந்தாதேனே கொடுக்கிறதுக்கு..ம்ஹும்" என்று தலையை திருப்பிக்கொண்டே அடுப்படிக்குள் சென்றேன்..

"என்னங்க.. சும்மா அவனை எதாவது ஒண்ணு சொல்ல‌லைன்னா தூக்கமே வராதே.. அவனே இப்பதான் வெளியில போயிட்டு வந்தான்.. இந்தால வாப்பா இந்த தோசைய சாப்பிடு" என்று அம்மா எனக்கு ஊட்டிவிட்டார்.

"அவனுக்கு செல்லம்கொடுத்து கெடுக்கிறதே நீதான், ஆயிஷா, பாத்திமா பசங்கள ஆளக்காணோம் எங்கே" என்று அப்பா அம்மாவை கடிந்தபடியே கேட்டார்.

"ஆயிஷா பக்கத்தூட்டுல பீடி சுத்திக்கிட்டு இருக்கா.. சின்னவ தையக்கிளாசுக்கு போயிருக்கா., பீர் பள்ளிக்கொடம் போயிருக்கான்" என்றார் அம்மா.

வாப்பாவுக்கு தன்மகன் ஒரு நல்லநிலைமைக்கு வரணுன்னு ஆசைதான். என்ன செய்ய.., அவர் பாக்குற வேலைக்கு வீட்டு செலவுக்கே பத்தமாட்டேங்குது. கடனஉடன வாங்கி கஷ்டப்பட்டு எங்களை ஆளாக்குகிறவருக்கு தன்மகன் வேலைக்கி போனால் கொஞ்சம் ஒத்தாசையா இருக்குமே. அதான் அவரது ஆற்றாமையை வெளிக்காட்டுகிறார். அவர குத்தம் சொல்லியும் பிரயோஜனம் இல்லை.

லொக்கு.. லொக்கு இருமல் சத்தம் கேட்டு கண்விழித்து பார்த்தேன். இப்போது என் பக்கத்தில் தூங்கிதூங்கி சரிந்து விழுந்து கொண்டிருந்தவனை காணவில்லை. வேறொரு வயசானவர் லொக்கு லொக்குன்னு இருமிக்கிட்டு என் தூக்கத்தை கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மறுபடியும் கண்மூடி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கண்அசந்த நேரத்தில் யாரோ என் தோள்பட்டையை உலுக்குவது இருந்தது. ரயில்தான் என்னை தாலாட்டுகிறது என்று இமைகள் திறக்க மறுத்தது. மறுபடியும் உலுக்கியதால் கண்திறந்து பார்த்தால் அந்த கிழவர் என் முகத்துக்கு நேராக நின்று பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தார். என்ன என்பதுபோல தலையாட்டி கேட்டதுக்கு அவர் பேசியது எதுவும் புரியல.. ஆனா அவர் ஹிந்தியில் நான் அடிக்கடி பான்பீடா போட்டு எச்சி துப்புவேன்.. இருமலா இருக்கு.. எனக்கு அந்த ஜன்னலோர இருக்கையை தா என்று சைகையில் கேட்டது ஓரளவுக்கு புரிந்தது.

தமிழ்நாட்டுக்காரங்களுக்கும் ஹிந்திக்கும் அப்படி என்ன லடாயின்னு தெரியலை.. எப்பவும் எதிரும்புதிரும்தான். அதுக்கு பெரிய வரலாறே இருக்கும்போல., அது எதுக்கு நமக்கு?.. அப்படித்தானே..

இருந்து தொலையும்வே.. சும்மா இடைஞ்சல் பண்ணிக்கிட்டு.. என்று மாறி உக்கார்ந்து மறுபடியும் தூக்கத்தை அழைத்தேன். எனக்கும் தூக்கத்துக்கும் ஒரே போட்டிதான்.

வாப்பாவும் எங்கெங்கோ, யார்ட்டயோ கேட்டுப்பார்த்தார். வேலை கிடைத்தபாடில்லை. சரி இனிமேலும் நாம் சும்மாவே இருந்தா அது வாப்பாவுக்குதான் கஷ்டம் என்று கிடைத்த வேலைகளில் என்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டேன். இன்ஷா அல்லாஹ், நமக்கு நல்ல நிலைமையை கண்டிப்பாக இறைவன் தருவான் என்ற நம்பிக்கையில் எங்கள் வாழ்க்கைப் பயணம் இனிதே பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நேற்றுக்காலையில் எங்கவாப்பா அந்த செய்தியை சொன்னதும் எனக்கும் எல்லோருக்கும் சந்தோசமாக இருந்தது. "துபாயில் மெடிக்கல் பார்மஸி கம்பெனியில் வேலைக்கு ஆள் தேவை, நல்ல சம்பளம்" என்று வாப்பாவின் நண்பர் சொல்லி உன்பையனை அனுப்பி வை. இதுக்கு இன்டர்வியூ மும்பையில இருக்கு.. என்னோட சொந்தக்காரர்தான் இன்டர்வியூ பண்றார். ஒரு லட்டர் தாரேன். கொடுத்தா போதும். இன்னக்கி புதன், மும்பைக்கு ரயில் இருக்கு., இந்த ரயிலை விட்டா இனி சனிக்கிழமைதான். உடனே போகச்சொல்லு என்று சொன்னதும் ரொம்ப சந்தோசம் வாப்பாவுக்கு மட்டுமல்ல எங்களுக்கும்தான்.

தடக் தடக் என்று ரயிலின் வேகம் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. என் தூக்கமும் எக்ஸ்பிரஸ்ஸானது.

அதிகாலை, இருள் மெல்லமெல்ல விலகி சூரியன் தலைகாட்ட ஆரம்பித்திருந்தான்.

ர‌யில் இன்னும் சில நிமிடங்களில் மும்பையை நெருங்கி விடும்போல.. ரொம்ப வேகம்தான். நல்லவேளை எந்தவித தட‌ங்கலும் இல்லாமல் மும்பைக்கு வந்து சேர்ந்தேன். முகம் கழுவி பேக்கை கையில் எடுத்து ரயில் நிலையத்தில் இறங்க ரெடியாக இருந்தேன்.

காலை நேரம் இளம்வெயில் இதமாக இருந்தது. மும்பை வீதிகள் எல்லாமே புதிதாய் தெரிந்தன.

வாப்பாவின் நண்பர் காசிம் மரைக்காயர் கொடுத்த அட்ரஸை பார்த்து ஒரு டாக்ஸிக்காரரிடம் எனக்கு தெரிந்த அரைகுறை ஹிந்தியில் அட்ரசை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது யாரோ ஒருவன் என்மேல் வேகமாக வந்து மோதினான். மோதிய வேகத்தில் நான் நிலைகுலைந்து குப்புற விழுந்தேன். கை காலில் நல்ல அடி.. நான் எழுந்து சுதாரிப்பதற்குள் என் பேக்கை தூக்கிக்கொண்டு ஓடிவிட்டான்.

"அய்யய்யோ.. நா என்ன செய்வேன். ஏய் நில்லுடா நில்லுடா என் பேக்கை கொடுத்திட்டுபோடா.. டேய் நாயே நில்லுடா.. " என்று கத்திக்கொண்டே அவன் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் சந்துபொந்து எல்லாம் ஓடினான். நானும் விடலை. துரத்திகொண்டிருந்தேன். எல்லோரும் வேடிக்கை பார்த்தார்களே தவிர யாரும் அவனை பிடிக்க முயற்சிக்கவில்லை. ஒருவேளை என் அரைகுறை ஹிந்தி புரியலியோ என்னவோ.. அவன் விடாக்கண்டனா இருப்பான்போல.. ஓடி மறைந்துவிட்டான்.

என் கால்கள் ஓடிஓடி களைத்துவிட்டது. "அய்யோ!!.. நான் இப்போ என்ன செய்வேன்.. போச்சே எல்லாம் போச்சி., யா அல்லாஹ்! இது என்ன சோதனை.. என் வாழ்க்கை போச்சி, படிப்பு போச்சி, சர்ட்டிபிகேட் போச்சி, பாஸ்போர்ட் போச்சி, காசிம் மரைக்காயர் கொடுத்த லட்டர் போச்சி, எல்லாம் ஒரு நிமிசத்துல போச்சி, எங்கவாப்பா என்மேல வச்சிருந்த நம்பிக்கை போச்சி, போச்சி, இனி நான் யார் முகத்துல முழிப்பேன்" என்று ரொம்ப வருத்தத்துடன் சிறுபிள்ளை போல நடுரோட்டில் அழுது கொண்டிருந்தேன்.

பின்னர் எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. இன்டர்வியூ நடக்கும் ஆபீஸ்க்கு போய் நம்ம நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லுவோம். அல்லாஹ்வின்மேல் பாரத்தை போட்டு அந்த ஆபிஸுக்கு சென்றேன்.

நான் உள்ளே சென்று என்நிலையை எடுத்து விளக்கினேன். "மிஸ்டர் முகம்மது இக்பால், உங்க நிலைமையை நினைச்சா எங்களுக்கு ரொம்ப வருத்தமாக இருக்கிறது. இவ்வளவு கேர்லஸ்ஸாக இருந்திருக்கீங்க, பாஸ்போர்ட், டாக்குமென்ட்ஸ் இல்லாம எங்களால ஒண்ணும் செய்யமுடியாது. சாரி, எங்களால் உங்களுக்கு உதவமுடியாது. நீங்க போயிட்டு வாங்க" என்றதும் மனதை தொலைத்துவிட்டு நடந்தேன்.

என்கால்கள் எங்கு செல்கின்றன என்று எனக்கு தெரியாமல் நடந்து கொண்டிருந்தேன் ஒரு நடை பிணம்போல.. என்னை எல்லோரும் ஒருமாதிரியாக பார்த்துக்கொண்டே சென்றார்கள். அப்போது ஒரு கார் என்முன்னால் கீரிச் என்ற சத்தத்துடன் நின்றது. "ஏய் சாவுக்கிராக்கி, சாவுறதுக்கு என் வண்டித்தான் கிடைச்சதா" என்று அவன் வாய்க்கு வந்தபடி ஹிந்தியில் திட்டிவிட்டு சென்றான்.

பசிமயக்கம், தலை சுற்றியது, நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்தேன். சுதாரித்து எழும்புவதற்குள் ஒரு கூட்டமே என்னை சூழ்ந்துகொண்டு வேடிக்கை பார்த்தது. அப்போது ஒருவர் கூட்டத்தை விலக்கி என்னருகே வந்தார். "என்னயிது! எல்லோரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க.." காக்கி ட்ரஸ் போட்டிருந்த அவர் "போங்க போங்க" என்று எல்லோரையும் விலக்கிவிட்டார்.

என்முகத்தை உற்று நோக்கியவர் "உன் பெயரென்ன" என்றார். நான் "முகம்மது இக்பால்" என்றேன். "வா என்னோடு" என்று எங்கோ அழைத்து செல்கிறார்.

என் நிலையை அறிந்து அவர் எனக்கு தேவையானதை வாங்கிக்கொடுத்தார். "நீ மதராஸியா," என்று என்னிடம் விபரங்களை கேட்டறிந்தார். "உன் பாஸ்போர்ட் நம்பர் என்ன?.." என்றதுக்கு நான் சொன்னேன். உடனே அவர் "இந்தா உன் பேக், நான் ரவுண்ட்ஸ் வரும்போது ஒருத்தன் கையில் இந்த பேக்கை வைத்துக்கொண்டு திருதிருவென முழித்துக்கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தான். நான் அவனை மடக்கி விசாரித்து பேக்கை கைப்பற்றினேன். இந்தா பிடி உன்பேக்கை.. எல்லாம் சரியாயிருக்கான்னு பாத்துக்கோ" என்றதும் எங்கிருந்துதான் அந்த நீர் வந்ததோ கண்களிலிருந்து..

யா அல்லாஹ்! உனக்கே எல்லாப்புகழும்...

"சார், நீங்க ரொம்ப நல்லாருக்கணும்............................." மகிழ்ச்சியில் என்ன பேசினேன் என்றே தெரியல.. திக்குமுக்காடிப் போயிட்டேன். "பரவாயில்ல தம்பி.. எப்போதும் கவனமாக இரு.. உன் இறைவன் உன்னோடு இருக்கிறார். கவலை வேண்டாம் " என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.

25 நாட்களில் துபாய் செல்ல டிக்கெட்டும் விசாவும் வந்தது. காசிம் மரைக்காயர் பணம் கொடுத்து உதவினார்.

பிளைட்டில் ஏறி உக்கார்ந்ததும் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் விடிந்துவிடும்; கூூடவே என் வாழ்வும்....

  

Post Comment

பொய்க்கால் குதிரை

"எலேய் அய்யா.. எங்கலே போற.. இம்புட்டு விரசா.." என்ற பெரியாத்தா பாட்டியின் குரல் என்னை நிறுத்தியது. "பாட்டி நம்மூர்ல கோவிலு கொடல்ல.. அதான்.. சீக்கிரமா போனாத்தானே எல்லாத்தையும் பாக்கமுடியும்.. சப்பரம் வர்றதுக்குள்ள போகணும்பாட்டி.." என்றேன்.

"அது சரில.. ஆனா நம்மளல்லாம் சாமிய‌ பக்கத்துல பாக்கவிட மாட்டாவுலெ.. சத்த தள்ளி நின்னுதான் பாக்கணும்.. இப்படித்தான் உங்கதாத்தா அந்தகாலத்துல சின்னப்புள்ளயா இருக்கும்போது சாமி பக்க‌த்துல பாக்கபோயி அவுகள பஞ்சாயத்துல நிக்க வச்சிப்புட்டாகலே.. காணாக்குறைக்கு சவுக்கடி கொடுத்துருக்காவ.. எதோ தீட்டாமா.. நீயும் பாத்து சூதனமா இருந்துக்கலே.." என்றார் பாட்டி.

"போ பாட்டி.. அதெல்லாம் அந்தகாலம்.. இப்பெல்லாம் அப்படி கிடையாது.. நம்ம நாடு சொதந்திரம் அடஞ்சி 64 வருசம் ஆகிப்போச்சி.. இன்னுமா நம்ம சாதிசனத்துக்கு கட்டுப்பாடு வச்சிருக்காவ.. நீ வேணா பாரேன்.. நா சாமி பக்கத்துல போயி கும்புடுறேன்.."என்றேன் பாட்டியிடம்.

"போலே கூறுகெட்ட குப்பா.. இந்த வியாக்கியானத்துக்கு மட்டும் குறச்சலில்ல.. நீதாம்ல நினைச்சிக்கிரணும்.. காலாகாலம் மாறிக்கிட்டே இருக்குது.. ஆனா இந்த பாவிப்பயலுக மனசு மாறக்காணோம்.. சரிலே பாத்து சூதனமா இரு.. சரியா.. தாத்தாவுக்கு தப்பாமத்தான் இருக்க.. என்ற பாட்டிக்கு சரிப்பாட்டி நா போயிட்டு வாரேன்.." என்று சொல்லியபடி திருவிழா பாக்க கிளம்பினேன்.

இன்னும் செத்த நேரத்துல சாமி பல்லாக்கு சப்பரத்துல ஏறிரும்.. ஏறுனபுறப்பாடு சாமிய பாக்கமுடியாது. போகுற வழில்லாம் ஒரே வானவெடி.. லைட்டு வெளிச்சம் கண்ணக்கூசியது. அம்புட்டு அலங்காரம். அம்மா தந்த காசுக்கு கடலைஉருண்டையும் அப்பளபொறியும் வாங்கிக்கிட்டேன். ராட்டினம், விளாட்டுச்சாமான் கடைகள், ஐஸ்வண்டிக்காரன் பூல்..பூல்.. பாம்பாம் சத்தம் போட்டபடி எல்லாப் புள்ளைகளையும் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். பார்க்க ரொம்ப மனதுக்கு சந்தோசமாக இருந்தது.

சுத்துராட்டினத்துக்கு 1 ரூபா..ராட்டினத்தில் ஏறியதும் பயமா இருந்திச்சி.. பக்கத்தூட்டு மாரி பக்கத்துல இருந்ததினால அவன பிடிச்சிக்கிட்டேன். நல்ல ஜாலியா இருந்திச்சி..

மைக்கில் "எல்லோரும் சாமிய பாக்கிறதுன்னா பாத்துக்கோங்க" என்ற அறிவிப்பை கேட்டு ஓடினேன். பக்கத்துல போனதும் குறுக்கே கயித்த கட்டிருந்தாக.. அதுக்கு அங்கிட்டு போகமுடியல.. சுத்தும்பத்தும் பார்த்தேன். அங்க ஒரு வழி இருந்திச்சி.. குடுகுடுன்னு ஓடி அந்த வழியா போனேன்.

முதுகில் ஒரு பலமா அடிவிழுந்ததும் அம்மாவ் அம்மாவ்.. என்றபடி திரும்பினேன். "எலேய் செத்தமூதி.. எங்கலே வாரே.. அதான் அங்க கயிறு கட்டிருக்காவல்ல.. அங்க நிக்கமாட்டிகளோ துரை.. பக்கத்துல போயிதான் சாமி கும்புடணுமோ.. வந்துட்டான்.. போல போல.. அடிபட்டு சாவதெ.." என்றார் குடுமிக்காரர் கோபமாக..

யப்பா.. என்னா வலிவலிக்குது.. சே.. பாட்டி சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்.. மூணு தலமுறை கண்டவள்னா சும்மாவா.. என்று நினைத்தபடி வந்தேன்..

ஓடி விளையாடு பாப்பா.......

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா..
குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்.

என்ற பாட்டு ரேடியோவுல ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

,

Post Comment

பொருட்காட்சி

பளபளன்னு லைட்டு வெளிச்சம் கண்ணை கூசியது. சாலையில் எங்கும் சுவரொட்டிகளும் பேனர்களும் ஊர்ல பொருட்காட்சியென்று அறிவித்தது போதாதென்று ஆட்டோவிலும் ஒலிப்பெருக்கி கத்திக்கொண்டு வந்தது.

ஹைய்யா.. பொருட்காட்சி போட்டுட்டாங்களா..செம ஜாலி..அப்பா அம்மா என்னய பொருட்காட்சிக்கு கூட்டிட்டு போவீங்களா.. அங்க வெளாட்டுச்சாமா, பொம்ம, காரு, தண்ணிதுப்பாக்கி, வாங்கித்தருவியளா அப்பா.. அப்புறோம் ராட்டனத்துல ஆடணும், கொலம்பஸ், புதுபுது ராட்டணமெல்லாம் வந்திருக்காமுல்ல.. அப்பா அப்பா.. எங்களல்லாம் கூட்டிட்டுபோவீங்களா என்று பிள்ளைகள் அவங்கஅவங்க அப்பா அம்மாக்கிட்ட ஒரே நச்சரிப்பு.

ஆர்ச், ரத்னா தியேட்டர் ஸ்டாப் தாண்டியதும் பிள்ளைகளுக்கு ஒரே குசி.. ஹைய்யா பொருட்காட்சி வந்தாச்சி பொருட்காட்சி வந்தாச்சி என்று பிள்ளைகள் பஸ்ஸில் ஒரே குதியாட்டாம். ஆங்..ஆங்.. பொருட்காட்சியெல்லாம் இறங்குங்க.. இறங்குங்க.. என்று கண்டக்டர் விசில் கொடுத்து பஸ்ஸ நிப்பாட்டுனதுதான் தாமதம், எல்லா பிள்ளைகளும் தங்களோட அப்பா அம்மா கைய உதறிட்டு ஒரே ஓட்டம் பொருட்காட்சிய நோக்கி..

அந்த பிள்ளைகளைப் போல எனக்கும் சந்தோசம்.. இன்னக்கி நல்லா கூட்டம் வரணுன்னு நினைத்தேன் பொருட்காட்சிக்கு உள்ளிருந்து. ஆம்.. இன்னக்கி நல்லா கூட்டம் வந்திச்சின்னா கடன்காரன், சிறுசுகளுக்கு விளாட்டுச் சாமான் வாங்கணும், பிள்ளைகளுக்கும் அவளுக்கும் ரொட்டிக்கறி வாங்கிட்டு போகணும், அப்புறம் பெரியவனுக்கு நோட்டு புத்தகமெல்லாம் வாங்கணும், சின்னவளுக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்டணும், சின்னவனுக்கு பால்பாட்டல், துணிமணியெல்லாம் வாங்க வேண்டியிருந்தது.. இன்னக்கி கூட்டம் வருமா.. என்று காத்திருந்தேன்.

நான் இந்த பொருட்காட்சித் திடலில் மேஜிக் ஷோ ஸ்டால் போட்டிருக்கேன். ஆமாம் எனக்குத் தெரிந்த மேஜிக்கை காட்டி மக்களை மகிழவைப்பது என்னுடைய தொழில். இருந்தாலும் மக்களுக்கு முன்னமாதிரி மேஜிக்ல விருப்பமே இல்லாம போயிருச்சி.. நல்லா கூட்டம் வந்தாத்தான் ஏதோ அன்னக்கி வயித்துப்புழப்பு கழியும்.. இது தெனோம் நடக்கிறதுதான். பாப்போம் இன்னக்கியாவது கூட்டம் வருதான்னு... என்ன செய்ய எல்லாம் காலத்தின் கோலம்.

பொருட்காட்சியில் மக்கள் வரவர கூட்டம் அலைமோதியது..

அய்யா.. வாங்க, அம்மா.. வாங்க, எதடுத்தாலும் இருபதுரூபா இருபதுரூபா.. வாங்க வாங்க சீக்கிரம் வாங்க, காலியாயிருச்சின்னா கிடைக்காது என்று பக்கத்துக்கடைக்காரன் கூவிக்கூவி வித்துக் கொண்டிருந்தான். அதற்கடுத்த கடைக்காரன் அம்மா பாருங்க அக்கா பாருங்க விதவிதமான வளையல், பொம்ம, கொண்டப்பூ, சைடு ஜோடி பத்துரூபா.. பாருங்கம்மா வளயல், வளயல், பொம்ம என்று கூவிக்கொண்டிருந்தான். இப்படி எல்லாக்கடைகளிலும் வியாபாரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.


மேஜிக் ஷோ ஆரம்பமாகப்போகுது. மேஜிக், மேஜிக் ஷோ புதுபுது மேஜிக்குகள் உங்களை மகிழ்விக்க காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு ஆளுக்கு பத்துரூபா பத்துரூபா.. மேஜிக் மேஜிக் என்று என்னுடன் வேலைப்பார்ப்பவன் மேஜிக் ஷோ டிக்கெட் வித்துக்கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் கூட்டம் வர ஆரம்பித்தது. இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டம் வந்தால் நல்லாருக்குமேன்னு நினைத்தபடி திரைக்கு பின்னாலிருந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஏய்.. ஏய்..மேஜிக் ஆரம்பிங்கலே.. எவ்ளோ நேரமாச்சி.. மேஜிக் ஆரம்பிக்கபோறீங்களா இல்லையாலே.. இல்லன்னா பத்துரூபா திருப்பிக்கொடுங்கலே.. என்று கூட்டத்தினர் கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். இனியும் தாமதித்தால் காரியங்கெட்டுருன்னு நினைச்சி திரையை விலக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன்.

எல்லோரும் ஜோரா ஒருதடவ கைய தட்டுங்க.. என்றபடி வந்திருந்தவர்களை ஒவ்வொரு தலையாக எண்ணிக்கொண்டே சொன்னேன். நேத்து அளவுக்கு இல்லைன்னாலும் இன்னக்கி கொஞ்சம் சுமாரான கூட்டம்தான். எல்லோரும் இங்கப்பருங்க அம்மா பாருங்க அய்யா பாருங்க.. இந்த மேஜிக் புதுவிதமானது.. ஏய் பையா..பையா இங்க பாரு.. என்ன நல்ல பாரு.. கையில ஒண்ணுமில்லயா... சொயிங்.. இங்கப்பாரு.. பூங்கொத்தை அங்கிருந்த சிறுவனிடம் கொடுத்தேன். அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தாளவில்லை.

அடுத்து இங்கப்பாருங்க.. இப்போ இந்தா நிக்கிறாரே இவரு இப்போ இங்கருந்து மாயமாகப்போறாரு.. எல்லோரும் ஒருதடவ ஜோரா கைய தட்டுங்க.. என்று சொல்லியவாரே அவரை மறைய வைத்தேன். இப்படி எனக்கு தெரிந்த ஒரு அஞ்சாறு மேஜிக்க செய்துகாட்டினேன். மக்களுக்கு ஓரளவுக்கு மகிழ்ச்சி..

ராத்திரி 11 மணியா ஆகப்போனது. எல்லோரும் பொருட்காட்சிய விட்டு கிளம்பினார்கள். ஷோவில் சேர்ந்த பணத்த ஸ்டாலுக்கு வாடக, துணிமணி வாடக, அரசாங்க வரி, கூட இருந்தவங்களுக்கு அன்னக்கி சம்பளன்னு போக மிச்சமீதி என்பங்குக்கு ஏதோ கிடைத்தது.

நான் கணக்கு போட்டு வச்சிருந்த காரியத்துக்கெல்லாம் வருமா என்று கணக்கு பார்த்ததில் துண்டு விழுந்தது. என்ன செய்ய.. அரைகுறை மனசோட வீட்டுக்கு நடந்து வந்தேன். வருகிற வழியில் இளங்கோவில் ரொட்டிக்கறி வாங்கினேன்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் பிள்ளைகளுக்கும் அவளுக்கும் ரொட்டிக்கறி பார்சலை பங்கு போட்டுக்கொடுத்தேன்.

என் சின்ன பையன், நான் மேஜிக் ஷோக்கு பயன்படுத்தும் மந்திரக்குச்சிய வைத்துக்கொண்டு எனக்கு பிரியாணி வேணும், பிஸ்கட்டு வேணும், பொம்ம வேணும் என்று மந்திரகுச்சியால் ஆட்டி ஆட்டி கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.

நான் அதை ரசித்தபடியே கண்களில் நீர் துளிர்க்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

,

Post Comment

ப்ளாக்கரான புளிமூட்டை புண்ணியகோடி 2

முதல் பாகம் படித்துவிட்டு தொடருங்கள்.

குப்பன்னாபுரம் பண்ணையார் பங்களா.. ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடிருந்தது. பண்ணையார் புளிமூட்டை புண்ணியக்கோடி பங்களாவின் பால்கனியிலிருந்து கணக்காப்பிள்ளை முத்து கீழே எட்டிப்பார்த்தான்.. “ஏயப்பா.. எம்பூட்டு தலைங்க.. அய்யா அய்யா எல்லாரும் வந்துப்புட்டாங்க.. நீங்க வாங்க” என்று பண்ணையாரை முத்து அழைத்தான்.

பண்ணையார் வந்து தலைகாட்டியதும் அங்கு ஏற்பட்ட பெரும் கூச்சல் டவுனுக்கே கேட்டுருக்கும். அம்பூட்டு சத்தம்.

“அய்யா எல்லாத்தையும் வரிசையில நிக்கவச்சிருக்கேன்.. பட்டணத்துலருந்து வந்தவுகள அந்த அறையில தங்கவச்சிருக்கேன்.. நீங்க வந்து என்னன்னு விசாரிச்சிங்கன்னா மேக்கொண்டு ஆகிறத பாத்துப்புடலாம்” என்று முத்து அழைத்தான்.

"வாங்க வாங்க எல்லோரும் வாங்க வாத்தியாருங்களா.. சாப்பிட்டீங்களா.. எதுவும் குறவிருந்த சொல்லுங்க.. நம்ம ஊரு பயலுகளுக்கு கம்பூட்டருன்னு இருக்காம்ல.. அத சொல்லிக்கொடுக்கலாம்ன்னு இருக்கேன். நீங்க அவனுவளுக்கு நல்லா சொல்லிக்கொடுங்க.. அப்புறம் நமக்கொரு ஆசங்க.. அது உலகம்பூராவும் பேமஸ்ஸாகனும்ன்னு.. அதுக்கு நம்ம கணக்காப்பிள்ளை முத்து சொன்னானுங்க.. ஏதோ ப்ளாக்ன்னு இருக்காம்ல.. அதுல எழுதுனா பேமஸ்ஸாகிரலாமுல்ல., அதான் உங்கமூலமா நம்ம காட்டுமேட்டுல திரிஞ்ச நம்ம பயலுகளுக்கு படிப்பு சொல்லிக்கொடுக்கலாம்ன்னு உங்கள அழைச்சிருக்கேன்.. நீங்களும் அவனுவளுக்கு சொல்லிக்கொடுத்து எழுத வச்சீங்கன்னா உங்களுக்கு ரொம்ப கடமபட்டவனா இருப்பேனுங்க..." என்று பண்ணையார் பட்டணத்துலருந்து வந்த ஆசிரியர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

அதற்கு அவர்கள் எல்லாம் நல்ல யோசனைதான் அய்யா.. நீங்க அவர்களுக்கு வேண்டியதையும், எங்களுக்கு தேவையானதையும் செய்து கொடுத்திருங்க.. பேஸ்ஸா பண்ணிடலாம். அதுக்கு முன்னாடி அவர்கள் ஏதாவது நாலெழுத்து படிச்சவங்களா இருக்கணும். ஏன்னா நாங்க சொல்லிக்கொடுக்கிறத ஓரளவாவது புரிஞ்சிக்கணுமில்லையா. அதுக்கு தான் ஒரு எட்டாம்கிளாஸ் வரைக்குமாவது படிச்சிருந்தா நல்லாருக்கும்ன்னு நினைக்கிறோம் என்று ஆசிரியர்களில் ஒருவர் பண்ணையாரிடம் சொன்னார்.

எனக்கு ஒரு எலவும் தெரியாதுங்க.. உங்களுக்கு என்னன்ன தேவைப்படுதுங்களோ அத கூச்சப்படாம கேளுங்க வாத்தியாரே.. அவனுவள்ல யாரு யாரு சரியா வர்றானுகளோ அவனுவளுக்கு சொல்லிக்கொடுங்க.. அப்புறம் மேக்கொண்டு ஆவுறத பாக்கலாமுங்க என்று பண்ணையார் சொன்னார்.

உடனே ஆசிரியர்கள் வந்திருந்த அத்தனை பேர்களிடமும் விசாரித்து மூன்று பேரை தேர்வு செய்தார்கள். அய்யா ஒரு மூணு பேர தேர்ந்தெடுத்திருக்கோம் என்று ஆசிரியர் சொன்னார்.

அதற்கு பண்ணையார் சரிங்க அப்ப அந்த மூணுபேருக்கு சொல்லிக்கொடுங்க.. மத்த பசங்களும் பண்ணையார் வேலைத்தருவாருன்னு என்னை நம்பி வந்திட்டானுங்க.. நா அரசாங்கத்துல சொல்லி அவனுவளுக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டி இலவசமா படிக்கவைக்கலாமுன்னு இருக்கேன். அதுப்போக நல்லா படிக்கிற பயலுகளுக்கு வேலையும் கொடுக்கலாமுன்னு இருக்கேன் என்ன நா சொல்றது சரிதானுங்களே!! என்ற பண்ணையாரை அவர்கள் இந்த காலத்துலயும் இப்படி ஒரு மனிதரா என்று வியந்தார்கள்.

************

தேர்வு செய்யப்பட்ட அந்த மூன்றுபேரையும் கூப்பிட்டு உங்க பேரென்னல்ல., எந்த ஊருன்னு சொல்லுல என்று கேட்டார். அய்யா கும்புடுறேனுங்க.. என்பேரு மாரிமுத்துங்க ஊரு கோடகநல்லூருங்க.. அய்யா என்பேரு கண்ணாயிரமுங்க; ஊரு தெக்குபட்டிங்க.. அய்யா என்பேரு கருப்பையாங்க ; ஊரு அலிய்யாண்டியபுரமுங்க (அழகியபாண்டியபுரம்).

அட அப்படியால்ல.. நல்லா படிக்கணுமுல்ல என்ன.. வாத்தியாருங்க சொல்லிக்கொடுக்கிறத கவனமா கேட்டு படிச்சி பெரியாளா வரணும் என்ன.. சரியாலே.. என்று சொல்லி பண்ணையார் தோட்டத்துக்கு கணக்காப்பிள்ளை முத்துவுடன் சென்றார்.

*********

ஆசிரியர்கள் அந்த மூன்றுபேருக்கும் கம்பியூட்டர் படிப்பு நன்றாக சொல்லிக்கொடுத்தார்கள். அவர்களும் ஆர்வமுடன் கற்றுக்கொண்டனர். ஆசிரியர்கள் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுதான் கிராமத்து மாணவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தனர். இதை கற்றுக்கொடுக்க ஒரு ஆறு ஏழு மாதமானது. பண்ணையாருக்கு மகிழ்ச்சி தாளவில்லை. நம்ம கனவு பலிக்கப்போவதை எண்ணி பேரூவகை அடைந்தார்.

ஒரு நல்லநாளா பார்த்து பண்ணையார் பளாக் ஆரம்பித்தார். ப்ளாக் பெயர் புளிமூட்டை. புரோபைல் பெயர் புண்ணியகோடி என்று ஆரம்பித்தாயிற்று.

முதல் இடுகை : அறிமுகம்

அய்யா எல்லோருக்கும் வணக்கமுங்க., நான் நெல்லை ஜில்லாவுல இருக்கிற கோனூர் ஊராட்சி ஒன்றிய தலைவரா இருக்கேனுங்க.. இப்போதான் எழுத ஆரம்பிச்சிருக்கேனுங்க.. அல்லாரும் என்னோட வலைப்பூக்கு வந்து ஆதரவு கொடுக்கமுன்னு உங்களயெல்லாம் அன்போடும் பாசத்தோடும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இப்படிக்கு

உங்கள் புளிமூட்டை புண்ணியக்கோடி.

கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர்கள் தம் கடமைமுடிந்துவிட்டதென தத்தம் ஊர்களுக்கு சென்றுவிட்டனர்.

இதனைப்படித்த எல்லோரும் அட இதுயாரு புதுசா இருக்கு என்று தினமும் வருகைத்தர வருகைத்தர ஹிட்ஸ் கூடிக்கொண்டே இருந்தது. பண்ணையாருக்கு மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பண்ணையாரும் தினமும் ஒரு இடுகை அந்த பயலுகளைவைத்து எழுதி ஹிட்ஸ் வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவனுவளும் சளைக்காமல் எழுதித் தள்ளினர்.

நாளாகநாளாக பண்ணையாரின் அலும்பல் தாங்கமுடியவில்லை. அவருடைய எல்லா இடுகைகளும் பெரிய அளவில் பேசப்பட்டன. எப்பப்பார்த்தாலும் பண்ணையாருக்கு ப்ளாக் பற்றிய சிந்தனைகள்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கணக்குவரவு செலவெல்லாம் மறந்துபோனது. தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து இன்னைக்கி எத்தனபேர் வந்திருக்காங்க.., எத்தனபேரு கருத்து சொல்லிருக்காங்க‌.. எத்தனபேர் பாலோயரா ஆகிருக்காங்க என்று கணக்குபண்ண ஆரம்பித்தார். மனைவி, மக்கள், குடும்பம், சொந்தக்காரர் எல்லோருக்கும் பண்ணையார் இப்படி இருப்பது பிடிக்கவில்லை. மிகவும் வருந்தினர். எப்படி இவரை திருத்துவது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

********

இப்படியே சிலமாதங்கள் ஓடின. அவரது பக்கத்துக்கு வருபவர்கள் எண்ணிக்கை நாளாகநாளாக குறைந்துகொண்டே இருந்தது. பண்ணையாருக்கு ரொம்ப கவலையாக இருந்தது. எப்பப்பார்த்தாலும் வலையில் இருப்பது, எழுதிக்கொடுக்கும் பயலுகளுக்கு அலுப்புத்தட்டியது. தினமும் புதுசுபுதுசா யோசிக்கிறது நல்லாருந்தாலும் நாளாகநாளாக ஆர்வம் குறைந்துகொண்டே போனது.

ஒருநாள் அந்த பசங்க மூன்றுபேரும் பண்ணையாரிடம் சென்று, "அய்யா!.. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலீங்க.. எங்கோ காட்டுமேட்டுல சுத்திட்டிருந்த எங்களுக்கு படிப்பு சொல்லிக்கொடுத்து கம்பூட்டர் கத்துக்கொடுத்து எங்களை அறிவுப்பாதையில் அழைத்து சென்றீர்கள். தினமும் புதியபுதிய விசயங்களை தேடிச்சென்றதால் எங்களுக்கு அறிவு வளம் பெற்றது. இதுக்கு உங்களுக்கு எம்பூட்டு நன்றி சொன்னாலும் ஈடுஇணையாகாது. நீங்க என்றென்றும் நல்லாருக்கணும்.. ஆனால் இந்த ப்ளாக் தொடர்ந்து எங்களால் எழுத முடியவில்லை. நாங்க போயிட்டுவாரோம்" என்று அவருடைய பதிலை என்னன்னு கேக்காம ஒரே ஓட்டமாக ஓடிட்டாங்க.

"அடப்பாவிப்பயலுகளா.. என்ன இப்படி நட்டாத்துல உட்டுட்டு போயிட்டீங்களேல்ல.. போங்கடா போக்கத்த பயலுகளா.. நானே எழுதுவேம்ல.. என்ன எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சீங்களா.." என்று திட்டியவண்ணம் அவருக்கு தோணியதை எழுதினார்.

மறுநாள் அவருடைய வலைப்பக்கத்தை திறந்து பார்த்தால் எல்லோரும் கும்மியடித்து, "மவனே!! இனிமே பதிவுன்னு எழுத ஆரம்பிச்சே அப்பறம் நடக்கிறதேவேற" என்று திட்டிதீர்த்திருந்தார்கள்.

"அப்படி நான் என்ன எழுதிட்டேன்னு இந்தவாங்கு வாங்குறானுவ.. வேணான்டா சாமி.. இந்த பதிவுலகமே வேணான்டா அப்பா.. பேரும்வேணாம் புகழும்வேணாம்.. இருக்கிற பேரே போதும்டா சாமி.." என்று தலையில் கைவைத்து உக்கார்ந்தவர்தான் இன்னக்கிவரைக்கும் பதிவு பக்கமே எட்டிப்பார்க்கலை.


***************

அன்புள்ள நண்பர்களே!! இந்த கதையின் நீளம் கருதி இரண்டு பாகமாக வெளியிட்டுள்ளேன்.

,

Post Comment