வாசகர் பரிந்துரை தேவையா...

அன்புள்ள நண்பர்களே!! இன்றுடன் என்னுடைய தமிழ்மண நட்சத்திரவாரம் முடிவடைகிறது. நட்சத்திர வாரத்தில் இதுதான் கடைசி இடுகை. என்னுடைய எல்லாப் படைப்புகளையும் ஆர்வமுடன் படித்து ஊக்கம் அளித்த அனைவருக்கும் என்னுடைய நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்த வாரம் நான் எழுதிய படைப்புகள் எல்லாம் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

மீண்டும் இதுபோன்றதொரு நட்சத்திர வாரம் அமையப் பெற்றால் இந்த வாரம்போல சிறப்பாக்குவேன் என்று தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். உங்கள் அனைவரது வாழ்த்துக்களின் மூலம் உங்கள் அனைவரின் சார்பாகவும் மீண்டும் ஒரு நட்சத்திர வாய்ப்பை தமிழ்மண நிர்வாகத்தினரிடம் கோருகின்றேன்.

மீண்டும் உங்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

**********

தமிழ்மண நிர்வாகி அவர்களுக்கு,

தமிழ்மண நிர்வாகத்தினருக்கு என்னுடைய சின்ன வேண்டுகோள். உங்களுடைய சேவையை யாராலும் மறக்கஇயலாது. எங்களுக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்து பதிவுலகில் பிரகாசிக்க வைத்திருப்பதற்கு எத்தனை தடவைகள் நன்றிகள் சொன்னாலும் அதற்கு ஈடுஇணையாகாது. எல்லோரும் உங்களிடம் தங்களுடைய பதிவுகளின் மூலம் கோரிக்கை வைத்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அது வாசகர் பரிந்துரையை நீக்குவது பற்றிய கோரிக்கையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். உங்களது சேவை எப்போதும் போல தொடரட்டும். வாசகர் பரிந்துரை நீக்கவேண்டாம். புதிதாக எழுதும் பதிவர்களை பற்றிய புதிய பகுதி கொண்டு வந்தீர்களானால் எல்லோருக்கும் மிக பயனுள்ளதாக அமையும்.

எதற்காக வாசகர் பரிந்துரை நீக்கவேண்டாம் என்று சொல்கிறேன் என்றால் வாசகர் பரிந்துரை என்பது வாசகர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒரு பகுதி. இதற்கும் தமிழ்மணத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.

வாசகர் பரிந்துரையில் வாசகர்கள் படித்து தேர்ந்தெடுப்பதுதான் தேர்வாகும். ஒரு சிலரே அதிக வாசகர்கள் பரிந்துரைக்கும் இடுகையில் வரமுடியும். இதுதான் உண்மைநிலையும்கூட. உங்களுக்கு அந்த இடுகைகள் பிடித்திருந்தால் அதற்கு ஓட்டுபோட்டு மேலும் முன்னணியில் வரச் செய்யுங்கள். அதற்காக வாசகர் பரிந்துரைக்கும் பகுதியை வேண்டாமென்று சொல்வது எந்தவிதத்தில் நியாயமாகும். ஓட்டுபோடுவது என்பது நமது உரிமை. அதை விட்டுக்கொடுக்கலாமா.. சொல்லுங்கள்.

வாசகர் பரிந்துரையில் மாற்றம் தேவை இல்லை. இப்படியே இருப்பதுதான் நல்லதென்று நினைக்கிறேன்.


******************

தயக்கம்

என்னுடைய கடந்த வாழ்வில் முன்னேற ஆசை.. இடுகையில் ஒரு காரணியை சொல்ல மறந்துவிட்டேன். வாழ்க்கையில் முன்னேற தயக்கம் இருக்கக்கூடாது. எந்த காரியத்துக்கும் தயக்கமில்லாமல் துணிச்சலுடன் முன்னேறவேண்டும்.

கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஆண்டுவிழாவில் பாட்டுப்போட்டி நடைபெற்றபோது நானும் கலந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டேன். அதற்காக என்னபாட்டு பாடலாம் என்று யோசனை செய்தேன். பாடுவதற்கு "எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கு" என்ற பாடலை பாட முடிவு செய்தேன். எனக்கு அந்த பாடலின் வரிகள் தெரியாததால் ஒவ்வொருவரிடமும் கேட்டேன். ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் அந்த பாடலை எனக்கு எழுதித் தந்தார். எப்படி பாடவேண்டும் என்றும் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

பாட்டுப்போட்டி அன்று நிறையபேர் கலந்து கொண்டனர். வைத்திருந்த பெட்டியிலிருந்து ஆளுக்கொரு சீட்டு எடுத்தோம். நான் எடுத்த சீட்டை பார்த்தால் நம்பர் ஒண்ணு. மனசு திக்திக்கானது. எப்படி பாடப்போகிறோம்?.. ரொம்ப தயக்கமாகவே இருந்தது. வேறசீட்டை எடுத்திடலாமா என்று ஒரு யோசனை. என்ன ஆனாலும் சரி.. நடப்பது நடக்கட்டும்.

சார், ஒண்ணாம் நம்பர் எடுத்த மாணவர் மேடைக்கு வருமாறு அழைத்ததவுடன் நான் போய் நின்றதும் எல்லோருக்கும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இவன் எப்படி பாடப்போகிறான் என்று பொண்ணுங்க பையன்கள் எல்லோரும் திகைத்தனர். ஒரே கூச்சல்.

நான் பாட ஆரம்பித்ததும் இருந்த கூச்சல் அடங்கி ஆர்வமுடன் ரசித்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கோ முதல்தடவை மேடையில் பாடுவதால் கைகளெல்லாம் கிடுகிடுவென ந‌டுங்கியபடி நடுக்கத்துடன் பாடினேன். பாடிமுடித்ததும் எல்லோருக்கும் ஒரே சந்தோசம். கைத்தட்டுகளால் அரங்கத்தையே அதிரவைத்தனர்.

பரிசு கிடைக்கவில்லையென்றாலும் பலரிடமிருந்து பாராட்டுக்கள். எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது.

ஆகவே எந்த ஒரு விசயத்திலும் தயக்கம் என்பது வேண்டாம். தயக்கம்தான் முன்னேறுவதற்கு தடையாக இருக்கும் ஒன்று. தயக்கத்தை விட்டொழியுங்கள்.

என்னை தமிழ்மண நட்சத்திரமாக தேர்வு செய்த தமிழ்மண நிர்வாகி அவர்களுக்கு என்னுடைய நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

என்னுடைய எல்லா படைப்புகளையும் படித்து ஊக்கப்படுத்தும் அனைவருக்கும் மீண்டும் என் நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அனைவருக்கும் நன்றிகள்.

உங்கள் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்த்தவனாக உங்கள் ஸ்டார்ஜன்.

,

Post Comment

வாழ்வில் முன்னேற ஆசை...

மனிதன் பிறந்ததிலிருந்து இறக்கும்வரை தேவைகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. தன்னுடைய தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய அல்லும்பகலும் பாடுபட்டு உழைத்து பொருளாதார முன்னேற்றம் கொண்டுவருகிறான். இதனால் அவனும் அவன் குடும்பமும் கவலை இல்லாமல் இருக்கமுடிகிறது. இதன்மூலம் சமுதாயத்தில் ஒரு அந்தஸ்து கிடைக்கிறது. ஒரு 10 வருசத்துக்கு முன்னாடி கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருந்தவர் இன்று ஒரு நல்லநிலையில் இருப்பதை கண்கூடாக காண்கிறோம். எப்படி இது சாத்தியமானது என்று பார்த்தால் உழைப்பு தான் காரணமாக இருக்கமுடியும்.

ஒருவன் முன்னேறுவதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. முதலில் அவனுக்கு தன்னம்பிக்கை வேண்டும். உழைப்பு, பணமுதலீடு, தொழில்பக்தி, தகவல்தொடர்பு திறமை (கம்யூனிகேசன் ஸ்கில்), நேர்மை, வாய்ப்பு இதெல்லாம் முக்கிய காரணங்களாக இருக்கிறது. ஒரு நிறுவனமோ அல்லது ஒரு தொழில் தொடங்குவதற்கு இந்த காரணிகள் இன்றியமையாததாகிறது.

தன்னம்பிக்கை

தன்னம்பிக்கை தான் எல்லாவற்றிக்கும் முக்கியமாகும். ஒருவன் ஒரு காரியத்தை செய்யும்முன் அவனுக்கு தன்னம்பிக்கை தான் பாதிபலமாகும். எந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையானலும் தன்னம்பிக்கை மட்டும் இழக்ககூடாது. நினைத்த காரியத்தை முடித்துவிட வேண்டும். நம்மால் இதை செய்யமுடியாதே; நம்மால் முடியுமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தால் காலம்பூராவும் யோசித்துக் கொண்டேதான் இருக்கவேண்டும். முயன்றால் முடியாதது எதுவும் இல்லை.

உழைப்பு

ஒருவன் முன்னேற வேண்டுமென்றால் அவனிடம் நல்ல உழைப்பு வேண்டும். எந்தமாதிரியான சூழ்நிலையை சமாளிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். கடின உழைப்பே அவனை முன்னேற வைத்துவிடும். உழைப்பின் அருமையை எறும்பிடமிருந்து கற்றுக்கொள் மானிடா என்று ஒரு அறிஞர் சொல்லியிருக்கிறார்.

பண முதலீடு

தொழில் தொடங்குவதற்கோ நிறுவனம் தொடங்குவதற்கோ முதலீடு அவசியம் தேவை. இது இல்லையெனில் எதுவும் நடக்காது.

தொழில்பக்தி

எந்த தொழிலோ அல்லது நிறுவனமோ அங்கு வேலை செய்யப்படும் தொழிலுக்கு மரியாதை கொடுக்கவேண்டும். தொழிலில் ஒரு பயபக்தி இருக்கவேண்டும். சும்மா ஏனோதானோ வென்று இருந்தால் தலையில் துண்டுபோட்டுட்டு செல்லவேண்டியதுதான். தொழில்பக்தி ஒருவனை ஒழுக்கமாக வைத்திருக்கும். எந்த ஒரு கெட்ட பழக்கத்தையும் பழகவிடாது. பண்பாளனாக மாற்றிவிடும்.

தகவல் தொடர்பு திறமை (கம்யூனிகேசன் ஸ்கில்)

இதுவும் முக்கியமான ஒன்று. நாம் தயாரித்த பொருள்களை விற்க வேண்டும். அதற்கு நல்லா பேசத் தெரிந்திருக்கவேண்டும். தப்போதவறோ ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் நம்முடைய பொருள்களை விற்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். வாடிக்கையாளர்களை தன்னுடைய பேச்சித்திறமையால் அவர்களாக மனம்வந்து விரும்பி வாங்கி செல்லவேண்டும். முகம்பார்த்து பேசும்போது அவர்களுக்கு நம்மேல் ஒரு அளவுகடந்த நம்பிக்கை ஏற்பட்டுவிடும். ஒரு பழமொழி சொல்வாங்க. ஆட்டை மாடாக்க தெரிந்திருக்க வேண்டும். கழுதையை குதிரையாக்க தெரிந்திருக்க வேண்டும். பேச்சுக்கலைதான் முன்னேற வழி அமைத்துக் கொடுக்கும்.

நேர்மை

இதுவும் ரொம்ப முக்கியமான ஒன்று. நேர்மை தொழிலில் சிறந்து விளங்க வழி செய்யும். தொழிலில் ஏமாற்றுவேலைகள் இல்லாமல் இருக்குமானால் அது காலாகாலத்துக்கும் நீடித்து நிற்கும். மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல் தொழிலோ வியாபாரமோ செய்யும் போது அது பல்கி பெருகிவிடும்.

வாய்ப்பு

எல்லாம் இருந்து வாய்ப்பு அமையவில்லையெனில் நம்முடைய முயற்சிகள் வீணாகி போய்விடும். இன்று நாம் அனைவரும் ஒரு நல்ல வாய்ப்புக்காத்தான் காத்திருக்கிறோம். எத்தனை பேர் வேலையில்லாமல் திண்டாடுகிறார்கள். வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்துக்கு நடையாய் நடக்கும்போது இப்போ கிடைத்திடாதா அப்போ கிடைத்திடாதா என்று ஏக்கங்கள் வாட்டி எடுக்கின்றன. வேலை கிடைப்பது அரியது. நல்ல வாய்ப்புகள் நம்கதவை தட்டும்போது கொட்டாவிவிட்டு தூங்கினால் எப்போதும் தூங்கிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான்.

நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போது அதை பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். வெள்ளித்திரை திரைப்படத்தில் பிரகாஷ்ராஜ் ஒரு வசனம் பேசுவார். ரொம்ப அருமையானது; யதார்த்தமானது. எனக்குத் தெரிஞ்சி உலகத்துல இரண்டே பேர்தான் உண்டு. வாய்ப்புக் கிடைத்தவன், வாய்ப்பு கிடைக்காதவன். வாய்ப்பு கிடைத்தவன் முன்னேறி செல்கிறான். வாய்ப்பு கிடைக்காதவன் வாய்ப்பைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

வாய்ப்பு சில நேரங்களில் கிடைக்கும். அதை நாம் நன்றாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள் என்று பழமொழி உண்டு. வாய்ப்பு அரிதில் கிடைத்துவிடாது.

ஒரு சிலருக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் தானாக அமைவதுண்டு. எனக்கு தெரிந்த இரண்டு பேருக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் அமைந்தும் அதை சரியாக பயன்படுத்தாமல் இப்போது கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஊரில் வேலை கிடைப்பதே கஷ்டம். அதிலும் வெளிநாட்டில் என்பது அபூர்வம். அப்படிக் கிடைத்த நல்ல வாய்ப்பை தவறவிட்டால் நமக்குநாமே துரோகம் செய்வதுபோலாகும்.

என்னுடைய நண்பர் அவருக்கு தெரிந்த ஒருவரை ஊரிலிருந்து வேலைக்காக கூட்டிவந்தார். வந்தவருக்கு வேலை அவ்வளவாக தெரிந்திருக்கவில்லை. சரியென்று நண்பரே அவருக்கு நன்றாக வேலை செய்ய சொல்லிக்கொடுத்தார். அவருக்கு எவ்வளவு சொல்லிக் கொடுத்தும் சரியாக மண்டையில் ஏறவில்லை. சரி இதுதான் சரியில்லை. வேறு வேலையில் விட்டாலாவது பிழைத்துக் கொள்வார் என்று பார்த்தால் சமார்த்தியம் இல்லை. இதுவும் செட்டாகவில்லை.

பின்னர் நண்பர் வேறொரு கடையில் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் வேலைக்கு சேர்த்துவிட்டார். அங்காவது சமார்த்தியத்தை வைத்து பிழைத்துக் கொள்வார் என்றுபார்த்தால் அவரால் முடியவில்லை. அவர் இங்குவந்த ஒண்ணரை வருசத்துக்குள்ளாலே நாட்டுக்கு சென்றுவிட்டார்.

இன்னொரு நண்பர் தன்னுடைய சித்தி மகனை தன்னுடன் பணிபுரிய ஊரிலிருந்து கூட்டிவந்தார். வந்த ஒரு மாதத்துலே ஊருக்கு சென்றுவிட்டார். நண்பருக்கு பலத்த நஷ்டம். என்னசெய்ய?... இந்தமாதிரி ஆட்களை?..

இந்தமாதிரி வாய்ப்புகளை எதிர்நோக்கி எத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்கள்.

வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ள நம்மால் இயன்றவரை முயற்சி செய்ய வேண்டும். என்னால் எதுவும் முடியலியே என்று சும்மா இருந்துவிடக்கூடாது.

எல்லோருக்கும் நல்ல வாய்ப்புகளை இறைவன் கண்டிப்பாக ஏற்படுத்திக் கொடுப்பான். அப்படி கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை நல்லமுறையில் தக்கவைத்துக் கொள்ளவேண்டும். முயற்சிப்போம் முடியாதது என்று ஒன்றும் இல்லை.

வாய்ப்புகளை நோக்கி காத்திருப்போம்.. உங்களுடன் நானும்..

,

Post Comment

செய்யது அப்பா

செய்யது அப்பா

ஒருவனுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேற உந்துகோலாய் இருந்த மனிதரை பற்றிய ஒரு இடுகை. நான் சிறுவயதில் இருக்கும்போது எங்க வீட்டில் ரொம்ப கஷ்டம். வறுமையான சூழ்நிலை. அப்போது எங்களுக்கு உதவியாய் இருந்தது எங்கப்பா செய்யது அப்பாதான். உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும் இஸ்லாமியர் குடும்பங்களில் தாத்தாவை அப்பா என்றும், அப்பாவை அத்தா என்றுதான் கூப்பிடுவோம்.

செய்யது அப்பாவுக்கு இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களும் உண்டு. அதில் நான் அவரது இரண்டாவது மகனுக்கு பிறந்த‌ மூத்த பேரன். எங்கப்பாமேல எனக்கு நிறைய அன்பு உண்டு. அவருக்கும் என்மேல் பிரியம் உண்டு. பெரியத்தாவையும் அவரது குடும்பத்தினர் மேல் பாசம் இருந்தாலும் எங்கள் குடும்பத்தின்மேல் அளவு கடந்த பாசம் வைத்திருத்திருந்தார். எங்கத்தாவுக்கு அந்த நேரத்தில் அவ்வளவா வேலை இருப்பதில்லை. அப்போது கஷ்டப்படும்போது எங்கப்பா அவரால் இயன்ற உதவிகளை செய்வார்.

என்னிடம் படிக்கும் ஆவலைக் கண்ட எங்கப்பா எங்கத்தாவிடம், எலே சேக்கை எப்படியாவது படிக்கவை. அவன் படிக்கணும் என்று சொல்லி ஊக்கப்படுத்துவார். எங்கத்தாவுக்கும் என்னை படிக்கவைக்க வேண்டும் என்ற கனவு. எங்க ஊரில் எங்கள் பகுதியில் நான் முதன்முதலில் அறிமுகமானது எங்கப்பாவின் மூலம் தான். எங்கப்பா ஒவ்வொருவரிடமும், இவந்தான் என் பேரன் ஷேக், இவன் நல்லா படிக்கிறான். நல்ல பையன் என்று அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். இன்றும் எங்கள் தெருக்களில் செய்யது அப்பா பேரன் என்று என்மேல் பாசத்துடனும் அன்புடனும் இருந்து மரியாதை கொடுக்கிறார்கள் என்றால் அது எங்கப்பா மூலம்தான் கிடைத்தது.

அவர் என்மேல அளவு கடந்தபாசம் வைத்திருந்தார் என்றே சொல்லலாம். அதேமாதிரி நான் சேட்டை செய்யும்போதெல்லாம் கண்டிக்கத் தவறுவதில்லை. அவர் அந்த காலத்தில் சித்தமருத்துவம் வைத்தியம் பார்த்து கொண்டிருந்தார். என்னுடைய காலத்திலும் அவரது வைத்தியம் தொடர்ந்தது. உடம்பு சரியில்லாதவங்களுக்கு மருந்து தயாரித்து மருந்துகளை என்னிடமும் கொடுத்துவிடுவார். நான் கொண்டு கொடுத்துவிட்டு வருவேன். நாளாகநாளாக வயதாகிக் கொண்டே போனதால் அவருக்கு பின்னால் எங்க பெரியத்தாவோ எங்கத்தாவோ அவரது மருத்துவத்தை தொடரவில்லை.

பெரியமகன் இருந்தாலும் அவரது வீட்டில் சாப்பிடமாட்டார். எங்க வீட்டில் எங்கம்மா கையினால் சமைத்த உணவுகளைத்தான் சாப்பிடுவார். எப்போதும் எங்களுடனே தான் இருப்பார். எங்கு சென்றாலும் அவர் என்னைத்தான் அழைத்து செல்வார். சொந்தக்காரங்களின் கல்யாண விஷேச‌ங்களுக்கும் ஊருக்கு செல்வதானால் என்னைத்தான் அழைத்து செல்வார்.

ஒருதடவை மதுரைக்கு எங்க பெரிய மாமி (அத்தாவின் தங்கை) வீட்டுக்கு சென்றது மறக்கமுடியாத அனுபவம். அப்போது மாமி குடியிருக்கும் ஏரியாவுக்கு குதிரை வண்டியில் சென்றது இன்று நினைத்தாலும் மறக்கமுடியாது. ஆட்டோ, டாக்சி இருந்தபோதும் குதிரை வண்டியில் போனது எனக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அது இன்று நினைத்தாலும் கிடைக்கமுடியாத குதிரைவண்டி பயணம். எங்கமாமி பசங்களோட விளையாடுவது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். ஒவ்வொரு வருடமும் ஆண்டு இறுதி விடுமுறை நாட்களில் மாமி குடும்பத்தோடு எங்க ஊருக்கு வந்திடுவாங்க. ஒரே ஜாலிதான். நாங்களும் எப்போதாவது மதுரைக்கு செல்வதுண்டு.

எங்கப்பா எங்கத்தாவிடம் அன்று நடந்தவற்றை சுவாரசியமாக பேசுவார். நானும் அருகில் இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். எங்கப்பா சுருட்டி பிடிக்கிற ஸ்டைலே தனிதான். அவர் அப்போது பேமஸா இருந்த மான்மார்க் சுருட்டுதான் பிடிப்பார். நான் அவருக்கு மான்மார்க் சுருட்டு கடையிலிருந்து வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுப்பேன். அவர் பிடிக்கும் ஸ்டைலை அவர் அருகிலிருந்து மெய்மறந்து ரசிப்பேன். நாளாக நாளாக அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனது. எங்கத்தா கூட இருந்து கவனித்துக் கொண்டார்.

ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும்போது அப்பாவுக்கு சாப்பாடு கொடுக்க எங்கம்மாவிடமிருந்து சாப்பாடு வாங்கிக்கொண்டு செல்வேன்.

இப்படி எங்கள் குடும்பத்தின்மேல் பாசமும் அன்பும் கொண்டு பிரியாமல் இருந்த செய்யது அப்பா இறக்கும் தருவாயில் நாங்க (எங்கத்தா, எங்கம்மா, நான், தங்கை தம்பிகள்) யாரும் இல்லையென்று நினைக்கும்போது எவ்வளவு வேதனையாக இருக்கும். அதான் விதின்னு சொல்வாங்க போல..

நான் பத்தாம்வகுப்பு தேர்வு முடிந்து லீவு விட்டிருந்தாங்க. அப்போது எங்க மாமி குடும்பத்தோடு ஊருக்கு வந்திருந்தாங்க. அவர்கள் ஊருக்கு செல்லும்போது என்னையையும் என் தங்கையையும் உடன் அழைத்து சென்றார்கள். நாங்களும் விருப்பப்பட்டோம். போகும்போது ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது. மதுரைக்கு போனாலே ரொம்ப ஜாலிதான்.

அந்த நேரத்தில் எங்கப்பாவுக்கு ரொம்ப உடம்பு சரியில்லாமல் போனது. எங்க மாமா (அம்மாவின் அண்ணன்) மதுரைக்கு செல்லும்போது எங்கப்பா, மாமாவிடம் சேக்கை அழைத்துக் கொண்டு வந்திடுங்க என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார். மாமா அங்குவந்து வா சேக் ஊருக்குபோவோம். உங்கப்பா கூட்டிட்டு வரச் சொல்லிருக்காங்க என்று அழைத்தார். நான் விளையாட்டுபுத்தியில் நா இன்னும் கொஞ்சநாள் இருந்துட்டு வாரேன் மாமா என்று வர மறுத்துவிட்டேன்.

இரண்டுமூன்று நாள் கழித்து எங்கத்தாவும் அம்மாவும் மதுரைக்கு வந்தார்கள். எங்கத்தா வரும்போது அப்பாவிடம் அவர்களை கூட்டிகொண்டு நாளைக்கு வந்துடுவேன் கவலைப்படாதீங்க என்று சொல்லி அப்பாவிடமிருந்து விடைபெற்றிருக்கிறார்.

மதுரைக்கு வந்த அன்று இரவு 2 மணிக்கு அப்பா இறந்துவிட்டார்கள் என்று பெரியத்தாவிடமிருந்து தந்தி வந்திருக்கிறது. உறங்கிகொண்டிருந்த நான் அழுகுரல் கேட்டு விழித்து பார்த்தேன். அப்போதுதான் எங்கப்பா இறந்துபோன செய்தி கேட்டு மனம் ரொம்ப வேதனைப்பட்டது. எவ்வளவு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டோம். அப்போது அந்த நேரத்தில் விளையாட்டுத்தனமாக இருந்ததை எண்ணி கண்ணீருடன் இந்த இடுகையை எழுதுகிறேன்.

மீண்டு வருமா அந்த காலம்?..

எங்கப்பாவுக்கு எவ்வளவு ஏக்கமாக இருந்திருக்கும். அப்பா இறக்கும்போது நாங்க ஒருவர்கூட இல்லாதது ரொம்ப வருத்தத்திலும் வருத்தம்.

செய்யது அப்பாவுக்கு இந்த இடுகையை சமர்ப்பணம் செய்கிறேன்.

Post Comment

காதல் இனிமையானது

காதல் புனிதமானது அது எந்த சூழ்நிலையிலும் எந்த வயதிலும் வரக்கூடிய ஒரு மெல்லிய உணர்வு. இன்று நம்மில் பலர் தவறாக எண்ணிக் கொண்டுள்ளோம். இளம்வயதில் அதாவது படிக்கும் பருவமான டீன்ஏஜ் பருவத்தில் வருவதுதான் காதல் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காதல் உயிரின் ஜனனம் முதல் மரணம்வரை தொடரும். காதல் என்பது ஒரு உயிர் உருவாவதற்கு முன்னரே காதல் வந்துவிடுகிறது.

உதாரணத்துக்கு ஒரு தாய் தன்வயிற்றில் கரு உண்டான உடனே தன்குழந்தையின் மேல் அதீதபாசம் கொண்டுவிடுகிறாள். பெற்றோர்கள் தன் குழந்தையை நேசித்து அப்பொழுதே காதலாகி கனவுகாண தொடங்கிவிடுகிறார்கள். பெற்றோர் தன் குழந்தையின்மீது உண்டான பாசமும் காதல்தான். பிள்ளை பெற்றோரின்மேல் கொண்ட பாசமும் காதல்தான். இப்படி எதுஎதன் மேல் அன்பு செலுத்துகிறோமோ அதெல்லாம் காதல் தான்.

காதலில் அன்பு, பாசம், நேசம், ஆசை, விருப்பம் இதெல்லாம் அடங்கிவிடுகிறது. நம்மவர்கள் இளம்வயதில் வருவதுதான் காதல் என்று காதலை கொச்சைப்படுத்துகிறார்கள். இளவயது காதல் எதனால் உண்டாகிறது என்றால் பையனோ பெண்ணோ தன்னுடன் படிக்கும் அல்லது தன்னுடன் பணிபுரிபவர்களிடமோ வருகிறகாதல். ஒருவர்மேல் ஒருவர் ஈர்க்கப்பட்டு அவர்களின் செயல்பாடுகள் கவரும்படியாக அமைந்துவிட்டால் அங்கே இருவருக்கும் காதல் உருவாகிவிடுகிறது. அவன்/அவள் செய்யும் சின்னசின்ன நடவடிக்கைப் பிடித்துபோய் இவர்கள்தான் நம்மீது உண்மையான அன்பு செலுத்துகிறான்/ செலுத்துகிறாள் என்ற எண்ணம் உருவாகிவிடுகிறது.

இருவரின் மனங்களும் ஒத்துப்போய் அன்பு செலுத்துவதினால் காதல் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. இதனால்தான் இன்று நிறைய காதல் திருமணங்கள் பெருகிவருகின்றன. இதற்கு இன்றைய சூழ்நிலையில் பெற்றோர்கள் தங்களின் பிள்ளைகளின் காதல் திருமணங்களை அங்கீகரிப்பதில்லை. தாங்கள் இருபது வருடங்களாக தங்கள் பிள்ளைகள் பொத்திபொத்தி வளர்த்தபின் எங்கிருந்தோ வந்த முன்பின் பழக்கமில்லாத இன்னொருவனுடன்/இன்னொருவளுடன் காதல் என்றுவரும்போது மனம் ஏற்கமறுக்கிறது. எங்கே தங்கள் பிள்ளைகள் வழிமாறி சென்று வாழ்க்கையில் கஷ்டப்படுவார்கள் என்ற கவலையில்தான் பெற்றோர்கள் காதலை ஏற்கமறுக்கிறார்கள். இதுதான் உண்மை.

பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள்மீதான கனவில் களங்கம் வரும்போது அவர்களால் தாங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை. மனம் வேதனைப்படுகிறது. ஆனால் காதலர்கள் இதை அலட்சியம் செய்து பெற்றோர்களின் மனதை புரிந்துகொள்வதில்லை. சிறிது காலம் சென்றபின் காதல்வாழ்க்கை கசந்தபின் திரும்பிவரும்போது பெற்றோர்கள் மன்னித்து சந்தோசத்துடன் அவர்களை ஏற்றுக்கொளும்போது இழந்ததை மீட்ட சந்தோசம் வந்துவிடுகிறது.

இந்தமாதிரி சூழ்நிலையை தவிர்க்க பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை கண்டிப்புடன் வளர்க்கிறார்கள். இதையும் மீறி பிள்ளைகள் தவறான வழியில் சென்றுவிடுகிறார்கள். இதுமாதிரி நடக்காமலிருக்க பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்கு உண்மைநிலையை தெளிவாக விளக்கவேண்டும். ஒரு நல்ல நண்பனைப்போல அவர்களோடு மனம்விட்டு பேசவேண்டும். இதெல்லாம் இப்போது சரியாகத் தோன்றும்; பின்னால் இப்படி நடந்தற்காக நாம் நிறைய வருத்தப்படவேண்டி வரும் என்று புரியவைக்க வேண்டும். அப்போதுதான் வழி தவறமாட்டார்கள். பிள்ளைகளும் நம் வாழ்க்கைக்கு தேவையானதை நிதானமாக சிந்தித்து சரியான பாதையை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

இதனால்தான் இளம்வயதில் வ‌ரும் காதலை வேண்டா வெறுப்பாக எல்லோரும் நினைக்கிறார்கள். திருமணத்துக்கு பின் வரும் காதல் என்றென்றும் அழியாதது. ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து புரிந்து கொண்டு வாழும் வாழ்க்கை ரொம்ப அர்த்தமுள்ளதாகும். காதல் நமக்குள் வரும்போது சாதிமத பேதங்கள் நம்மைவிட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிடும். அன்பால் எதையும் சாதிக்கலாம். வன்முறைகள் எதுவும் நடக்காது. இது தெரியாமல் ஒவ்வொருகொருவர் சண்டையிட்டு மடிகிறார்கள். இந்த உலகில் காதலிக்காதவர்கள் இருக்கவே முடியாது. மனிதர்களுக்கு மட்டுமின்றி
ஒவ்வொரு உயிருக்கும் காத‌ல் உண்டு.

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்
என்றும் உரியர் பிறர்க்கு.

காதலால் தவறான பாதையில் மனம் செல்லாது. காதல் நியூட்ட‌னின் முதல் விதியைப் போல..

ஆற்றலை ஆக்கவோ அழிக்கவோ முடியாது. ஒரு ஆற்றலை மற்றொரு ஆற்றலாக மாற்றமுடியும்.

இதுபோலதான் காத‌லும். காதலை ஆக்கவோ அழிக்கவோ முடியாது. எல்லா உயிர்களிடத்தும் அன்பு செலுத்துங்கள்.

உங்கள் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்த்தவனாக உங்கள் ஸ்டார்ஜன்.


,

Post Comment

சென்னை டூ மதுரை - வழி: திருச்சி

அப்போது நான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் பிஎஸ்ஆர்பி தேர்வுக்காக சென்னை செல்ல ஆயுத்தமானேன். சென்னையில் எங்க மாமாவுடைய நண்பரின் மச்சான் வீடு இருந்ததினால் அவரது வீட்டில் தங்கி தேர்வு எழுத சென்றேன். திருநெல்வேலியிலிருந்து சென்னைக்கு அரசுவிரைவு போக்குவரத்துக் கழக பேருந்தில் பதிவு செய்து என்பயணத்தை தொடர்ந்தேன். வீடியோ பேருந்து என்றார்களே படம் போடுவார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். கயத்தார் தாண்டியதும் படம்போட கண்டக்டர் ஆயுத்தமானார். அப்பாடி இப்பவாவது படம் போடணுன்னு தோணிச்சே என்றபடி இருந்த நான் போட்ட படத்தை பார்த்ததும் அதிர்ந்துவிட்டேன். பார்த்தால், போனவாரம் சன்டிவியில் ஒளிபரப்பட்ட தெய்வவாக்கு படத்தை போட்டதும் கடுப்பாகி போனேன்.

ஓவர்டேக் செய்து போய்க்கொண்டிருந்த தனியார் சொகுசு பேருந்தில் புதியபடம் ஓடுவதை நினைத்து எனக்கு வயித்தெரிச்சலாக இருந்தது. சரி நமக்கு கொடுத்துவைத்தது அவ்வளவுதான் என்றபடி பயணத்தை தொடர்ந்தேன். சாத்தூர் அருகே ஹோட்டலுக்குள் பஸ் சென்றதும் நான் இறங்கவில்லை. எங்கப்பா ஜன்னத் ஹோட்டலில் வாங்கித்தந்த பிரியாணியை சாப்பிட்டேன்.

மதுரை வந்ததும் படமும் முடிந்தது; எல்லோரும் உறங்க ஆரம்பித்தார்கள். எனக்கு உறக்கம் வராமல் இருக்கமுடியவில்லை.

சிறிதுநேரம் உறங்கியும் சிறிதுநேரம் உறங்காமலும் என் பயணத்தை தொடர்ந்தேன். நான் முதல்தடவை சென்னைக்கு செல்வதால் இறங்கவேண்டிய இடம் தெரியாததால் கண்டக்டரிடம் சென்று இறங்கவேண்டிய இடத்தை சொன்னதும் கோபப்பட்டார். என்ன இவ்வளவுநேரம் தூங்கினாயா.. அந்த இடத்தை கடந்து நிறைய தூரம் வந்தாச்சி, சீக்கிரம் இறங்கு.. என்று எரிச்சலோடு இறக்கிவிட்டார். என்ன செய்ய.. சரின்னு இறங்கினேன்

இறங்கி விசாரித்ததில் நான் இருப்பது கிண்டிக்கு அருகில்.. ஆஹா ரொம்ப தூரம் வந்திட்டோமே.. தாம்பரத்திலிருந்து வேறு பஸ் ஏறி மாமாவின் நண்பருடைய மச்சான் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும். அவர் அரசு வேளாண் மையத்தில் அலுவலராக பணிபுரிந்து வருகிறார். தாம்பரத்திலிருந்து பஸ் ஏறி அவருடைய ஊர் ஸ்டாப் எது என்று தெரியாததால் கண்டக்டரிடம் அந்த ஸ்டாப் வந்ததும் என்னை இறக்கிவிட்டுட்டுங்க என்று கேட்டிருந்தேன். அவரும் சரி என்றார். நான் ஊர் வந்திருச்சா வந்திருச்சா என்று அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டிருந்ததால் அவர் இதாம்பா இறங்கிக்கோ என்று சொல்லி இறக்கிவிட்டுட்டார். இறங்கி விசாரித்ததும்தான் தெரிந்ததும் இரண்டு கிலோமீட்டருக்கு முன்னாடி இருந்த ஊரில் இற‌க்கி விட்டுட்டார்.

அடப்பாவி இப்படி பண்ணிட்டானே என்ற வருத்தத்தில் கால்வலிக்க நடந்தேன். பின்னர் உறவினரின் வீட்டின் வழி தேடி அவரது இல்லத்துக்கு சென்றேன். அவர்கள் என்னை நன்றாக உபசரித்ததார்கள். மறுநாள் காலையில் அவரே தேர்வு எழுதும் மையத்துக்கு அழைத்து சென்று விட்டுட்டு அவர் வேலைக்கு சென்றுவிட்டார். தேர்வு எழுதி முடிந்ததும் வீட்டுக்கு சென்று மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு நான் ஊருக்கு செல்கிறேன் என்று கிளம்பினேன்.

எப்பா.. இப்போ கிளம்பினால் எப்படி சரியாகும்.. இன்று இருந்துவிட்டு சுற்றிபார்த்துவிட்டு நாளைக்கு செல்லலாமே என்றார். இல்லசார். நா கிளம்புறேன். நான் நேரா திருநெல்வேலிக்கு செல்லலை. மதுரையில் உள்ள எங்கமாமி வீட்டுக்கு செல்கிறேன். அங்கு இப்போது கிளம்பினால்தான் இரவுக்குள் சென்றுவிடமுடியும் என்றதும் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் வழியனுப்பிவைத்தார்.

ரொம்ப தூரமாக இருந்த பூக்கடை பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு செல்லாமல் சோம்பேறியாக அதான் தாம்பரம் வழியாத்தான் எல்லா பஸ்ஸும் செல்லும், இங்கிருந்தே சென்றுவிடலாமே என்று தாம்பரத்தில் பஸ் ஏற காத்திருந்தேன்.

அங்கு நின்றிருந்த தனியார் சொகுசு பேருந்துகளில் ஆட்களை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் நிற்பதை பார்த்ததும் என்னிடம், நீ எங்கே போகணும் என்றதும் நான் மதுரைக்கு போகணும் என்றேன். உடனே அவர்கள் ஏறு..ஏறு.. மதுரைக்குதான் போறோம் என்றார்கள். அப்போது அந்த பஸ்ஸில் அப்போது வெளியான ஜீன்ஸ் படம்போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஜீன்ஸ் படம்பார்க்கும் ஆவலில் அந்த பஸ்ஸில் ஏறி உட்கார்ந்தேன்.

அந்த பஸ்பயணம் எனக்கு ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

எங்கமாமி அப்போதுதான் புதியவீட்டுக்கு குடித்தனம் சென்றிருந்தார்கள். நான் வரும்தகவல் அறிந்து என்னிடம் புதுவீட்டுக்கு வரும்வழியை சொல்லிருந்தார்கள். நான் ஏற்கனவே மதுரைக்கு அடிக்கடி சென்றிருந்ததால் எல்லா ஏரியாவும் தெரியும் அந்த நம்பிக்கையில் நான் வந்துடுவேன் என்று சொல்லிருந்தேன்.

இரவு 7மணி இருக்கும்.. பஸ் திருச்சியை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தது. சமயபுரம், மலைக்கோட்டை, தென்னூர் வழியாகசென்றதால் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மதுரைக்கு பஸ் செல்வதானால் பைபாஸ் வழியாத்தானே போகணும் என்ற சந்தேகம் இருந்தது. ஒருவேளை ஆட்கள் ஏற்றிக்கொள்ள திருச்சிக்குள் செல்கிறதுபோல என்று நினைத்துகொண்டேன். பஸ்ஸிலிருந்து ஆட்கள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் பஸ்ஸின் உள்ளே உட்கார்ந்து கொண்டு வெளியில் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது கண்டக்டர் என்னை பார்த்து ஏய் தம்பி.. இறங்கு இறங்கு.. என்று சொன்னதும் எனக்கு அதிர்ச்சியானது. நா எதுக்கு இறங்கணும்., நா மதுரைக்குதான் செல்கிறேன்., இறங்கமாட்டேன் என்று கூறினேன். அதற்கு அவன் இந்தபஸ் திருச்சிவரைக்கும்தான் போகும் என்றுதும் எனக்கு வந்ததே கோபம். நீ எப்படி என்னை ஏமாத்தி பஸ்ல ஏத்தலாம். நீ திருச்சிவரைக்கும்தான் போகுமுன்னு முதல்லயே சொல்லிருக்கலாமே.. எனக்கு எவ்வளவு அலைச்சல். நான் திட்டமிட்டிருந்த‌ நேரத்தில் மதுரைக்கு சென்றிருப்பேனே.. சே.. என்ன மனுசன்நீ.. என்ன நினைச்சிக்கிட்டு இருக்கே.. என்று அவனிடம் சண்டையிட்டேன்.

சரி சரி ரொம்ப பேசாதே.. இந்தாப்புடி மீதி ரூபா.. இந்தாருக்கு பஸ்ஸ்டாண்ட். பஸ்ஏறி மதுரைக்குப்போ.. அப்புறம் இவர் திருநெல்வேலிக்கு போகணுமாம். அவரை திருநெல்வேலிக்கு பஸ் ஏற்றிவிடு என்றதும் அவனுக்கும் எனக்கும் வாக்குவாதமானது. அங்கிருந்தவர்கள் சமாதானம் செய்துவைத்தார்கள். தம்பி எப்போதும் இவங்க இப்படித்தான் பண்ணுவாங்க. தனியார் பஸ்ஸை நம்பவே கூடாது. சென்னையிலிருந்து வரும்ஆட்களை எல்லாஊருக்கும்போகுமுன்னு சொல்லி ஏற்றி இங்கவந்து இறக்கிவிட்டுடுவாங்க. சரி நீங்க ஊருக்குபோங்க என்று அங்கிருந்தவர் என்னிடம் கூறினார்.

என்னுடன் பயணம் செய்தவரையும் கண்டக்டர் ஏமாத்திட்டான். அவர் சென்னையில் ஒரு கம்பெனியில் சேல்ஸ் மேனேஜராக வேலைபார்த்து வருகிறார். அவருக்கு சொந்த ஊர் பெங்களூராம். வேலைவிசயமாக திருநெல்வேலிக்கு செல்கிறாராம். எனக்கு வழிதெரியாது; நீங்கதான் எனக்கு வழிகாட்டணும்; என்னை திருநெல்வேலி பஸ்ஸில் ஏற்றிவிடுங்க என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

பஸ்ஸ்டாண்டில் மதுரைக்கு செல்லும் பஸ் அந்தநேரத்தில் இல்லை. திருநெல்வேலிக்கும் பஸ் எதுவும் இல்லை. என்னடா செய்றது என்று யோசித்தேன். ஒரே ஒரு பஸ் நாகர்கோவிலுக்கு விரைவு பேருந்து மட்டும் இருந்தது. அதில் டிக்கெட் கிடைக்குமா என்று விசாரித்தேன். என்கூட வந்தவருக்கு திருநெல்வேலி செல்லணுமென்று டிக்கெட் கேட்டேன். அப்படியே நான் மதுரைக்கு போகணும் எனக்கும் டிக்கெட் வேணும் என்று கேட்டேன். அதற்கு பஸ்பூத் அலுவலர்., டிக்கெட்ல்லாம் புல்லாகிருச்சே.. முடியாது., வேற பஸ்ஸுக்கு டிரை பண்ணுங்க‌ என்றார்.

சிறிதுநேரம் கழித்து பஸ்பூத் அலுவலர் யோசனை செய்து, சரிப்பா அவருக்கு ஒரு சீட் ஒதுக்கித்தாரேன் என்றார். நான் உடனே, அவர் என்சகோதரர். அவருக்கும் எனக்கும் டிக்கெட் வேணும்., நாங்க இரண்டுபேரும் ஒண்ணாத்தான் போவோம். தயவுசெய்து டிக்கெட் தாங்க‌ என்று கேட்டேன். பின்னர் ஒருவழியாக அவர் எனக்கும் டிக்கெட் தர சம்மதித்தார். எனக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இரவு 9 மணிக்கு பஸ் கிளம்பியது.

சிறிதுநேரம் கழித்து ஒரு சாப்பிடுவதுக்கு ஹோட்டலுக்குள் பஸ் சென்றதும் அங்கே இருவரும் சாப்பிட்டோம். ஒரு செட் தோசைக்கும் சின்ன கப்பில் சிக்கனுக்கும் ஒரு ஆளுக்கு 90 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டார்கள். என்ன செய்வது?..

பஸ் மதுரையை நெருங்கியதும் கண்டக்டரிடம் என்னை கோரிப்பாளையம் தேவர் சிலை திருப்பத்தில் இறக்கிவிடுங்க என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் அதெல்லாம் முடியாது. உனக்காகத்தான் மதுரையில் பஸ்ஸை நிறுத்திறேன். அண்ணா பஸ்நிலையத்தில் இறங்கிக்கோ என்றதும் அவருக்கு நன்றிசொல்லிட்டு என்னுடன் பயணம் செய்தவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினேன்.

அண்ணா பஸ்நிலையத்திலிருந்து கோரிப்பாளையத்துக்கு சுமார் 4 கிலோமீட்டர் இருக்கும். பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கிய நேரம் நள்ளிரவு 11.40 மணி இருக்கும். கோரிப்பாளையத்தில் மாமிவீடு இருக்கும் தெருவுக்கு நடந்துவர 30 நிமிடம் ஆனது. மணி 12.10 இருக்கும். தெருவே உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. மாமி மாடியில் உள்ள வீட்டில் குடியிருப்பதாக சொன்னதால் எது என்று சரியாக தெரிவில்லை. திறந்திருந்த வீடுகளில் நான் மாமியின் பெயரும், மாமா பெயரையும் அவர் பணிபுரியும் விபரங்களையும் கூறி கேட்டேன். யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவர்கள் இரண்டுநாட்களுக்கு முன்னாடிதான் இந்த பகுதிக்கு குடிவந்திருந்ததால் அவர்களை பற்றிய விபரங்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

மணிவேறு 12 தாண்டிருச்சி.. எப்படி கண்டுபிடிக்கப்போறோம்; என்ன நடக்கப்போகுதோ என்று மனது திக்திக் என்றது. வீட்டை கண்டுபிடிக்கும் வழி தெரியவில்லை. எப்படியாவது கண்டுபிடிச்சிரலாம் என்று தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு மாடியில் குடியிருக்கும் வீடுகளை தட்டி விபரங்கள் கேட்டேன்.

அப்போது ஒரு வீட்டில் சென்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த வீட்டில் உள்ளவர்கள் பேய்தான் கதவை தட்டுகிறது என்று நினைத்து ஒரு கட்டையை படிகளில் உருட்டிவிட்டனர். உடனே நான் பயந்துபோய் ஓடிவிட்டேன். பின்னர் ஒரு வீட்டில் கேட்கும்போது ஆமா அவர்களை எனக்கு தெரியுமே என்று அந்த வீட்டில் உள்ளவர்கள் சொன்னதும்தான் நிம்மதியானது.

அவர் மாமாவின் வீட்டைக்காண்பித்ததும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது. அவருக்கு நன்றி சொன்னேன். மாமா.. மாமி.. நா சேக் வந்திருக்கேன் என்றதும் அவர்கள் உடனே கதவை திறந்தார்கள்.

மறுநாள் காலையில் நான் நடந்தவற்றை சொன்னதும் மாமி பசங்க, "நல்லவேளை மச்சான் அந்த வீட்டுக்காரய்ங்க உங்கள கட்டையால அடிக்காம விட்டாங்களே" என்று சொல்லி எல்லோரும் சிரித்து மகிழ்ந்தோம்.


***************



இந்த இடுகையை குட்பிளாக்ஸ் பகுதியில் தேர்ந்தெடுத்த யூத்புல் விகடன் ஆசிரியர் அவர்களுக்கும் விகடன் குழுவினருக்கும் என் நன்றிகள்.

,

Post Comment

ப்ளாக்கரான புளிமூட்டை புண்ணியகோடி 2

முதல் பாகம் படித்துவிட்டு தொடருங்கள்.

குப்பன்னாபுரம் பண்ணையார் பங்களா.. ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடிருந்தது. பண்ணையார் புளிமூட்டை புண்ணியக்கோடி பங்களாவின் பால்கனியிலிருந்து கணக்காப்பிள்ளை முத்து கீழே எட்டிப்பார்த்தான்.. “ஏயப்பா.. எம்பூட்டு தலைங்க.. அய்யா அய்யா எல்லாரும் வந்துப்புட்டாங்க.. நீங்க வாங்க” என்று பண்ணையாரை முத்து அழைத்தான்.

பண்ணையார் வந்து தலைகாட்டியதும் அங்கு ஏற்பட்ட பெரும் கூச்சல் டவுனுக்கே கேட்டுருக்கும். அம்பூட்டு சத்தம்.

“அய்யா எல்லாத்தையும் வரிசையில நிக்கவச்சிருக்கேன்.. பட்டணத்துலருந்து வந்தவுகள அந்த அறையில தங்கவச்சிருக்கேன்.. நீங்க வந்து என்னன்னு விசாரிச்சிங்கன்னா மேக்கொண்டு ஆகிறத பாத்துப்புடலாம்” என்று முத்து அழைத்தான்.

"வாங்க வாங்க எல்லோரும் வாங்க வாத்தியாருங்களா.. சாப்பிட்டீங்களா.. எதுவும் குறவிருந்த சொல்லுங்க.. நம்ம ஊரு பயலுகளுக்கு கம்பூட்டருன்னு இருக்காம்ல.. அத சொல்லிக்கொடுக்கலாம்ன்னு இருக்கேன். நீங்க அவனுவளுக்கு நல்லா சொல்லிக்கொடுங்க.. அப்புறம் நமக்கொரு ஆசங்க.. அது உலகம்பூராவும் பேமஸ்ஸாகனும்ன்னு.. அதுக்கு நம்ம கணக்காப்பிள்ளை முத்து சொன்னானுங்க.. ஏதோ ப்ளாக்ன்னு இருக்காம்ல.. அதுல எழுதுனா பேமஸ்ஸாகிரலாமுல்ல., அதான் உங்கமூலமா நம்ம காட்டுமேட்டுல திரிஞ்ச நம்ம பயலுகளுக்கு படிப்பு சொல்லிக்கொடுக்கலாம்ன்னு உங்கள அழைச்சிருக்கேன்.. நீங்களும் அவனுவளுக்கு சொல்லிக்கொடுத்து எழுத வச்சீங்கன்னா உங்களுக்கு ரொம்ப கடமபட்டவனா இருப்பேனுங்க..." என்று பண்ணையார் பட்டணத்துலருந்து வந்த ஆசிரியர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

அதற்கு அவர்கள் எல்லாம் நல்ல யோசனைதான் அய்யா.. நீங்க அவர்களுக்கு வேண்டியதையும், எங்களுக்கு தேவையானதையும் செய்து கொடுத்திருங்க.. பேஸ்ஸா பண்ணிடலாம். அதுக்கு முன்னாடி அவர்கள் ஏதாவது நாலெழுத்து படிச்சவங்களா இருக்கணும். ஏன்னா நாங்க சொல்லிக்கொடுக்கிறத ஓரளவாவது புரிஞ்சிக்கணுமில்லையா. அதுக்கு தான் ஒரு எட்டாம்கிளாஸ் வரைக்குமாவது படிச்சிருந்தா நல்லாருக்கும்ன்னு நினைக்கிறோம் என்று ஆசிரியர்களில் ஒருவர் பண்ணையாரிடம் சொன்னார்.

எனக்கு ஒரு எலவும் தெரியாதுங்க.. உங்களுக்கு என்னன்ன தேவைப்படுதுங்களோ அத கூச்சப்படாம கேளுங்க வாத்தியாரே.. அவனுவள்ல யாரு யாரு சரியா வர்றானுகளோ அவனுவளுக்கு சொல்லிக்கொடுங்க.. அப்புறம் மேக்கொண்டு ஆவுறத பாக்கலாமுங்க என்று பண்ணையார் சொன்னார்.

உடனே ஆசிரியர்கள் வந்திருந்த அத்தனை பேர்களிடமும் விசாரித்து மூன்று பேரை தேர்வு செய்தார்கள். அய்யா ஒரு மூணு பேர தேர்ந்தெடுத்திருக்கோம் என்று ஆசிரியர் சொன்னார்.

அதற்கு பண்ணையார் சரிங்க அப்ப அந்த மூணுபேருக்கு சொல்லிக்கொடுங்க.. மத்த பசங்களும் பண்ணையார் வேலைத்தருவாருன்னு என்னை நம்பி வந்திட்டானுங்க.. நா அரசாங்கத்துல சொல்லி அவனுவளுக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டி இலவசமா படிக்கவைக்கலாமுன்னு இருக்கேன். அதுப்போக நல்லா படிக்கிற பயலுகளுக்கு வேலையும் கொடுக்கலாமுன்னு இருக்கேன் என்ன நா சொல்றது சரிதானுங்களே!! என்ற பண்ணையாரை அவர்கள் இந்த காலத்துலயும் இப்படி ஒரு மனிதரா என்று வியந்தார்கள்.

************

தேர்வு செய்யப்பட்ட அந்த மூன்றுபேரையும் கூப்பிட்டு உங்க பேரென்னல்ல., எந்த ஊருன்னு சொல்லுல என்று கேட்டார். அய்யா கும்புடுறேனுங்க.. என்பேரு மாரிமுத்துங்க ஊரு கோடகநல்லூருங்க.. அய்யா என்பேரு கண்ணாயிரமுங்க; ஊரு தெக்குபட்டிங்க.. அய்யா என்பேரு கருப்பையாங்க ; ஊரு அலிய்யாண்டியபுரமுங்க (அழகியபாண்டியபுரம்).

அட அப்படியால்ல.. நல்லா படிக்கணுமுல்ல என்ன.. வாத்தியாருங்க சொல்லிக்கொடுக்கிறத கவனமா கேட்டு படிச்சி பெரியாளா வரணும் என்ன.. சரியாலே.. என்று சொல்லி பண்ணையார் தோட்டத்துக்கு கணக்காப்பிள்ளை முத்துவுடன் சென்றார்.

*********

ஆசிரியர்கள் அந்த மூன்றுபேருக்கும் கம்பியூட்டர் படிப்பு நன்றாக சொல்லிக்கொடுத்தார்கள். அவர்களும் ஆர்வமுடன் கற்றுக்கொண்டனர். ஆசிரியர்கள் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுதான் கிராமத்து மாணவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தனர். இதை கற்றுக்கொடுக்க ஒரு ஆறு ஏழு மாதமானது. பண்ணையாருக்கு மகிழ்ச்சி தாளவில்லை. நம்ம கனவு பலிக்கப்போவதை எண்ணி பேரூவகை அடைந்தார்.

ஒரு நல்லநாளா பார்த்து பண்ணையார் பளாக் ஆரம்பித்தார். ப்ளாக் பெயர் புளிமூட்டை. புரோபைல் பெயர் புண்ணியகோடி என்று ஆரம்பித்தாயிற்று.

முதல் இடுகை : அறிமுகம்

அய்யா எல்லோருக்கும் வணக்கமுங்க., நான் நெல்லை ஜில்லாவுல இருக்கிற கோனூர் ஊராட்சி ஒன்றிய தலைவரா இருக்கேனுங்க.. இப்போதான் எழுத ஆரம்பிச்சிருக்கேனுங்க.. அல்லாரும் என்னோட வலைப்பூக்கு வந்து ஆதரவு கொடுக்கமுன்னு உங்களயெல்லாம் அன்போடும் பாசத்தோடும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இப்படிக்கு

உங்கள் புளிமூட்டை புண்ணியக்கோடி.

கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர்கள் தம் கடமைமுடிந்துவிட்டதென தத்தம் ஊர்களுக்கு சென்றுவிட்டனர்.

இதனைப்படித்த எல்லோரும் அட இதுயாரு புதுசா இருக்கு என்று தினமும் வருகைத்தர வருகைத்தர ஹிட்ஸ் கூடிக்கொண்டே இருந்தது. பண்ணையாருக்கு மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பண்ணையாரும் தினமும் ஒரு இடுகை அந்த பயலுகளைவைத்து எழுதி ஹிட்ஸ் வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவனுவளும் சளைக்காமல் எழுதித் தள்ளினர்.

நாளாகநாளாக பண்ணையாரின் அலும்பல் தாங்கமுடியவில்லை. அவருடைய எல்லா இடுகைகளும் பெரிய அளவில் பேசப்பட்டன. எப்பப்பார்த்தாலும் பண்ணையாருக்கு ப்ளாக் பற்றிய சிந்தனைகள்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கணக்குவரவு செலவெல்லாம் மறந்துபோனது. தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து இன்னைக்கி எத்தனபேர் வந்திருக்காங்க.., எத்தனபேரு கருத்து சொல்லிருக்காங்க‌.. எத்தனபேர் பாலோயரா ஆகிருக்காங்க என்று கணக்குபண்ண ஆரம்பித்தார். மனைவி, மக்கள், குடும்பம், சொந்தக்காரர் எல்லோருக்கும் பண்ணையார் இப்படி இருப்பது பிடிக்கவில்லை. மிகவும் வருந்தினர். எப்படி இவரை திருத்துவது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

********

இப்படியே சிலமாதங்கள் ஓடின. அவரது பக்கத்துக்கு வருபவர்கள் எண்ணிக்கை நாளாகநாளாக குறைந்துகொண்டே இருந்தது. பண்ணையாருக்கு ரொம்ப கவலையாக இருந்தது. எப்பப்பார்த்தாலும் வலையில் இருப்பது, எழுதிக்கொடுக்கும் பயலுகளுக்கு அலுப்புத்தட்டியது. தினமும் புதுசுபுதுசா யோசிக்கிறது நல்லாருந்தாலும் நாளாகநாளாக ஆர்வம் குறைந்துகொண்டே போனது.

ஒருநாள் அந்த பசங்க மூன்றுபேரும் பண்ணையாரிடம் சென்று, "அய்யா!.. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலீங்க.. எங்கோ காட்டுமேட்டுல சுத்திட்டிருந்த எங்களுக்கு படிப்பு சொல்லிக்கொடுத்து கம்பூட்டர் கத்துக்கொடுத்து எங்களை அறிவுப்பாதையில் அழைத்து சென்றீர்கள். தினமும் புதியபுதிய விசயங்களை தேடிச்சென்றதால் எங்களுக்கு அறிவு வளம் பெற்றது. இதுக்கு உங்களுக்கு எம்பூட்டு நன்றி சொன்னாலும் ஈடுஇணையாகாது. நீங்க என்றென்றும் நல்லாருக்கணும்.. ஆனால் இந்த ப்ளாக் தொடர்ந்து எங்களால் எழுத முடியவில்லை. நாங்க போயிட்டுவாரோம்" என்று அவருடைய பதிலை என்னன்னு கேக்காம ஒரே ஓட்டமாக ஓடிட்டாங்க.

"அடப்பாவிப்பயலுகளா.. என்ன இப்படி நட்டாத்துல உட்டுட்டு போயிட்டீங்களேல்ல.. போங்கடா போக்கத்த பயலுகளா.. நானே எழுதுவேம்ல.. என்ன எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சீங்களா.." என்று திட்டியவண்ணம் அவருக்கு தோணியதை எழுதினார்.

மறுநாள் அவருடைய வலைப்பக்கத்தை திறந்து பார்த்தால் எல்லோரும் கும்மியடித்து, "மவனே!! இனிமே பதிவுன்னு எழுத ஆரம்பிச்சே அப்பறம் நடக்கிறதேவேற" என்று திட்டிதீர்த்திருந்தார்கள்.

"அப்படி நான் என்ன எழுதிட்டேன்னு இந்தவாங்கு வாங்குறானுவ.. வேணான்டா சாமி.. இந்த பதிவுலகமே வேணான்டா அப்பா.. பேரும்வேணாம் புகழும்வேணாம்.. இருக்கிற பேரே போதும்டா சாமி.." என்று தலையில் கைவைத்து உக்கார்ந்தவர்தான் இன்னக்கிவரைக்கும் பதிவு பக்கமே எட்டிப்பார்க்கலை.


***************

அன்புள்ள நண்பர்களே!! இந்த கதையின் நீளம் கருதி இரண்டு பாகமாக வெளியிட்டுள்ளேன்.

,

Post Comment

ப்ளாக்கரான புளிமூட்டை புண்ணியகோடி

“டும்..டும்டும்... டுன்டும் டும்..” என்று சத்தம் கேட்டவுடன் கோடகநல்லூர் சனமெல்லாம் என்னஏதோன்னு டீக்கடை பெஞ்சில் வெட்டிப்பேச்சி பேசிக்கிட்டிருந்த பெருசிலேருந்து சிறிசுவரைக்கும் கொட்டுஅடிப்பவனை சுற்றி கூடிட்டாங்க. சின்னசிறிசுகளுக்கு கொட்டுஅடிப்பவனை கண்டதும் சந்தோசம் தாங்கவில்லை. ஏய்ய்..ஹெஹெ.. ஏய் என்று ஒரேசத்தம். அடுப்படியில மண் அடுப்புல ஈரவிறகையும் எரியவைத்து சோறாக்கிக்கிட்டிருந்த பொம்பளைங்களும் அப்படி அப்படியே போட்டு ஆலமரத்தடிக்கு வந்துட்டாங்க..

“ஏலேய் அய்யா..என்ன சேதி கொண்டுவந்திருக்கலே..” என்று ஒரு பெருசின் குரல் டும்டும்..டுன்டும்..டும் என்ற சத்தத்தில் காணாமல் போனது. “இதனால சுத்துப்பட்டி சாதிசனத்துக்கு தெரிவிக்கிறது என்னன்னா.. நம்ம கோனூர் பண்ணையார் புளிமூட்டை புண்ணியகோடி வேலைக்கி ஆளெடுக்கிறவ.. இங்க காடுமேட்டெல்லாம் சுத்தி அப்பன் ஆத்தாட்ட திட்டுவாங்கிக்கிட்டு இருக்கிற பயலுக.. வயசுபுள்ளைங்கள சுத்திசுத்தி வந்து வாங்கிகட்டிகிட்டு இருக்கிற பயலுகளும் அங்க வந்துசேருங்கல.. அப்பன் ஆத்தாக்களே!!.. அடம்புடிக்கிற பயலுகளை பொடதியில தட்டி அனுப்பிவைங்க ஆத்தாமார்களே.. அவங்கனுக பொஞ்சாதிகளே.. அனுப்பி வைங்கோ.. குப்பன்னாபுரத்து பண்ணையாரோட பங்களாவுக்கு வந்திருங்க சாமியோவ்..டும் டும்.. டும்டும்..”

“எலேய் நல்லசெய்தி சொல்லிருக்கலே.. காடுமேடெல்லாம் திரிஞ்சிகிட்டு இருக்கிற பயலுக புத்திவந்து பொழைக்க நல்ல விசயமுல்ல.. அப்படி என்னவேலைல்ல நம்ம அய்யா கொடுக்கிறாவ..” என்று மணியக்காரர் கேட்க..
“அய்யா.. நல்லா கேட்டுக்கோங்க.. பண்ணையார் கம்பூட்டர்ன்னு எதோ இருக்காம்ல.. அத சொல்லிக்கொடுத்து வேலையும் கொடுக்கிறதா சொல்லிருக்காவ...டும்டும்.. நா இன்னும் நாலுஊருக்கு போவனும் வர்றேன் சாமியோ..” என்று சொல்லிக்கொண்டே போனான்.

************

கோனூர் ஊராட்சி ஒன்றியத்துக்கு கடந்த 10 வருசமா தலைவரா இருக்கிற பண்ணையார் புளிமூட்டை புண்ணியக்கோடிக்கு சொத்துபத்துன்னு தோட்டம்துரவுன்னு ஏகப்பட்டது நிறைய கணக்குவழக்கில்லாம இருக்கு. அவருக்கு ஒரு ஆசை மனசுக்குள்ள இருந்துகிட்டு அரிச்சிக்கிட்டு இருக்கு.. பேரன்பேத்தி எடுத்த பொறவும் அவரோட ஆசை மாறவேஇல்லை. நாமளும் இந்த உலகத்துல பேமஸ்ஸாகனும்கிற ஆசை அவர் யோசித்து யோசித்து இருக்கிற மண்டமசிரெல்லாம் காணாம போயிருச்சி..

“அய்யா என்ன இதுக்கெல்லாம் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கீக..பாருங்க தலையில ஒரு மசிரையும் காணல..” என்றான் அவரிடம் வேலைபார்க்கும் கணக்காப்பிள்ளை முத்து. “எலேய்.. என்ன எகத்தாளமா போடுற.. இருஇரு உன்ன அப்புறமா கவனிக்கிறேன்..” என்றார் பண்ணையார். “அய்யா.. கோவிக்கிறாதீக.. நா உண்மையத்தான் சொன்னேன். இந்த சுத்துப்பட்டியில உங்கள அடிக்கிறதுக்கு ஆளே இல்லைன்னு பேசிக்கிறாக.. நீங்க பெருசா கவலப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கீக” என்றான் முத்து. “எல.. இந்த சுத்துப்பட்டிக்கெல்லாம் என்னைய தெரியலாம். ஆனா உலகம்பூராவும் என்பேரு தெரிஞ்சி நா பேமஸ்ஸாகனும்.. அதுக்கு எதாவது வழியிருந்தா சொல்லுலே..” என்றார் புண்ணியக்கோடி.

“அட இதான் விசயமுங்களா.. நானும் என்னவோஏதோன்னு பதறில்ல போயிட்டேன். நல்லா சொன்னீக அய்யா.. இப்போ பதிவுலகம்னு ஒண்ணு இருக்கு.. அங்க நீங்க ப்ளாக் ஆரம்பிச்சி எழுத ஆரம்பிச்சிகன்னா போதும். ஹிட்டு தானா ஆயிரும். நீங்களும் உலகம்பூராவும் பேமஸ்ஸாகிருவீங்க பாருங்க” என்றான் முத்து. “அட அப்படியால்ல முத்து.. நல்லவாக்கு சொன்னேல.. ஆமா அதன்ன பிளேக்கு பிளேக் நோயால்ல அது..” என்ற பண்ணையாருக்கு “அய்யா என்னஇது ரொம்ப வெள்ளந்தியா இருக்கீக.. அதுபேரு பிளேக் இல்ல ப்ளாக். அதுல தினமும் பதிவபோட்டீங்கன்னா போதும்.. ஒருநா கத கட்டுர, கவித, சமையல்குறிப்புகள், அழகுகுறிப்புகள், சமுதாயத்துல நடக்கிற பிரச்சனைகள், அரசியல் சம்பவங்கள், நக்கலா நகைச்சுவை இப்படின்னு எழுத ஆரம்பிச்சீங்கன்னா நீங்க உலகாளவுல பேமஸ்ஸாகிருவீக.. என்ன அய்யா நா
சொல்றது விளங்கிச்சா..” என்று அவன் சொல்லசொல்ல ஆன்னு வாய்மூடாம பண்ணையார் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

“எலே இதுல எதுவும் எகத்தாளமில்லையே..ஆமா நா கைநாட்டாச்சே எப்படில்ல நீ சொன்னமாதிரியெல்லாம் எழுவுறது.. ஒண்ணும் புரியலியே..” என்றார் அப்பாவியாக. “அய்யா ஒண்ணும் கவலப்படாதீக.. நீங்க எழுதவேணா., ஆளவச்சி எழுத வச்சிட்டாப்போச்சி.. பட்டணத்துலருந்து நாலெழுத்து படிச்ச கம்பூட்டர் தெரிஞ்ச ஆளுகளவச்சி எழுதிட்டீங்கன்னா போதும். அவுக எழுதிருவாக.. என்ன சரியா” என்றான் முத்து. “எலேய்.. படிச்ச ஆளுகலெல்லாம் வேணாமுல்ல.. நம்ம சுத்துப்பட்டில உள்ள பயலுவல கூட்டியாந்து எழுத வச்சா.,நம்ம சுத்துப்பட்டி சனங்கல்லாம் என்னைய பெருசா பேசுவாங்க.. அப்படியே அவங்களுக்கும் வேலை கொடுத்தமாதிரியும் இருக்கும் பேரும் கிடைச்சமாதிரியும் இருக்குமுல்ல என்ன நா சொல்றது” என்றார் பண்ணையார்.

“அய்யா நீங்க சொல்றது வாஸ்தவந்தான். ஆனா நம்ம பயலுவ நாலெழுத்து படிச்சவங்களா.. எல்லாம் உங்களமாதிரி கைநாட்டு பயலுவ.. அவனுவளப்போயி எழுத சொல்றீங்களே இதெல்லாம் சரியாவராதய்யா.. அவனுவளுக்கு கம்பூட்டர பத்தி ஒரு எலவும் தெரியாதே.. எப்படி எழுதுவானுக.. நல்லா நாலுக்குமூணு தடவ யோசிச்சிக்கிருங்க” என்றான் முத்து.

“சரியா வரும்லே.. நம்ம பயலுக காட்டுலேயும் மேட்டுலேயும் திரியிறானுக.. அவனுகள படிக்கவச்சா அவனுகளுக்கும் பொரோசனமாஇருக்கும்; நமக்கும் பொரோசனமா இருக்கும்ல... என்ன ஆனாலும் சரி அவனுக படிக்கவச்சி அதன்ன சொன்னே பிளேக்கோ ப்ளாக்கோ அத எழுத வைக்கப்போறோன்ல..சரியா..” என்றார். “சரி அய்யா.. உங்க இஷ்டம்போல செய்யுங்க.. ஆமா பயலுவலுக்கு கம்பூட்டர் சொல்லிக்கொடுக்கணுமே அதுக்கு..” என்று முத்து சொல்லிமுடிக்குமுன் பண்ணையார் “எலேய் பட்டணத்துலருந்து நாலெழுத்து படிச்ச கம்பூட்டரு சொல்லிக்கொடுக்குற‌ ஆளுகள கூட்டியாந்துரு.. சுத்துப்பட்டிக்கெல்லாம் தண்டோரா போட்டு சொல்ல சொல்லிருலே.. என்ன நா சொல்ரது காதுல விழுதா” என்று சொன்னபடி செழியநல்லூருக்கு பஞ்சாயத்து பண்ண கிளம்பினார். ஹூம் ஹூம் இதெல்லாம் எங்கப்போயி முடியப்போவுதோ என்றபடி முத்து சென்றான்.

*********

எல்லா ஊர்லருந்தும் பயலுக பண்ணையார் கொடுக்கிற வேலைக்கு ஆர்வத்துடன் கிளம்பினாங்க. சுத்துப்பட்டி பதினெட்டுபட்டி சனமெல்லாம் வாய்நிறைய பண்ணையார் நல்லாருக்கன்னு வாழ்த்தினாங்க..

அப்பன்பாட்டன் சொத்தை உக்கார்ந்து தின்னு கரைச்சி., ஏழபாழைங்க வயித்துல அடிச்சி சொத்த அபகரிச்சி., எப்பப்பார்த்தாலும் வெட்டுகுத்து, வெட்டிபேச்சி, சினிமா கூத்துன்னு பண்ணையாருங்க திரிஞ்ச காலமெல்லாம் போயி மக்களுக்கு நல்லது செய்யனுன்னு நினைக்கிற நம்ம பண்ணையார மாதிரி ஊர்உலகத்துல இப்பூடி ஒரு மனுசாளு இருந்தா நாங்கெல்லாம் முன்னேறி நாடும் முன்னேறிருமே என்று வாயிலிருந்து மட்டுமல்லாமல் மனதார உள்ளக்கிடப்பிலிருந்து வரும் இவர்களின் வார்த்தைகளுக்கு அபார சக்தி உண்டு.

“பண்ணையார் வேலைக்கு ஆளெடுத்தாலும் எடுத்தாரு.. இந்த பயலுக காட்டுற அலம்பலுக்கு மட்டும் குறச்சலில்லே.. எலேய்.. என்ன தெனவெடுத்துப்போயி அலையாதீகலே.. என்னமோ திருநெல்வேலி ஜில்லா கலக்கிடரு வேலைக்கி போறமாதிரிதான்.. போலே..போ கீழ மண்ணப்பாத்துபோலே.. என்னமோ ஆகாசத்துல பறக்குறமாதிரிதான்” என்று பெருசுகள் அங்கலாய்த்துக் கொண்டிருந்தனர். “ஏய் பெருசுகளா.. ஆமா நாங்கஅப்படித்தான்.. இப்ப என்னா செய்யனுங்கிறீக.. பொறாமைபிடிச்சவங்க” என்று பயலுக சிலிப்பிக்கொண்டு திரிந்தாங்க..


தொடரும்...

**********

Post Comment

தங்க ராஜா - தொடர் இடுகை

ஸாதிகா அக்கா என்னை ஒரு தொடர் இடுகைக்கு அழைத்திருந்தார். அவருக்கு என் நன்றிகள்.


ஒரு பெரிய தங்க கடையில் உள்ளே நுழைந்து வேண்டிய மட்டும் ஃப்ரீயாக அள்ளிக்கொளுங்கள் எனும் பொழுது வரும் ஸ்டார்ஜனின் அனுபவம்..


* முதலில் எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கும்.

* இப்போது தங்கம் விற்கும் விலையில் ஒரு பெரிய தங்கநகை கடையில் எல்லாம் ப்ரீயா கிடைக்குதுன்னா கேட்கவா வேணும். ஆனந்தம் ஆனந்தம்.

* தங்கநகைக் கடையில் ப்ரீயாக என்றால் நான் அந்த நகையில் உள்ள எல்லாவற்றையும் நானே எடுத்துக் கொள்வேன்.

* நான் கடையில் உள்ள எல்லாத்தையும் எடுத்தப்பிறகு கடைக்காரரிடமிருந்து கடையை வாங்கிக் கொள்வேன்.

* என்மனைவி, எங்கம்மா, என்தங்கைக்கு வேண்டியதை மட்டும் கொடுப்பேன்.

* கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்கும் ஏழைஎளியவங்களுக்கும் விலையை குறைத்து கொடுப்பேன். செய்கூலி, சேதாரத்தில் நியாயமாக உள்ள ப்ரசன்டேஜ் மட்டும் அவர்களிடம் வாங்குவேன்.

* எல்லோரும் தங்கம் வாங்கவேண்டும்; கனவு நனவாகவேண்டும். விலையை குறைக்க தங்க நகைக்கடை உரிமையாளர் கூட்டத்தில் வலியுறுத்துவேன்.

* நகைக்கடையில் குறைந்த சம்பளத்துக்கு வேலைக்கு செல்லும் இளம்பெண்களை வேலைக்கு வைத்துக் கொள்ளமாட்டேன். கஷ்டப்படும் குடும்பங்களுக்கு என்னால் இயன்ற உதவிகளை செய்வேன்.

* அந்த பெண்கள் படித்து வாழ்க்கையில் முன்னேறவேண்டும். ட்ரஸ்ட் ஆரம்பித்து அவர்கள் படிக்க வழிசெய்வேன்.

* வலைஉலக நட்புகளுக்கு செய்கூலி,சேதாரம் இல்லாமல் விற்பனை செய்வேன்.

* கலப்படமில்லாத சுத்தமான தங்க நகைகளைதான் விற்பனை செய்வேன். அநியாயவிலைக்கு நகைகளை விற்கமாட்டேன்.

* இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துவேன்.


**************



இந்த இடுகையை குட்பிளாக்ஸ் பகுதியில் தேர்ந்தெடுத்த யூத்புல் விகடன் ஆசிரியர் அவர்களுக்கும் விகடன் குழுவினருக்கும் என் நன்றிகள்.

,

Post Comment

காட்டுக்குள் ஸ்டார்ஜன் 2

முதல்பாகம் படித்துவிட்டு தொடருங்கள்.

தூரத்தில் எதோ ஒளி தெரிந்ததும் அங்கு என்கால்கள் நடந்தது. அருகில் சென்று பார்த்த எனக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அது சுடுகாடு. ஆஹா அப்போ அருகில் கண்டிப்பாக ஒரு ஊர் இருக்கும் என்னும்போது முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. கொஞ்சதூரம் போனதும் ஒரு தடாகத்தை பார்த்தவுடனே தண்ணீரை அள்ளிஅள்ளி ஆசைதீர குடித்ததும் என் களைப்பு நீங்கியது ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது.

தண்ணீரை கண்ட ஆனந்தத்தில் திளைத்திருக்கும்போது முதுகில் பலமான அடி விழுந்ததில் அதிர்ந்துபோய் பின்னால் திரும்பிப்பார்த்தால்., என்னை சுற்றி நாலைந்துபேர் நின்றிருந்தார்கள். உடனே நான், "ஏண்டா என்னை அடித்தீர்கள்" என்று கோபமாக அவர்களை அடிக்க கையை ஓங்க அதற்குள் அவர்கள் என்னை பிடித்து என்கையை பின்னால் மடக்கினார்கள். "ஏய்.. ஏய்.. நான் என்னடா தப்பு செஞ்சேன் சொல்லுங்கடா என்னை எங்கே கூட்டிட்டுபோறீங்க சொல்லுங்கடா" என்று நான் கத்தியும் அவர்கள் எதுவும் பேசாமல் எங்கோ அழைத்து சென்றார்கள்.

ஒரு பெரிய வீட்டுக்கு முன்னால் சென்று காத்திருந்தோம். சிறிதுநேரத்தில் உள்ளேருந்து ஒரு பெரியவர் வந்தார். பார்த்தால் அந்த ஊர் நாட்டமையா இருப்பார்ன்னு நினைக்கிறேன். "என்னலே இங்க கூட்டம் என்ன விசயமுல்ல சொல்லித்தொலை.." என்று கரகரப்பான குரலில் கேட்டார். என்னை பிடித்தவர்களில் ஒருவன் "அய்யா வணக்கமுங்க..அய்யா இவன் யாருன்னு தெரியலைய்யா.. நம்மூர் கோவில் குளத்துல தண்ணீரை அசிங்கபடுத்திட்டான். பெரிய தீட்டாயிருச்சி.. இப்போ என்ன செய்யன்னு தெரியலைய்யா.. நீங்கதான் எதாவது செய்யணுமய்யா.." என்று அவன் சொன்னதும் அவருக்கு கோபத்தில் கண்ணெல்லாம் சிவந்தது.

"எலேய் என்னகாரியமுல்ல செய்திருக்கே.. அய்யோ இப்பஎன்னசெய்றதுன்னு தெரியலியே.. எல.. நம்ம பூசாரிய கூட்டிட்டுவாங்கலே.. பரிகாரம் எதாருந்தாலும் செய்துப்புடலாம்" என்றார் நாட்டாமை. "அய்யா ஒரு நிமிசம், என்னால தண்ணீர் கெட்டுப்போச்சின்னு சொல்றீக.. அதெப்படிங்க.. இதென்ன அநியாயமா இருக்கு.. நானே எந்த நிலமைல இருக்கேன்; பார்த்தீகளா.. அய்யா நா வந்த பஸ் விபத்துக்குள்ளாகி தப்பிச்சோம் பிழைச்சோமுன்னு உசுரு தப்பி வந்திருக்கேன்... பசிமயக்கம் காதடைச்சிருந்தது. குளத்துல தண்ணிய பார்த்ததும் ஆசையில உள்ள இறங்கிப்புட்டேன். இதெல்லாம் ஒரு குத்தமாய்யா" என்றேன் பண்ணையாரிடம்.

"எலய் நீ என்னதான் சொன்னாலும் இங்க செல்லாது. தண்ணிய அசிங்கப்படுத்திட்டே.. தீட்டாயிருச்சி.. எலேய் இவனபிடிச்சி கட்டிவைங்கலே.. நாளைக்கு பஞ்சாயத்து இருக்கப்போய்" என்று சொல்லியபடி நாட்டாமை வீட்டுக்குள்ள போயிட்டாரு. என்னடா இது புது சோதனை என்றபடி பேந்தபேந்தன்னு முழிச்சிட்டு இருந்த என்னை இழுத்துக்கிட்டு சென்றார்கள். தெருவில் எல்லோரும் எதோ அதிசயத்தை பார்ப்பதுபோல என்னை குறுகுறுன்னு பார்த்தார்கள்.

என்ன இது சனங்க இப்படி இருக்காங்க. எதுக்கெடுத்தாலும் தீட்டுதீட்டுன்னு பார்த்து அவங்களுக்கு அவங்களே கெடுதல் பண்ணிக்கிறாங்களே.. தீண்டாமை இன்னும் விட்டு ஒழியலையே.. என்ன சொல்லி இவர்களுக்கு புரியவைப்பது?.. இன்னும் இப்படிப்பட்ட கிராமங்களில் தீண்டாமை கொடுமைகள் இன்னும் நடந்ததுக்கிட்டு இருக்கே என்ற வருத்தத்துடன் சென்று கொண்டிருந்தேன்.

என்னை ஒரு மரத்தில் கட்டிப்போட்டார்கள். ஏற்கனவே உடம்பு சரியில்லை, இதுலவேற கட்டிவைச்சிட்டானுக.. வலி எடுத்தது. இனி எப்படித்தான் நம்ம ஊருக்கு போகப்போறோமோ தெரியலியே.. அம்மா.. பசிக்குதே பசிக்குதே.. என்று முனகியபடி பசியில் தூக்கம் வர ஆரம்பித்தது. அப்போது என் முகத்துக்கு நேரா ஒரு கை தண்ணீரை நீட்டியது. ஆவலுடன் அந்த நீரை பருகினேன். கொஞ்சம் தெம்பு வந்தது. ஒரு இருபது இருபத்திரெண்டு வயதிருக்கும் இளம்பெண் முகத்தில் புன்னகையுடன் சிரித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

ரொம்ப நன்றி.. நன்றிம்மா.. உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்றே தெரியலே.. என்ன கைம்மாறு செய்யதாலும் இதுக்கு ஈடாகாது என்று அவளுக்கு நன்றி சொன்னேன். அவள் புன்னகையுடன் என்பேரு கவிதா.. உங்கள பார்த்தவுடனே எனக்கு உங்கமேல காதல் வந்திருச்சி.. உங்க தைரியம், உங்க பேச்சில இருந்த கவர்ச்சி; மொத்தத்துல உங்கள ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. இந்தாங்க இந்த தட்டுல சாப்பாடு இருக்கு., பசியில இருக்கீங்க, சாப்பிடுங்க.. நல்லா யோசனை பண்ணுங்க..என்றவளுக்கு நான் பதில் சொல்வதற்குள் ஓடிவிட்டாள்.

அடடா இது என்ன புதுக்குழப்பம்.. என்ன நடக்குது இங்கே என்று திகைத்து நின்றேன். சிறிது நேரத்தில் தூக்கம் கண்ணக்கட்டியதால் தூங்கினேன்.

குக்கூ..குக்கூ.,கா கா.. கீச் கீச்.. என்ற பறவைகளின் சத்தம் பொழுது விடிந்துவிட்டதை உறுதிபடுத்தியது. நான் தூக்கம் கலைந்து கண்ணை கசக்கினேன். அந்த ஊர்ல உள்ளவங்க, நேத்து உத்து உத்து பார்த்தது போதாதென்று மறுபடியும் இன்றும் ஒவ்வொருத்தராக வந்துவந்து பார்த்திட்டு சென்றார்கள். எனக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. என்ன செய்ய இவர்களை..

சிறிதுநேரம் சென்றதும் என்னை பஞ்சாயத்துக்கு அழைத்து சென்றார்கள். அங்கே நான் நேற்று பார்த்த நாட்டாமை உக்கார்ந்திருந்தார். அங்கே ஒரு பெரிய கூட்டமே கூடியிருந்தது. நாட்டாமை என்ன சொல்லப்போறாருன்னு எல்லோரும் கவனித்தார்கள். "அய்யா இதுக்கு ஒரு முடிவ சட்டுபுட்டுன்னு எடுங்கன்னு" ஒரு பெருசு குரல் கொடுத்தது. "ஊர் குளத்து தண்ணீரை களங்கப்படுத்திருக்கான். இதுக்கு பரிகாரம் சீக்கிரமே பண்ணியாகனும். ஒண்ணுமே புரியல.. யோவ் பூசாரி என்ன சொல்றீக" என்றார் நாட்டாமை. "அய்யா ஒரு யாகம் பண்ணி பரிகாரம் பார்த்துடலாம்" என்றதும்தான் நாட்டாமைக்கு நிம்மதியானது.

"அய்யா.. ஊரு சனங்களே.. என்ன இதெல்லாம் கூத்து., எந்த காலத்துல இருக்கீங்க.. இன்னக்கி கம்பியூட்டர் அறிவியல் முன்னேற்றங்கள் சாதனைகள்ன்னு நம்மநாடு முன்னேறிக்கிட்டு இருக்கு.. நீங்க இன்னும் அந்த காலத்துலே இருக்கீங்களே.. நா சொல்றத புரிஞ்சிக்கோங்க.." என்று எடுத்துக்கூறினேன். உடனே நாட்டாமை, "நிறுத்துல உன்பேச்ச.. எங்கவந்து என்ன பேசிக்கிட்டு இருக்கே.. இதென்ன உங்கஊருன்னு நினைச்சியாலே.. இந்த சாதிப்பிரச்சனை உங்கபாட்டன் முப்பாட்டனுக்கு முப்பாட்டன் காலத்துலருந்து இருக்குலே.. இதெல்லாம் எங்க ரத்தத்துல ஊறிப்போன ஒண்ணு.. இத யாரும் வந்து மாத்திடமுடியாதப்பா" என்று கோபத்தில் கூறினார்.

"அய்யா.. நீங்களும் மனுசந்தான் நானும் மனுசந்தான். உங்க உடம்புலேயும் இரத்தம் சிவப்பாத்தான் ஓடுது. என்உடம்புலேயும் அப்படிதான். இதுல எங்கருந்து சாதி வந்திச்சின்னு சொல்லுங்க.. ஏன் சாதிசாதின்னு அலையுறீங்க.. அவன் தொட்டா தீட்டு., இவன் தொட்டா தீட்டு.. உங்களுக்கு நீங்களே பிரிச்சிக்கிட்டு இருக்கீங்கஇதுல உங்களுக்கு என்ன கிடைத்தது?.. ஒரு மண்ணும் இல்ல.. நீங்க உங்களை உங்களையே வெட்டிக்கிட்டு செத்ததுதான் மிச்சம். நம்முடைய வாழ்நாள்ல கொஞ்சநாளாவது நிம்மதியா இருங்க.. எப்பப்பார்த்தாலும் சண்டசச்சரவு., ஏன் இப்படியெல்லாம் இருக்கீங்க.. இதுலருந்து வெளியவாங்க; வெளிச்சத்த அனுபவிங்க.. சந்தோசமா இருங்க" என்று ஒருவேகத்தில் பேசிட்டேன்.

நாட்டாமை, "ஆமாலே இவன் சொல்றத கேட்டா போதும்லே.." என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் முந்திக்கொண்டு "யோவ்., பெரியமனுசா நீதான் இவங்களையெல்லாம் பிரிச்சி வச்சிருக்கே.. உன்னோட சுயலாபத்துக்காக ஒண்ணுமே தெரியாத இந்த அப்பாவிமக்களை சாதிசாதின்னு சொல்லிசொல்லியே படிப்புன்னா என்னன்னே தெரியாம அடிமைப்போல வச்சிருக்கே.. தூ தூ.. நீயெல்லாம் ஒரு பெரிய மனுசனா.." என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே இரண்டுபேர் "என்னலே எங்கய்யாவையா எதிர்த்து பேசிறியாலே" அப்படின்னு சொல்லி கட்டையை கொண்டு அடித்தார்கள். உடனே எல்லோரும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். என்னவென்று புரியவில்லை. சரி ஆனது ஆகட்டும் என்றபடி நின்றிருந்தேன்.

பஞ்சாயத்து கலைந்து சென்றது. என்னை மறுபடியும் அதே இடத்தில் கட்டிவைத்தார்கள். சிறிது நேரம் சென்றிருக்கும். நேற்று எனக்கு சாப்பாடு கொடுத்த கவிதா ஓடோடி வந்தாள். வந்தவுடன் என்னுடைய கட்டவிழ்த்தபடி "வாங்க சீக்கிரம் இந்த ஊரவிட்டு ஓடிருவோம். உங்கள ரொம்ப விரும்புறேன். நீங்க பஞ்சாயத்துல பேசுனது ரொம்ப மனசு கஷ்டமாயிருச்சி.. இவங்கெல்லாம் திருந்தமாட்டாங்க.. உங்கள கல்லால அடிக்க பஞ்சாயத்துல முடிவுபண்ணிட்டாங்க.. வாங்க நாம ரெண்டுபேரும் இந்த ஊரவிட்டு போயிரலாம்" என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

எனக்கு அவள் சொன்னதைக்கேட்டு கண்ணீரே வந்திருச்சி.. "உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல கவிதா.. என் உயிர காப்பாத்திருக்கே.. எனக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆயிருச்சி.. நீ வீணா மனசப்போட்டு குழப்பிக்காதே.. நீ நல்ல பொண்ணு.. என்னைவிட நல்ல ஆளப்பார்த்து உன் மனசுக்கு பிடிச்சவனா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு சந்தோசமா இரு. உன் உதவியை என்காலம் உள்ளவரைக்கும் மறக்க மாட்டேன். நான் வருகிறேன்" என்று நான் கண்ணீர் சிந்தியபடி நின்றிருந்த அவளிடம் விடைபெற்றேன்.

அப்பாடி.. ஒருவழியா தப்பிச்சாச்சி.. இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தியபடி தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று வேகமாக ஓடி ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

**********************

அன்பு நண்பர்களே!! நான் எழுதிய இந்த கற்பனைக்கதை, கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது எழுதியது. அந்த மூலக்கதையை அடிப்படையாக கொண்டு சிறுசிறு மாற்றங்கள் செய்து இப்போதைய கதையை வரைந்துள்ளேன்.

என்னுடைய எல்லாப் படைப்புகளையும் படித்து ஊக்கமும் ஆதரவும் கொடுத்துவரும் உங்கள் அனைவருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.

உங்கள் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்த்தவனாக உங்கள் ஸ்டார்ஜன்.

,

Post Comment

காட்டுக்குள் ஸ்டார்ஜன்

இது ஒரு சிறிய கற்பனை. நான் ஒரு அடர்ந்த காட்டுக்குள் தனியாக சென்று மாட்டிக்கொண்டால் எப்படி இருக்கும்?.

நான் ஒரு ஊருக்கு பஸ்ஸில் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். ஒரு ஊருக்கு அருகில் வரும்போது பாலம் உடைந்து பஸ் செல்லமுடியாதநிலை. ஓட்டுனருக்கும் நடத்துனருக்கும் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அப்போது பஸ்ஸில் இருந்த ஒருவர் நீங்க வந்தவழியே பின்னாடியே சென்றால் ஒரு ஒத்தயடி பாதை வரும். அதுவழியாக சென்றால் நாம் செல்லும் ஊருக்கு சென்றுவிடலாம் என்று யோசனை சொன்னார். அதை நம்பி ஓட்டுனரும் அந்த வழியாக பஸ்ஸை செலுத்தினார். பஸ்ஸில் இருந்த எல்லோருக்கும் இனி என்ன நடக்குமோன்னு கெதக் கெதக்ன்னு மனசு திக்திக் என்று இருந்தது. நான் இனி என்ன நடக்கப்போகுதோ பயத்திலே பயணம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு இடத்தில் வரும்போது ரோட்டில் கல் கிடந்ததால் பஸ்ஸின் இருடயரும் மேல்தூக்கியபடி சரிந்து சென்றது. ஆஹா என்னஇது.. சோதனை.. இனி எப்படி ஊருக்கு செல்ல ரொம்ப கவலையானது. ஒரு கடினமான திருப்பத்தில் வரும்போது மிகவும் கஷ்டப்பட்டு டிரைவர் திருப்பும்போது எங்கே கவிழ்ந்துடுமோ என்ற பயம்.

திடிரென ஒரு இடத்தில் பஸ்ஸை திருப்பும்போது டிரைவரின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி பஸ் பள்ளத்துக்கு சென்று கொண்டிருந்தது. ஆண்டவா எங்களை காப்பாற்று.. பஸ்ஸில் உள்ள குரல்கள் ஒலித்துகொண்டிருந்தது. அனைவரும் பஸ்ஸை விட்டு இறங்க முயற்சித்தார்கள். ஜன்னல்வழியாகவும் வாசல் வழியாகவும் குதிக்கிறார்கள். இதற்கிடையில் பஸ் பள்ளத்தை நோக்கி பாயந்து கொண்டிருந்தது. டிரைவரும் கண்டக்டரும் முதல்லேயே குதித்து தப்பிவிட்டார்கள். நான் குதிக்க தயாரானபோது வாசலுக்கு அருகில் ஒரு மரத்தின் கிளை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. உடனே நான் அதை பிடித்து தொங்கினேன். எல்லோரும் குதித்து பஸ் காலியாக பள்ளத்தில் குதித்துக்கொண்டிருந்தது.

நான் தொங்கிக்கொண்டிருந்த மரக்கிளை சர்சடர் சர்சடர்ன்னு ஒலி எழுப்புவதை பார்த்தால் எப்போது ஒடிந்து விழப்போகுதோ அபாயத்தில் இறைவா என்னை காப்பாற்று.. என்று இறைவனிடம் வேண்டிக்கொண்டிருந்த வேளையில் சடார்ன்னு மரக்கிளை ஒடிந்து பள்ளத்தில் குடுகுடுன்னு நான் உருண்டு கொண்டிருந்தேன்.

உருண்டு கொண்டிருக்கும்போது தரையில் உள்ள கற்கள் செடிகொடிகள் என்மேல் குத்தி காயமாகி ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது. தண்ணீர் தாகம் வாட்டி மயக்கமான நிலையில் நான். உருண்டு வந்தவேகத்தில் காட்டுக்குள் எங்கு சென்றுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று தெரியவில்லை. ஆனதுஆகட்டும்.. என்று மனதில் ஒரு தைரியம் மட்டுமே என்னை வழிநடத்திக்கொண்டிருந்தது.

நல்லவேளை!! நான் உருண்டு கொண்டிருக்கும்போது ஒரு கல் தடுத்து நிறுத்தியது. ஆனால் காலில் பயங்கரமான அடி. என்னால் எழுந்திருக்கமுடியாதநிலை. மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து அந்த கல்லை பிடித்துக்கொண்டு எழுந்தேன். எழுந்துபார்த்தால் எங்கும் ஒரே கும்மிருட்டு. ஒரு கம்பை ஊன்றிக்கொண்டு நடந்து வந்துகொண்டிருந்தேன். எங்கும் மனித நடமாட்டமே இல்லை., நடந்து நடந்து கால்கள் வலித்தது.. வந்து கொண்டிருந்தபோது எதோ ஒன்று காலில் நெழுநெழுன்னு ஊறியது. சிரமப்பட்டு குனிந்துப்பார்த்தால் ஒரு நாகம் என்காலை சுற்றிருந்தது. அய்யய்யோ.. இந்த பாம்பு கடிக்காமல் விடாதே.. காப்பாற்று இறைவா என்று சொல்லிக்கொண்டு என்னிடம் இருந்த கம்பினால் அதன் தலையில் குத்தி தட்டிவிட்டேன். அது கொஞ்சதூரத்தில் தொப்பென விழுந்ததும் நான் ஓடமுடியாமல் தத்தித்தத்தி ஓடினேன். பசி வேறு வயிற்றைக்கிள்ளியது; அடக்கமுடியாத தண்ணீர் தாகம். எங்காவது தண்ணீர் எதாவது கிடைக்குமா என்று தேடி அலைந்தேன்.

தூரத்தில் எதோ ஒளி தெரிந்ததும் அங்கு என்கால்கள் நடந்தது. அருகில் சென்று பார்த்த எனக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அது சுடுகாடு. ஆஹா அப்போ அருகில் கண்டிப்பாக ஒரு ஊர் இருக்கும் என்னும்போது முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. கொஞ்சதூரம் போனதும் ஒரு தடாகத்தை பார்த்தவுடனே தண்ணீரை அள்ளிஅள்ளி ஆசைதீர குடித்ததும் என் களைப்பு நீங்கியது ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது.

ஆனந்தத்தில் தண்ணீரில் திளைத்திருக்கும்போது முதுகில் பலமான அடி விழுந்ததும் திரும்பிப் பார்த்தால் அங்கே....

தொடரும்..

,

Post Comment

தமிழ்மண நட்சத்திரமாய் உங்கள் ஸ்டார்ஜன்

அன்புள்ள நண்பர்களே!!.. தமிழ்மண நிர்வாகத்தினர் இந்தவார தமிழ்மண நட்சத்திரமாக என்னை தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்கள். ரொம்ப சந்தோசமாக உள்ளது. இந்த சந்தோசத்தினை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் பெருமையடைகிறேன். கடந்த ஒரு மாதத்துக்கு முன்னர் தமிழ்மணத்திலிருந்து ஜூலை 5ம்தேதி முதல் ஜூலை 12ம்தேதி வரையிலான தமிழ்மண நட்சத்திர வாரத்தில் உங்களை நட்சத்திரமாக தேர்வு செய்துள்ளோம் என்ற மின்னஞ்சல் எனக்குள் ஒரு இன்பதிர்ச்சியாக இருந்தது. அந்த திகைப்பிலிருந்து வெளியேற சிறிதுகால அவகாசம் தேவைப்பட்டது.

நட்சத்திரமாக தேர்வு செய்த தமிழ்மண நிர்வாகத்தினருக்கு உங்கள் அனைவரின் வாழ்த்துக்களுடன் என் நன்றிதனை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். தமிழ்மண நிர்வாகத்தினர் செய்துவருமிந்த உயரிய சேவையை யாராலும் மறக்க முடியாது. மகத்தான சேவை. பதிவுலகில் வலம்வந்து கொண்டிருக்கும் அத்தனை பதிவர்களுக்கும் ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்து அவர்களின் பதிவுகளை திரட்டி எழுத்துலகில் மின்னுவதற்கு வழிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்துவரும் தமிழ்மணத்தினருக்கு எத்தனை நன்றிகள் சொன்னாலும் அது ஈடாகாது.

ஆனால் கடந்த சில நாடகளாக பதிவுலகில் நடந்துவரும் தேவையில்லாத சர்ச்சைகளும் குழப்பங்களும் மனதுக்கு வேதனை அளிக்கிறது. தினமும் நூற்றுக்கணக்கான பதிவர்கள் தங்களுடைய படைப்புகளை வெளியிட்டுவருகிறார்கள். இதில் நிறைய புதியவர்கள் எழுத வந்திருப்பது மகிழ்ச்சியான விசயம். அவர்கள் இதையெல்லாம் பார்த்து ஏன்டா நாம் எழுதவந்தோம் என எண்ணி வருந்தும் அளவுக்கு நம்முடைய பதிவுகள் இருக்கக்கூடாது. காலத்தால் அழியாத படைப்புகளாக இருக்கவேண்டும். பிற்காலத்தில் நமது சந்ததியினர் திருப்பிப்பார்க்கும்போது நமது எழுத்துக்கள் அவர்களை ஈர்க்கவேண்டும்.

நாம் அனைவரும் நமக்கு தோன்றியதை எழுதிவருகிறோம். யாரும் இலக்கியமெல்லாம் படித்துவந்து எழுதவில்லை. அதற்காக, நம்முடைய வலைப்பூவில் இடுகைகள் கொச்சையாகவும் மோசமாக தாக்கியும் இருக்கக்கூடாது. பதிவு எழுதும்போது எழுத்தில் கவனமும் கண்ணியமும் இருக்கவேண்டும். அப்படி கீழ்த்தரமாக எழுதுபவர்களின் பதிவுகளை நாம் எட்டிக்கூட பார்க்ககூடாது.

எழுத்து என்பது நமது எண்ணங்களை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடி. உதாரணத்துக்கு பள்ளிக்கூடத்தில் நாம பரிட்சை எழுதும்போது பேப்பரில் நமது எழுத்துதான் ஆசிரியர்களிடம் நம்மைபற்றி பேச வைக்கிறது. பேப்பரை பார்த்தவுடனே தெரிந்துவிடும். நாம் படித்திருக்கிறோமா இல்லையா என்பதை நமது எண்ணங்கள் எழுத்தின்மூலம் சொல்லிவிடும். எழுதியிருப்பதற்கு தகுந்தாற்போல மதிப்பெண்களை பெறுகிறோம். ஆக எழுத்து அவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

ஆர்வம், கற்பனை வளம்தான் நமக்கான தூண்டுகோல். அது இல்லையெனில் நாம் இந்த உலகில் பிரகாசிக்கமுடியாது.

சிறுவயதில் எனக்கு படிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. ஐந்தாம்வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்த சமயத்தில் எங்க வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு படிப்பகம் ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அது சிறிய நூலகம்போல.. தினசரி செய்தித்தாள்கள், பத்திரிக்கைகள் அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும். எனக்கு அங்கு செல்ல ஆசை. ஆனால் அந்த படிப்பகத்தின் பொறுப்பாளர் என்னைப்போன்ற சிறுவர்களை படிப்பகத்தில் சேட்டைகள் செய்வார்கள் என்று அவர் அனுமதிப்பதில்லை.

நான் அங்குசென்று, "சார்சார் நானும் படிக்கணும்ன்னு ஆசையா இருக்கு என்னை உள்ளவிடுங்க சார்" என்று கேட்டேன். உடனே அவர், "போலே.. உள்ளப்போயி சேட்ட பண்ணவா.. போ போ.. பாடபுத்தகத்தை படிடா.." என்றார். "சார் சார், நா நல்ல படிப்பேன். ஸ்கூல்ல நாந்தான் கிளாஸ் பர்ஸ்ட். என்னை உள்ளபோகவிடுங்க சார்" என்றேன். அவர் நம்பவில்லை என்று தெரிந்ததும் என்னுடைய மதிப்பெண் அட்டையை எடுத்துக்காட்டினேன். அவர் உடனே மகிழ்ந்து "தம்பி நீ நல்லா படிக்கிறியே.. இன்னும் நல்லா படிக்கணும்..உங்கப்பா உன்னையை கஷ்டப்பட்டு படிக்கவைக்கிறதுக்கு நீ நல்லா படிச்சி பேர் வாங்கணும். நீ எப்போ வேணுன்னாலும் இந்த படிப்பகத்துக்கு வரலாம்" என்று அவர் அனுமதி கொடுத்ததும் என்னுடைய மகிழ்ச்சிக்கு அளவில்லை.

என் நண்பர்களிடம் சொன்னதும் அவர்களுக்கும் சந்தோசம். அவர்களும் போகவிரும்பி என்னிடம் "எலய் சேக்.. அந்த படிப்பக சார்ட்ட சொல்லி எங்களையும் உள்ளபோக அனுமதி கொடுக்கசொல்லுலே ப்ளீஸ் என்றார்கள். சார் அனுமதித்ததும் நானும் அவர்களும் அங்கு சென்று படிப்பது வாடிக்கையானது. எங்களூர் நூலகத்தில் படிக்கஆசை. பள்ளிக்கூடம் விட்டதும் அம்மாவிடம் சொல்லிக்கொண்டு நூலகத்துக்கு சென்று படிப்பேன். அங்கு இருக்கும் நிறைய புத்தகங்களில் ஆர்வமிகுதியால் எதை முதலில் படிப்பது என்ற குழப்பம் பலமுறை ஏற்பட்டிருக்கிறது. சிறிதுகாலத்துக்கு பின் அந்த நூலகத்தை கொஞ்சம் தொலைவில் மாற்றிருந்த காரணத்தால் அம்மாவிடம் அனுமதிபெற்று வாடகைக்கு சைக்கிள் எடுத்துக்கொண்டு சென்று படிப்பேன்.

நூலக வாசிப்பில் நாவல்களும் இடம்பெறும். விலைக்கு வாங்கிய நாவல்களை ஆர்வமுடன் படிக்கும்போது திட்டுக்கள் விழும். சில நேரங்களில் அந்த புத்தகங்களை ஒளித்துவைத்து விடுவார்கள். பின்னர் அதை தேடிப்பிடித்து மீண்டும் தொடரும் எனது வாசிப்பு. கல்லூரியில் படிக்கும்போது அங்குள்ள நூலக சாரிடமும் பாராட்டுக்களை பெறுவேன். ஆண்டுஇறுதியில் நூலக புத்தகங்களை கணக்கெடுக்கும் பணியில் என்னையும் சேர்த்துக்கொண்டார். அப்படி கணக்கெடுக்கும்போது புத்தக விபரங்கள், புத்தகங்களின்வகை, எந்தவருடம் பிரசுரிக்கப்பட்டது, எங்கெங்கு பதிப்பகங்கள் உள்ளன போன்ற விபரங்களை அறிந்து கொண்டேன்.

புதுபுது விசயங்களை பற்றி தெரிந்துகொள்ள நம்முடைய படிப்பு, வாசிப்பு அனுபவ‌ங்கள் கற்றுக்கொடுக்கும். இதனால் நம்முடைய கற்பனைவளத்தைக் கொண்டு நாம் எழுத்துக்களில் பிரகாசிக்கலாம். நம்முடைய தளங்களை படிக்கவரும் அனைவருக்கும் போரடிக்காமல் சுவாரசியமாக இருக்கவேண்டும். கற்பனைதான் சாதனைகளின் மூலதனம் என்று சொல்லலாம்.

எனவே நண்பர்களே.. உங்கள் கற்பனைகளுக்கு தீனி போடுங்கள். உங்கள் எழுத்துக்கள் பிறரால் போற்றப்படவேண்டும். எழுத்திற்கு ஒரு கண்ணியம்கொடுங்கள். பிறர் மனம் வருந்தும் அளவுக்கு உங்கள் எழுத்துக்கள் ஆகிடக்கூடாது.

என்னுடைய எல்லாப்பதிவுகளையும் படித்து எனக்கு ஊக்கமும் ஆதரவும் கொடுத்துவரும் அனைவருக்கும் நன்றிகளை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

என்னை தமிழ்மண நட்சத்திரமாக தேர்ந்தெடுத்த தமிழ்மண குழுவினருக்கு மீண்டும்மீண்டும் என்னுடைய நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

உங்கள் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்த்தவனாக உங்கள் ஸ்டார்ஜன்.

,

Post Comment